Ŝtelisto
El Neciklopedio
"Dentistoj estas ŝtelistoj, kiuj rabas monon senhonte kaj dolore. fek' al ili!!"~ Iu ajn dentista paciento
"El la tuta rabista friponaro la malsaĝuloj estas la plej teruraj. Ili rabas de vi kaj la tempon kaj la bonhumoron"
~ Goethe pri ŝtelisto
"Apud propra domo ŝtelisto ne ŝtelas"
~ Zamenhof pri ŝtelisto
"Al ŝtelo, rabo, seksperforto,
mi ne kontraŭas, eĉ per vorto.
Mi ne estas policisto,
estas mi Esperantisto."
Enhavo |
[redakti] Tipoj de ŝtelo
Per ruzŝtelo la forpreno estas kaŝita per iluzio, tiel ke la viktimo nenion rimarkas.
Poŝoŝto apartenas al la stratkrimo per kiu la perpetrinto, la poŝŝtelisto, alportis al si fremdan posedaĵon. Ekde longe preferitaj kaptaĵoj estas monujoj, kaj depost kelkaj jaroj ankaŭ la poŝtelefono.
Grava nuntempa problemo estas datum-ŝtelado, per kio la ŝtelisto provas gajni certan avantaĝon per fremdaj datumoj. Ekzemple la interreta ŝteltruko (angle phishing por "pasvortojn fiŝi" - do "piŝado") estas la klopodo akiri konfidencajn informojn, kiel pasvortojn, aspektigante sin artifike kiel fidindan personon aŭ entreprenon.
[redakti] Bankrabistoj
Du uloj rabas bankon kaj ĉiu forkuras kunportante unu sakon. Post monatoj ili renkontiĝas:
- - Halo, ĉu vi trovis multe da mono en via sako?
- - Ne multe, 8000 R$, ĉu vi estas pli feliĉa?
- - Tute ne, ĝi estas plena je ŝuld-atestoj, mi ĵus pagis la lastan hieraŭ...
[redakti] Vere
Estas kaptita poŝŝtelisto:
-- Ne provu kredigi al mi, ke vi prenis la monujon pensante, ke ĝi estas la via! -- kriegas la detektivo. -- Vi povis vidi, ke la monujo apartenas al iu alia!
-- Mem la monujo jes. Sed la bankbiletoj ŝajnis tiel konataj!
[redakti] Psikologio de ŝtelado
- "Kiam ni laste vidis nin, vi rakontis al mi, ke vi suferas je kleptomanio kaj terure hontas pro tio. Ĉu vi estis ĉe psikoanalizisto, kiel mi konsilis al vi?"
- "Jes, mi estis tie."
- "Kaj" Ĉu pli bone?"
- "Dankon, jes. Mi ne plu hontas."
[redakti] Se li povos trovi
Nokte ŝtelisto eniris la malriĉan domon de Nasreddin. Lia edzino timeme ekflustris: Hoĝa, ĉe ni estas ŝtelisto. Kion ni faru? Li eĉ ne rigardante tien trankvile respondis: Ne ĝenu vin, edzino mia, se tiu povos trovi ion valoran, mi facile forprenos ĝin de li.
[redakti] Lingvaj problemoj
Ĉefo de la ŝtelistoj trudis fremdulon por ke li konfesu, kie li kaŝis la monon. Por tio, li utiligas la servon de tradukisto: - Demandu al li, kie li kaŝis la monon! - Li demandis, kie vi kaŝis la monon (tradukis la tradukisto). - Diru al li ke mi ne diros! - Li ne volas diri (tradukis reen la tradukisto). Tiam, la ĉefo de la ŝtelistoj metis revolveron sur lian kapon kaj diris: - Diru al li ke, se li ne konfesos, mi ne hezitos pafi! - Li diris ke, se vi ne konfesos, li ne hezitos pafi. Kaj li ne ŝercas! (tradukis kaj pligrandigis la tradukisto). - Ne pafu! Ne pafu! Mi konfesos! La mono estas en mia ĝardeno, sub florvazo, dekstre de mia domo! - Kion, do, li diris?! - Li diris ke vi ne kuraĝas pafi!!! (Ho, li devis paroli Esperanton...)
[redakti] Ido
La poŝoŝtelisto numero unu, el Ĉikago, ĝuis ferion en Eŭropo. En altsocieta kunveno, li renkontis belan brunulinon, kiu tuj kaptis lian koron. De konfido al konfido, li baldaŭ eksciis, ke ŝi estas la poŝoŝtelistino numero unu de Francio, kaj la perspektivo de efektive kontribuo al la perfektigo de la specio decidigis ilin al geedziĝo. Ili instaliĝis en Usono, kaj, post la konvena tempo, ŝi naskis filon. Belforma, vivema, sanplena, tiu ravas siajn gepatrojn. Tamen, io maltrankviligas ilin: la ido obstine tenas sian dekstran maneton fermita. Ili konsultas la akuŝiston, poste alian infankuraciston: probable ia paralizo de la manmuskoloj, ili diras, sed ne grava; kun la tempo ĉio pliboniĝos. La gepatroj ne kontentiĝas per tiaj babilaĵoj, kaj finfine decidas konsulti psikiatron. Tiu, per sekreta metodo, metas la infaneton en hipnotan staton kaj atingas, ke ĝi malfermu la fingretojn -- inter kiuj la admirantaj gepatroj ekvidas ion brilan: la oran ringon de la akuŝistino.
[redakti] En la juĝejo
Juĝanto : Kiel oni vidas el la preparaj aktoj, la ŝtelado estas via profesio! — Juĝato : Kion do vi volas, sinjoro juĝanto, ke mi ŝteladu por plezuro?
[redakti] Ekskuzo
Estas kaptita poŝŝtelisto:
- — Ne provu kredigi al mi, ke vi prenis la monujon pensante, ke ĝi estas la via!
- — kriegas la juĝisto.
- — Vi povis vidi, ke la monujo apartenas al iu alia!
- — Mem la monujo jes. Sed la bankbiletoj ŝajnis tiel konataj!
[redakti] Ĉu?
La juĝisto demandas la ŝteliston: Kial vi ŝtelis la tutan arĝentaĵon, sed ne la okcent markojn kontantajn sur la komodo mem? "Ĉesu tion!" kriis la deliktinto. "Mia edzino hejtis al mi pro tio jam sufiĉe la inferon".
[redakti] Malkupiĝo
Viro staras antau la tribunalo pro monrabado per armilo. Fine de la proceso la juĝisto deklaras la verdikton:
- -- Mi konstatas, ke la akuzito ne estas kulpa, tial mi malkondamnas lin.
La akuzito profunde enspiras:
- -- Tio signifas do, ke la mono restos ĉe mi. Ĉu?
[redakti] Atestanto
- -- Kaj kiam fariĝis al vi suspektinda tio, ke ili ne estas transportistoj sed ŝtelistoj?
- -- Kiam mi rimarkis, ke ili daŭre kaj senhalte laboras!
[redakti] Vintre
Poŝŝtelisto diras al sia kolego kun sopiro:
- "Hrhr! Mi malŝategas vintron!"
- "Kial? Ĉu vi timas malvarmon?"
- "Ne, sed vintre ĉiuj homoj tenas la manojn en poŝoj."
[redakti] Miskompreno
Iu malatenta viro stariĝis el sia busa sidiloko kunportante ombrelon de apuda virino. Ŝi komencis krii, do li, tre kortuŝe pardonpetis kaj redonis la ombrelon al ŝi.
Preskaŭ vespere de la sama tago, profitante magazenan rabatkampanjon, li aĉetis du ombrelojn por donaci al siaj edzino kaj filino. Surstrate li renkontis tiun virinon de la buso kiu malice diris al li:
Mi rimarkas ke vi havis profitan tangon, ĉu?
[redakti] Logike
Oni adiaŭas du profesiajn ŝtelistojn el la pundomo. Ili staras antaŭ la pordego kaj ĉirkaŭrigardas.
- "Ĉu ni prenu buson?"
- "Sensencaĵo!" "Kiu aĉetu tiun de ni? "
[redakti] El Historio
La reĝo Ludoviko XIV decidis inspekti la parizan urban malliberejon. Kun sia akompatantaro li eniris en unu ĉelon kaj demandis la unuan malliberulo
- Kial vi estis malliberigita?
- Oni false akuzis min, via reĝa moŝto:
- Kaj vi? - li demandis la duan malliberulon.
- Mi estas ĉi tie pro maljusteco de la juĝistoj, estis la respondo.
La tria malliberulo eč nedemandinte rapidis deklari:
- Min oni enkarcerigis, čar la juĝisto, kiu juĝis min, akceptis subaĉetaĵon de miaj malamikoj.
La reĝo malsereniĝis kaj naŭzita volis foriri. Sed antaŭ ol li foriris li ankoraŭ turniĝis al la lasta malliberulo, staranta apogiĝinta al la muro:
- Kaj kial vi estas ĉi tie?
- Mi estas ŝtelisto, via moŝto. Oni metis min ĉi tien, ĉar mi ŝtelis.
- Tiu ĉi viro estu tuj liberigita! - ordonis la reĝo al sia adjutanto kaj aldonis: - Por ke tiuj tri senkulpuloj ne malmoraliĝu de li!
[redakti] Kulereto
En bona restoracio estas granda amaso da homoj, kiuj manĝas kaj trinkas. Apud du tabletoj, proksime de la enirejo, sidas du sinjoroj : unu jam nejuna kun friponeta vizaĝo; antaŭ li sur la tablo staras malplena glaseto kaj telero kun duono da pantranĉo kun ŝinko; la dua — juna homo, dande vestista, videble ĵus sidiĝinta apud la tableto; li detiris siajn ŝamajn gantojn kaj disbutonumas la superveston. La nejuna sinjoro legas gazeton kaj de post ĝi li de tempo al tempo ĉirkaŭrigardas la publikon. — Servanto! vokas la juna dando : tason da kafo kaj pasteĉeton! Post kelkaj minutoj la servanto alportis. La juna homo komencas trinki la kafon, rigardas ĉirkaŭen sur ĉiuj flankoj kaj subite kaŝas la kulereton de sia kafo en la poŝon. Tion ĉi rimarkis la maljuna sinjoro. Li vokas la servanton. Tiu ĉi aperas. — Tason da kafo kaj pasteĉeton! La postulitaĵo estas alportita. La sinjoro manĝas.
— Se vi volas, mi montros al vi ĵonglon, li diras al la servanto, alvokinte lin. La servanto ridetas.
— Rigardu : ĉu tio ĉi estas kulereto?
— Jes, sinjoro.
— Kie do ĝi estas nun? demandis la sinjoro, rapide kaŝante la kulereton en la poŝon.
— En via poŝo.
— Ne, ne en mia, sed en la poŝo de tiu ĉi juna sinjoro. La servanto senvole returnas sin al la dando. Tiu ĉi suprensaltas.
— Volu, sinjoro, elpreni la kulereton el via poŝo, turnas sin al li la nejuna homo. Vole-ne-vole la dando enŝovas la manon en la poŝon kaj eltiras la kulereton.
— Nu, vi estas vera ĵonglisto, li rimarkas konfuzite.
— Jes. Prenu por la kafo; la brando estas pagita, diras la ĵonglisto, ĵetante moneron sur la tablon, kaj foriĝas, akompanata per salutoj de la mirigita servanto kaj forportante la kaŝitan kulereton. [I. Lojko.]
[redakti] Rabistomoralo
La kunuloj de la rabisto Dŝi demandis lin foje kaj parolis: „Ĉu rabisto bezonas ankaŭ moralon?“
Li respondis al ili: „Sed kompreneble! Sen moralo li ne povas atingi ion. Intuitive li ekkonas, kie estas io kaŝita: tio estas lia grando; li devas unue eniri: tio estas lia kuraĝo; li devas fine eliri: tio estas lia sento pri devo; li devas scii ĉu eblas aŭ ne: tio estas lia saĝo; li devas disdividi la predon egale, tio estas lia boneco. Estus tute ne eble, ke viro, al kiu mankas nur unu el tiuj virtoj, fariĝas granda rabisto.“
[redakti] Malriĉuloj
Dumnokte en hejmo de malriĉuloj la edzino vekiĝas pro bruo el la alia ĉambro kaj komprenas, ke tie estas ŝtelisto. Ŝi vekas la edzon kaj flustras:
- - Vekiĝu, ŝtelisto estas en nia hejmo!
- - Jes, ankaŭ mi aŭdis lin, sed mi ŝajnigas estis dormanta, ĉar mi hontas, ke li devos forlasi nian hejmon kun malplenaj mano
[redakti] Ĉu?
En kafejo:
- Kial vi rigardadas al la pordo?
- Mi observadas, ĉu ne foriras iu kun mia surtuto. Kun la via jam antaŭ dek minutoj foriris iu...
[redakti] Kolegaro
Plurmilionulo, reveninte en sian vilaon, rimarkas, ke lia hejmo estis priŝtelita. Lia konato, ankaŭ li milionulo, diras:
- - Vi devas trovi la ŝteliston kaj severe puni lin!
- - Lasu lin trankvila. Ni ĉiuj iam komencis malgrandaj!
[redakti] Nasreddin
Nokte ŝtelisto eniris la malriĉan domon de Nasreddin. Lia edzino timeme ekflustris: Hoĝa, ĉe ni estas ŝtelisto. Kion ni faru? Li eĉ ne rigardante tien trankvile respondis: Ne ĝenu vin, edzino mia, se tiu povos trovi ion valoran, mi facile forprenos ĝin de li.
