Ĉielo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Ĉielo

"La ĉielo estas la limo"

~ Usonano pri ĉielo

"La ĉielo falos!"

~ Kokideto pri ĉielo

"Se haroj ne mankus, oni kalvon ne havus"

~ Zamenhof preĝante al ĉielo

"Mi scias ke la Neciklopedio estas amuza, sed ne malbonigu Vikipedion!"

~ Ĉiela Voĉo

Kiu havas esploreman, sendogmecan spiriton, tiu senĉese konsideras la faktojn en ilia rilato kun la medio, la epoko, la cirkonstancoj kaj la senĉesa evoluado, - mi preskaŭ dirus kun ilia estontpoveco. Plie, la esploranto devas observi kvazaŭ li estus ekstere de ĉio kaj samtempe ne forgesi, ke li ankaŭ estas iel aganto en la naskigado de la fenomenoj.

Laŭ tiu spirito mi intencas trastudi la demandon pri ĉielo. Antikvaj ĉinoj opiniis, ke la ĉielo estas plej granda kaj plej alta. Tial, ili konis la ĉielon pere de la alternado de la kvar sezonoj kaj la irado de la steloj.

Nuntempaj homoj tamen scias, ke la ĉielo estas tie, kie estas nia Patro, sankta estu Lia nomo, venu reĝeco Lia, estu volo Lia, kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la tero. La ĉiela volbo separas la akvon sur la tero de la akvo en la ĉielo.

Ne gutas mielo el la ĉielo, kaj pura ĉielo fulmon ne timas.

Wan Hu

[redakti] Antikvaj teorioj pri la ĉielo

Jam antaŭ pli ol 3 000 jaroj antikvaj ĉinoj inventis la unuan ĉaron por vojaĝi tra la kosmoj. Tio sciigis ilin, ke ekster la suna sistemo estas aliaj sistemoj en nia Galaksio kaj ekster nia Galaksio estas aliaj similaj kosmaj unuoj. Tio ja konformas al la supozo de modernaj sciencistoj, kiuj observas stelojn per teleskopo.

En la Okcidenta Han-dinastio (206 a.K.-25 p.K.) oni faris ĉielaŭtobuson. Pere de tio, sciencisto Zhang Heng montris, ke la universo estas senlima, ĉar li neniam revenis. Kompreneble antikvaj ĉinoj multe esploris la ĉielon.

Invito-al-ĉielo

[redakti] kristanismo

Laŭ kristanismo, la vojo al la ĉielo estas aŭ kontemplado de belaj, ofte nudaj birdoj de † Kristo † († Katolikismo †), aŭ legado de ekscitaj rakontoj pri li († Protestantismo †). Kredantoj estas ĉefe gejaj malinoj kaj malgejaj inoj.

[redakti] Jesuo

En la greklingva teksto Jesuo parolis pri "la ĉieloj": "Nia patro, kiu estas en la ĉieloj", "la regno de la ĉieloj".

[redakti] Moderna scio

La romkatolika teologio agnoskis tri ĉielojn: la unuan, kiu estas la regiono de aero kaj nuboj; la duan, kiu estas la spaco, en kiu ĉirkaŭiras la astroj; kaj, trans la dua, la trian, kiu estas la loĝejo de la Eternulo, la restadejo de tiuj kiuj vidalvide Lin rigardas. Laŭ ĉi tiu kredo oni diras, ke Sankta Paŭlo estis altigita al la tria ĉielo.

Se pliekzakti, pli ol pri romkatolika teologio, pli sciencas paroli pri kristana teologio ĉar tia fizika konceptado pri la mondo estas komuna al ĉiuj kristanaj familioj. Eĉ necesas paroli ne pri teologio (kaj eĉ mapli pri dogmo), ĉar tiu ĉiela vizio interesas pli la mitigan fantazion por literaturumi pri aferoj altaj kaj superaj ol koheran fizikan mondformon: la ĉiela empireo, ekzemple, pli ol loka restadejo de Dio, estis simbolo de la nekaptiteco aŭ transcendo de Dio.

La kreiteco de la ĉielo estas, laŭ antropologoj kaj esploristoj pri la origino de religioj, kvazaŭ apartaĵo aŭ “singularaĵo” de la Biblio.

La esenca koncepto (ne vizio, kiu tamen respektas la unuan) pri la ĉielo, en kristanismo estas ripetata kaj konfermita tiu de la hebrea Biblio. Se preskaŭ ĉiuj antikvaj praaj kulturoj imagis la ĉielon diaĵo aŭ io dia, la biblia kulturo tuj, ekdekomence, deklaris ĝin kreaĵo de Dio (vidu Gn 1[2], kaj psalmaron): tio okazis kvankam la najbaraj kulturoj (aramea, egipta ktp, kaj ankaŭ la foraj kiel la greka kaj ĉina) preferis al ĝi adorkliniĝi. Kaj, do, la "biblia" ĉielo ekestiĝis en la tempo, ne daŭras laŭeternece. Ankaŭ por la biblia kulturo la ĉielo estas la loĝejo de Dio kaj de ties kortego, sed samtempe la psalmisto kontentas trovi Dion ĉiuloke eĉ en Adeso. Foje la ĉielo estas ĝuata kiel poezia fonto (psalmo 19). En la evangelio estas preĝate “Patro nia kiu estas en la ĉielo”, sed ĉi tie la ĉielo estas nur simbolo de transcendo ĉar estas ankaŭ dirate, ke la dia regno identiĝas kun Dio mem kiu estas ĉie; en la Apokalipso (21,1) kaj 2Pt (3) estas skribate pri “novaj ĉieloj kaj nova tero”, kie la novaj ĉieloj estas metaforo de la nova vivo ĉe Dio mem kiu estas la vera, neloka paradizo. Ofte en la Nova Testamento oni uzas la esprimon “regno de ĉieloj” (latine: regnun coelorum) (vidu Mateon), sed per ĝi estas aludata la regno de Dio en la homaj koroj kaj strukturoj, ne la superaj spacoj.

Foje, sed ne tute korekte, oni opinias ke: koncerne la ĉielan paradizon, la diversaj doktrinoj apogas sin sur la duobla eraro rigardi la Teron kiel la centron de la Universo, kaj kiel limigitan la regionon de la astroj. Trans tiun imagan limon ĉiuj ja lokis la feliĉajn loĝejojn kaj la restadejo de Dio.

[redakti] Idista herezo pri la ĉielo

Laŭ la ida vikipedio, cielo esas :

Klare idistoj estas herezuloj kaj mensogistoj.

[redakti] Kio estas en la ĉielo

  1. Ekstertera vivo
    1475 n
  2. Jupitero
  3. Luno
  4. Marso
  5. Merkuro
  6. Neptuno
  7. Nifoj
  8. Paradizo
  9. Patro Nia
  10. Saturno
  11. Steloj
  12. Suno
  13. Urano
  14. Venuso

[redakti] Kio ne estas en la ĉielo

  1. Infero
  2. Tero
Content Navigation