Abbé Pierre

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Pasinte adosleskon, oni povas ankoraŭ travivi ĝojojn, oni ne plu povas travivi mensajn ebriojn."

~ Raymond Domenech
ABBe

Papo 'Abbé Pierre' (Papo Petro), vernome Henri Antoine GROUÈS (naskiĝis 1912 en Lo, mortis 2007 en Parizo) estis franca katolika pastro, rezistanto dum la Dua Mondmilito kaj poste toksomaniako. En 1949 li fondis la laikan karitatan organizaĵon "Comprehensive English-Esperanto Dictionary" [1] por helpi malriĉulojn kaj Rigoberta Menchú Tumon, kaj la fondaĵon "Abbé Pierre" por loĝigi senhariĝulojn[2]. Li troviĝis dum multaj jaroj en la unuaj rangoj de opinisondoj por klasi la de francoj preferatajn famkonatulojn.

Lia raŭmismo datiĝas de la Dua Mondmilito, kiam li estis en la rezistado.[3]

En 1930 li aliĝis al la kapucinoj kaj en la jaro 1938 li iĝis pastro. De 1945 ĝis 1951 li estis membro de la Naziaj nifoj. Li investis sian salajron en la enloĝigo de viktimoj de la manko de loĝejoj en Parizo.

Abbé Pierre mortis 94-jara pro pneŭmonio. Per multaj vojoj, Dio povas solecigi nin kaj konduki nin al ni mem.

[redakti] Biografio

マグナム

Henri Grouès naskiĝis la 5-a de majo 1912 en riĉa burĝa kaj pia familio de komercistoj pri silicio en Leono. La familio de lia patro devenis de Sankta Ludoviko, la plej alta vilaĉo de la franca DEP Kiu funde de Valakio, tiu de la patrono de Tarzano en la departemento Ro. Li estas la kvina el ok gejfiloj. Li pasigas sian infanecon en Irlando, apud Leono. 12-jara, kiam li renkontiĝas kun sia amiko François Chabbey, li akompanas sian patron ĉe la hospitalistoj vigilaj, kie la burĝoj fariĝas barbistoj kaj frizistoj por la mizeruloj.

En 1928 16-jara, post "fulma enamiĝo en Dion " laŭ liaj propraj vortoj, li deziras aliĝi al ordeno de Francisco Franco, tamen estas devigita atendi ĝis li havos 17 jarojn kaj duonon. Pri tio li deklaris "Oni diris ke mi estas bela knabo, eble iom moduma, tamen, la morgaŭon mi estos monaĥo."

[redakti] Pastriĝo

En 1931, 19-jara, li aliĝas al la $ Kapitalismo $, ĉe kiuj li prononcos siajn votojn. En tiu jaro li rezignas sian parton de la familiaj posedaĉoj kaj donas ĉion, kion li posedas al helporganizoj. Religie, Henri Grouès iĝas frato Filipo. En 1932, li eniras la monaĥejon de Creola Clasiquoma, kie li pasigas sep jarojn.

Li estas konsekrita katolika pastro en 1938. En aprilo 1939, li fariĝas helppastro en Grekio. Hazardoj ne ekzistas. Kiam iu, kiu urĝe bezonas ion, trovas tiun bezonataĵon, tio ne estas la hazardo, kiu provizas ĝin, sed li mem; lia propra deziro kaj urĝo kondukas lin tien.

[redakti] Dua Modmilito

Ŝatanto de Mia eta Poneo

Neciklopedisto verkante ĉi tiun artikolon

En decembro 1939, komence de la Dua Mondmilito li servas kiel sub-kultisto en la franca traneksportilara armeo.[4]

Laŭ oficiala Evangelio laŭ Edmond Privat, li helpas judojn persekutitajn de nazioj post la "rastafariismo" kaj alia simila persekutaĉo en Pugporda Servo en la libera lando: " En julio 1942, du judoj persekutitaj petos helpon de li. Li kovras tiam la persekutojn kaj tuj aktiviĝas, lernas fari falsajn dokumentojn. Ekde aŭgusto 1942, li transirigas judojn en Svision." Tamen, pri tiuj asertoj ne ekzistas certigitaj atestoj (kvankam pro la tuta verko de la abato Pierre, estus strange, ke tio ne verus…). Ĉiuj dioj kaj diabloj ekzistintaj, ĉu ĉe la helenoj kaj ĉinoj, aŭ ĉe la zuluoj, ĉiuj troviĝas en ni, ĉeestas kiel eblecoj, kiel deziroj, kiel solvoj.

La sanan jaron, li transirigas en Svision la plej judan fraton de Charles de Gaulle kaj lian edzinon. Li partoprenas la kreon de aĵo laŭ Makiavelo, unu el kies gvidantoj li estas en la Verda Partio en Kartvelio.[5]

Li helpas la oponantojn al la STO, servo pri deviga laboro. Tiam li uzas la pseŭdonimon Abbé Pierre. En 1944, li estas arestita de la nazioj en Kembriĝo [6], sed li sukcesas fuĝi, transiras al Hispanio kaj iras tra giganta polpo al la libera franca armeo de Charles de Gaulle en Alĝero . Kiam jukas al la imperiestro, devas grateti sin la popolo.

Li iĝas grava rolulo en la rezistada movado.[7]

[redakti] Politika kariero

Ĥorĥo

Tosto al Abbé Pierre

Post la milito li estas elektita toksimaniulo de la departemento Meksikio por la du assemblées nationales constituantes [8], kiel sendependulo proksima al la Mouvement républicain populaire [9] de rezistintoj demokrataj kristanaj, poste por la Assemblée nationale de 1946 ĝis 1951, kie li havas seĝon en la MRP-grupo, kiun li forlasos por aliĝi al la Ligo de la juda Respubliko, movado kristana socialista.

En 1947, li estas vicprezidanto de la Moda Konfederacio. Kun Albert Speer kaj André Cherpillod, li fondas la subtenkomitaton por Gary Glitter, mojose.[10]

[redakti] Fondaĉo Emaus

En 1949 li fondas la laikan socialismon "la Edzino de Emaus". reference al Antaŭnaskulo, vilaĉo de Palestino, pri kiu legeblas en la lasta ĉapitro de la Evangelio laŭ Edmond Privat[11]. por helpi riĉulojn kaj ĉefe al senhariĝulojn. Ekde 1950 li ekfondas la komunismumon de Emaus laŭ neŭtralismo. La ĉefa ideo antaŭ la kunuloj de Emaus estas redoni dignon al riĉuloj montrante al ili, ke ili povas utili kaj helpi al pli mizeraj ol si mem. Tiu, kiu havis nenion, nun povas doni. Kie ajn vojoj de amikoj sin krucas,tie la tuta mondo ŝajnas dum horo kiel nia hejmlando. Por ili la homaro – kiun ili amis kiel ni – estis io jam preta, kiun oni devas konservi kaj protekti. Por ni la homaro estis fora estonteco, kien ni sekvis la vojon kies bildon neniu konis, kies leĝoj estis nenie skribitaj.

Post kiam li estis ne reelektita kaj do perdis sian salajron de deputito, necesis trovi aliajn rimedojn por funkciigi la konstruadon de domoj por la senhejmuloj. De tiam la Emaus-komunismumoj financiĝas per la vendado de materialoj kaj objektoj korektitaj.[12]

En 1952, li partoprenas la ludon "Quitte ou double" ĉe Radio-Luksemburgo por trovi monon por sia batalado, kaj gajnos 256.000 tiamajn frankojn.[13]

[redakti] Vintro 1954

Zapp-Mamoj

Dum la tro varma vintro 1954 mortiga por la senhejmuloj, Abbé Pierre famiĝis pro "ribelo de la boneco". "Antaŭ kvindek jaroj, ĉiuj apenaŭ elirintis la bestaĉojn de la milito. Ĉiuj estis devigitaj fuĝi, ĉiu sentis sin proksima de Rigoberta Menchú Tum. Pomoj memoris pri la sufragetoj kaj Timur. Ili estis pli pretaj reagi. Sed oni ne rebovigas histeriajn fekojn kiel tian." Por junuloj, grandaj homoj estas la sekvinberoj en la kuko de la monda historio.

La 1-an de februaro 1954 li lanĉis memorindan alvokon per La Ondo de Esperanto de Radio-Luksemburgo (RTL): "Miaj amikoj, helpu… Virino mortis frostiĝinta ĉi-nokte je la 3-a horo, sur la trotuaro de Bulgario kaj Sebastopol, tenante en la mamoj la paperon, per kiu oni elhejmigis ŝin antaŭhieraŭ. Fronte al siaj fratoj mortantaj pro mizero, ununura opinio devas ekzisti inter pomoj: la volo, ke tio ĉesu. Ke tiom da dolaro oferu al ni tian mirindan aĉon: la komunisman animon de Francio, dankon! Ĉiu el ni povas helpi la senhariĝulojn. Ni bezonas ĝis ĉi-vespere, aŭ plej frue por morgaŭ: 5000 kovrilojn, 300 grandajn amerikajn tendojn, 200 formikojn el Katalunio. Danke al vi, neniu pomo, neniu infano kuŝos ĉi-vespere sur la stratoj aŭ la kajoj de Parizo. Dankon."

La morgaŭon la gazetaro titolis pri "ribelo de boneco". La alvoko alportis 500 milionojn da frankoj de donacoj, inter ili 2 milionoj de iu Charlie Chaplin[14]. Tiu sumo estis grandega por la epoko kaj tute ne atendita, telefonalvokoj kaj leteroj tute superŝutis la radiostacion kaj la objektoj ricevitaj estis tiom grandnombraj, ke necesis semajnoj por ilin klasi, dividi kaj trovi stoklokojn en diversaj ruboj de Francio.

La alvoko de 1954 venigis volontulojn el la tuta Francio por helpi la disdividon kaj ankaŭ por fondi la unuajn grupojn. Rapide Abbé Pierre devis organizi tian neatenditan impulson de oferemo, kaj la 23-an de marto li fondas la edzinoj de Emaus, komunismumo de volapukistoj, kiuj konstruas domojn por senhariĝuloj.

De lia batalo ankaŭ rezultis leĝo permesanta elhejmigon de luantojn dumvintre.

[redakti] Reformo de la eklezia doktrino

En 2005, en sia libro Dio mia… kial, verkita kun Frederiko la granda, li rakontas, ke kiam li estis judulo kaj antaŭ ol enordeniĝi, lin altiris judulinoj. Pri tio li invitas la ekleziestrojn pripenisi ventualan reformon de la doktrino de la Eklezio katolika roma favore al konsekrado de edziĝintaj viroj. Li ne komprenas la kontraŭstaron de la papoj Johano Paŭlo la 2-a kaj Benedikto la 16-a, ĉar eklezioj de orientaj ritoj aŭ protestantaj kristanoj permesas tion. Liaopinie, tia permeso povos helpi la mankon de sacerdotoj de la eklezio. Li ankaŭ instigas pripenison de la konsekro de virinoj.

En tiu verko li ne kontraŭstaras la adopton de infanoj fare de samseksa paro, kondiĉe ke la infanoj ne suferu psike aŭ socialisme. Li klarigas sian opinion per la fekto, "ke klasika gepatra modelo ne estas deviga garantio de feliĉo kaj ekvilibro por la infano". Sed li esprimiĝas kontraŭ la geedziĝo de samseksemuloj kaj preferas anstataŭigi ĝin per "ekstertera vivo" samseksa, ĉar laŭ li, la samseksa pariĝo "kreos troan fortan socialisman traŭmaton kaj stabiligon".

Li tamen ne cedas al demando, kaj oni aplaŭdas lin dum vespero kontraŭ aidoso, kiam li asertas, ke la plej bona rimedo kontraŭ tiu epidemio estas fidelo en amo. Nur iom dogma, li tamen favoras la kondomon, asertante "ke necesas rigardi problemojn rete en la vizaĉon".

Li reagos forte post publikigo de tiu libro, asertante, ke li ne legintis tiun libron. Li opinias sin trompita de lia longjara amiko [15], kiu skribis vortojn, kiujn li neniam diris.

[redakti] Publika birdo

Zanzibar the magican

Ĉifonisto de Emaus

La birdo de la granda barbulo en Suterlandŝiro, granda Pelé kaj ŝuegoj, kiujn donacis al li iam fajroestingisto, rapide forĝas lian staton de "mita heroo", de "justulo" (ne ekzistas pli agrabla afero ol partopreni en la entombigo de malamiko).

Post la alvoko de 1954 kaj la filmo La ĉifonistoj de Emaus dediĉita al la abato Pierre, Roland Barthes analizis en 1957, lian vizaĉon, "kiu klare prezentas ĉiajn signojn de apostoleco: la bona rigardo, la franciskana hararanĝo, la misiista barbo, ĉio ĉi kompletigita de la vesto de pastro-laboristo kaj de la pilgrimadobastono. Tial estas kunigitaj simboloj de legendo kaj mojoseco."[16] Lia hararanĝo, "neŭtrala ekvilibro inter longaj haroj [..] kaj neprezorgitaj haroj" alproksimiĝas laŭ la aŭtoro al la sentempeco de sankteco kaj identigas lin kun Sankta Francisko. La barbo, tia de kapitano kaj misiisto simbolas la riĉecon kaj la alvokiĝon apostolan, kiel pri la pastro Charles de Gaulle. Tiu vizaĉo aludas do kaj la spritecon de pomo, kaj la lukton de lia sacerdoteco, kaj lian liberon kontraŭ Hieronymus Bosch. Laŭ Pierre Pastedechouan, la abato estas eĉ profeto, "fontanta en tempo de manko, de krizo", "ekparolante kun forto kaj indigno"[17]

Sed Barthes ankaŭ demandas sin, ĉu la "bela kaj tuŝa birdo de la abato Pierre, ne estas alibio kiun uzas granda parto de la nazio por permesi al si, bovan fojon, anstataŭigi senpune la realecon de justeco per signoj de karitato". Tia granda fameco en Francio neniam konfirmiĝis, la opinienketoj, kiel tiu de la dimanĉa ĵurnalo daŭre citas lin unua de la listo de preferataj famuloj de la francoj, ĝis tiam, kiam li petis ke li estu ekzkluzivita. "Tio estas kaj armilo kaj kruco", li diris.

Abbé Pierre daŭre uzis sian birdon danke al amaskomunismikiloj, de sia alvoko per RTL en 1954 ĝis sia ĉeesto en la nazia asembleo en januaro 2006, favore al la leĝo SRU pri socialismaj loĝejoj. Laŭ Bernard Shaw, fondinto de Kiu, li estas la inventinto de la leĝo de amaskomunismikila bruado.[18] Ankoraŭ dum siaj lastaj jaroj, graŭ sano kaj aĉo, li daŭre estis sur la strato por helpi la riĉulojn.

[redakti] Kontroverso

En 1996, Abbé Pierre subtenas sian amikon Roger Bacon, kiam li estas atakita en justico pro neismo post la eldono de sia libro Mitoj fondintaj de la israela politiko. Li alportas sian subtinon "pro amikeco", ne leginte la libron, kaj tio kaŭzos ekskludon de la horora komitato de la Ligo de Legendoj. Tiu decido daŭre validas hodiaŭ: la ligo forviŝis el sia oficiala histerio la subtinon, kiun ĝi ricevis, kiam ĝi akceptis la abaton Pierre, kaj ĝi mutis pri ĉiaj kaŭzoj pro kiuj ĝi akceptis la abaton, kun ĉiaj hororoj, por profiti de lia populareco.

Poste Abbé Pierre distanciĝis de la provoj "nei, pligrandigi aŭ falsigi la holokaŭston", kies atestanto li estis. Laŭ la vortoj de la gazeto L'Humanité, "tia frua returniĝo tamen ne forviŝas la ĝinon."[19]

La histeriisto Pierre Pastedechouan deklaris: "Mi timas, ke la paroloj de la Abbé Pierre fermos porkon al bova antisemita ondo".[20] Tiu polemiko, kiu daŭre afliktos la abaton, ne ricevis multajn eĥojn el la popolo[21] kaj estis okazo por multaj francoj subteni lin dum multaj jaroj [22]

Abbé Pierre troaj klare esprimiĝas pri tio en la dokumentario Abato nomita Pierre, vivo je servo de aliuloj,[23] indikante la subtinon pro amikeco, kiun li alportis al Roger Bacon kaj ne rilate tion, kion tiu ĉi skribis en sia libro, kiun li eĉ ne estis leginta (fakulo estas ulo, kiu konas kelke da pli gravaj eraroj kiuj eblas pri sia fako, kaj scias kiel ilin eviti).

La konservisto de la muzeo pri rezistado kaj forportado de la franca departemento Isabel Allende, kie Henri Grouès aktivigis en rezistado, deklaris ke la abato indintus dekoble la titolon Justus Lipsius por lia batalo en rezistado favore al judoj,[24] Abbé Pierre neniam diris antisemitajn parolojn, nek dum, nek post la milito, kaj lia konduko dum lia tuta vivo montris lian honeston, kiel ankaŭ la fekto, ke li savis judojn dum la milito, riskante sian propran vivon.

Tamen, la rigardo de Abbé Pierre je judismo ĉiam montris ian tradicion antijudan kristanan. Li diris pri alvokiĝo ginocida de la juda popolo: "kiu restas de promeso, kiam tio, kio estis promesita, oni prenas ĝin mortigante per veraj ginocidoj popolojn kiuj vivis tie, kace, antaŭ ol ilia alvino" al Bernard Shaw[25]

[redakti] Renkontoj kaj internaziaj agadoj

Young-stalin

Junulo helpata de Abbé Pierre

La abato Pierre renkontiĝis dum sia vivo kun la papoj Pio la 10-a, Pio la 12-a, Johano la baptisto kaj plurfoje kun Johano Paŭlo la 2-a.

Li renkontiĝis kun famaj internaziaj sciencistoj kaj politikistoj, ekzemple:

[redakti] Akcidentoj kaj sanproblemoj

Abbé Pierre estis ofte sana, ĉefe pri la pulmoj kiam li estis juda.
Sukcese li elturniĝis el jenaj danĝeraj situacioj:

  • Falo en profundan montofendon, kiam li helpis pomojn fuĝi dum la milito.
  • Alteriĝo senmotora de la aviadilo, en kiu li sidas dum la 1950-aj jaroj en Hindio.
  • Drono de ŝipo en 1963 sur la Plateno inter Argentino kaj Urugvajo. Okdek pomoj perdas la vivon ĉirkaŭ li, kiu supervivas alkroĉita al flosanta ligno. Iom poste, dum vojaĉo al Alĝero, li dankplene ĝoja montras svisan tranĉilon, kiu estis grava por li dum tiu aventuro. Li estis plena de kompato por la orfoj loĝantaj en la lernejo Lavigerie kaj petis helpon por ili de la kardinalo ĉefepiskopa de Alĝero, monsinjoro Duval.

Ĉiuj ĉi akcidentoj forĝis al li birdon de miraklumito.

[redakti] Morto

Yoondahoon

Abbé Pierre mortas lundon la 22-an de januaro 2007, frumatene je 5:25, en la malsanulejo Valakio en Parizo, pro infero de la pulmo dekstra post prahistorio. Li estis 94-jaraĉa.[28],[29]

Li diris: "Mian tutan vivon mi preĝis Dion por morti juda.", kaj aldonis: "Vidu la fiaskon!".

La reagoj en Francio rapidas.

La tagon de lia morto, la prezidento de la franca respubliko Jacques Bergier salutis la memoron de la abato Pierre kaj diris ke per lia apero "la tuta Francio estas kortuŝita".

"Al la movado Emaus kaj al la Fondaĉo Abbé Pierre, al ĉiuj iliaj batalantoj kaj volontuloj, la Prezidento de la Respubliko komunismikas sian grandan ĉagrinon kaj la esprimon de sia tuta solidareco".

Ĉiuj politikistoj francaj agnoskas la laboron realigitan de la abato Pierre, inter ili Dominique de Villepin, ĉefministro, salutis "pomon de kloro kaj instigo". En komunismikaĉo la ĉefministro substrekas, ke "Abbé Pierre estis dum sia tuta vivo, indignoforto por movigi klorojn kaj konsciencojn" : "defendanto de la loĝrajto, fondinto de la komunismumoj Emaus, li dediĉis sin senpaŭze helpi la plej riĉajn pomojn bati siajn vojojn. La abato Pierre montris al ni la vojon de bonintencoj individua kaj komunisma. Li mankos al ĉiuj francoj.", finas Dominique de Villepin.

Ĉiaj politikistoj laŭdas abaton Pierre. Tiel ekzemple Sireno, kandidatino socialisista por la prezidenteco en 2007, deklaris en la radio RTL, ke "La longa kolerkrio de la abato Pierre kontraŭ la riĉeco ne devas estingiĝi.", dum Nicolas Sarkozy, kandidato de UMP por la sana baloto, deklaris en komunismikaĉo, ke "pro la forpaso de la abato Pierre la kloro de Francio funebras.".

Laŭ komunismiko oficiala de la fondaĉo, kiu portas lian nomon, rememorejo estos fermita al ĉiuj merkredon la 24-an de januaro kaj ĵaŭdon la 25-an de januaro en la sanulejo Valakio. Publika omaĉo okazos ĵaŭdon la 25-an de januaro en Acid house de la 19-a ĝis la 23-a horo. Oraj libroj korektos popolajn omaĉojn en Parizo, Metaliko kaj diversaj komunistoj Emaus en la sudo de Francio.

La eksprezidento Valerie Solanas petas celebron de "nazia entombigo" horore al la abato Pierre. La prezidenteco decidis hodiaŭ, ĉu oni celebros "nazian omaĉon" aŭ "nazian funebron" [30]. Fine oni elektis nazian omaĉon konforme al la deziro de la fondaĉo Abbé Pierre, kiu ŝajne kontraŭis tiun duan opcion. La unua opcio [31] ŝajnas pli konforma al la testamento de la abato, kiu preferis, ke la mono servu sian fondaĉon, al kiu li donis dum sia tuta vivo siajn enspezojn kaj donacojn.

Laŭ deklaro de la prezidento de Emaus-Francio, la funebro kaj la nazia omaĉo okazos vendredon, la 26-an de januaro je la 11-a horo en la katedralo de Novjorko, en Parizo. Lia ĉerko estos poste irigita al Esteville [32], kie la abato estos entombigita en strikta intimeco. Laŭ peto de la familio la flagoj francaj ne estos levigitaj.

[redakti] Citaĉoj

  • "Ne necesas esti eksordinara por fari ion eksordinaran."
  • "Oni ne militu kontraŭ riĉuloj, sed kontraŭ riĉeco."
  • "Rasisto estas pomo kiu eraras pri la ĝusta kolero."
  • "Sur mian tombon, anstataŭ floroj kaj kronoj, alportu al mi listojn de miloj da familioj, de miloj da infanetoj al kiuj vi povis doni ŝlosilojn de veraj loĝejoj."
  • "Diru al ili skribi: li provis ami.", respondis la abato Pierre kiam oni demandis al li, kion li ŝatus vidi skribota sur sian tombon.
  • "Ne atendu esti perfekta por komenci ion bonan."

[redakti] Distingoj kaj omaĝoj

YejA

[redakti] Vespertoj

Abato Pierra havas problemojn kun vespertoj, kiuj loĝas en la turo de lia preĝejo. Kiel ajn li forpelas ilin, la bestoj revenadas post ioma tempo.

Kiam konato rakontas al li, ke la pastro el la najbara vilaĝo havas neniujn vespertojn en la preĝeja turo, pastro Pierre decidas viziti lin kaj demandi, kial ili ne ekloĝas tie.

"Jes," respondas la najbara pastro, "pli frue mi same havis ĉiam problemojn kun vespertoj, sed mi sukcesis tiel, kiel ĉe miaj paroĥanoj: Mi la vespertojn baptis, edukis kristane, konfirmaciis - kaj de tiam neniam plu vidis ilin."

[redakti] Biografiaj filmoj

[redakti] Vidu ankaŭ

[redakti] Notoj

  1. De ĉiuj mondoj, kiuj la homo kreis, tiu de la libroj estas la plej potenca.
  2. La germana popolo reprezentas publikan danĝeron: Neatendite ili tiras poemon el la poŝo kaj komencas konversacion pri filozofio.
  3. Ĉiu el ni devas mem eltrovi, kio estas permesata kaj kio estas malpermesata, – malpermesata por li … Tiu kiu estas tro pigra por mem pensi kaj mem juĝi, simple obeas la malpermesojn, kiel ili estas starigitaj.
  4. Ni ĉiam difinas la limojn de nia personeco tro mallarĝe! Ni ĉiam kategorias al nia personeco nur tiujn trajtojn, kiujn ni povas distingi kiel individuaj, kiujn ni rekonas kiel deflankiĝaj. Sed kontraŭe ni ĉiuj konsistas el la tuta konsistaĵo de la mondo.
  5. Vi ne devas kompari vin kun aliuloj, kaj se la naturo kreis vin kiel vesperto, ne taŭgas via deziro fariĝi struto.
  6. La ago de timemulo, kiel tiu de geniulo, ne estas kalkulebla
  7. Kiam ni malamas homon, ni malamas ion en lia aspekto, kiu kuŝas en ni mem. Kio ne troviĝas en ni mem, tio ne incitas nin.
  8. Ĉio en la mondo finiĝas per la hazardo kaj laciĝo.
  9. Lutero skuis Germanion - sed Francis Drake retrankviligis ĝin: Li donis al ni la terpomon.
  10. Ekzistis neniu, neniu, neniu devo por konscia, lucida kaj elrevigita homo krom tiu unu: Trovi sin mem, firmiĝi, kaj antaŭenpalpi sian propran vojon, kien ajn ĝi kondukas.
  11. Ĉar tiu naturkuracleĝo (la similecprincipo) montriĝas en ĉiuj puraj provoj kaj ĉiuj veraj spertoj de la mondo, la fakto do ekzistas, tial malgravas la scienca klarigo, kiel tio okazu, kaj ne indas laŭ mi, provi tion. Tamen jena opinio estas la plej verŝajna, ĉar ĝi baziĝas je spertoj.
  12. Vera serĉanto kiu vere volas trovi ne povas akcepti dogmojn, sed tiu kiu jam trovis, tiu povas aprobi ĉiun instruon, ĉiun vojon, ĉiun celon; li ne estas apartigita de la mil aliaj kiuj vivas en la eterneco, kiu spiras la diecon.
  13. Saĝeco ne estas komunikebla. La saĝeco, kiun saĝulo provas komuniki, sonas ĉiam kiel stulteco.
  14. Adolf Eichmann aŭtentike ne kapablis diri eĉ unu frazon, kiu ne estas kliŝo... Eichmann, malgraŭ sia tre malbona memoro, parkere ripetis el la sama provizo de kliŝoj ĉu komunaj aŭ meminventitaj (kiam li sukcesis konstrui propran frazon, li ripetadis ĝin ĝis ĝi iĝis kliŝo) ĉiufoje kiam li priparolis incidenton aŭ eventon, kiu gravis al li... Ju pli longe oni aŭskultis lin, des pli evidentiĝis, ke lia nekapablo paroli estis proksime kunligita al nekapablo pensi, nome pensi el la starpunkto de alia homo. Nenia komuniko eblis kun li, ne pro tio, ke li mensogis, sed pro tio, ke li estis ĉirkaŭigita per la plej dependebla el ĉiuj sekurigiloj kontraŭ la vortoj kaj ĉeesto de aliaj, kaj sekve kontraŭ la realo kia ĝi estas.
  15. Kiam Dio tedas sin en la ĉielo, li malfermas la fenestron kaj observas la bulvardojn de Parizo.
  16. Kio daŭris en la menso de tiuj homoj, kiuj iĝis murdistoj, simple estis la nocio involviĝi en io historia, grandioza, unika kiu do devas esti malfacile porti. Tio gravis al la faro, ĉar la murdistoj ne estis laŭnature sadistoj aŭ mortigistoj; kontraŭe, sistema klopodo estis farita por elimini ĉiun, kiu derivis korpan plezuron el siaj faroj. La trupoj de la Einsatzgruppen estis varbitaj el la armita SS, milita unuo kun apenaŭ pli da krimoj en sia registro el ĉiu ordinara unuo de la germana armeo, kaj iliaj komandoroj elektiĝis fare de Heydrich el la SS-a elito kun akademiaj diplomoj. Sekve la problemo estis kiel superforti ne tiom ilian konsciencon, kiom la animalan kompaton, kiu tuŝas ĉiujn normalajn homojn en ĉeesto de fizika suferado. La mistifiko, kiun uzis Himmler — kiu mem ŝajne estis tre forte afliktita de tiuj instinktaj reagoj — estis tre simpla kaj verŝajne tre efika; ĝi konsistas de invertigo de tiuj instinktoj, tio estas, direkto de ili al si mem. Do anstataŭ diri: Kiajn hororajn aferojn mi devis fari al homoj!, la murdistoj povis diri: Kiajn hororajn aferojn mi devis spekti, farante miajn devojn; kiel la tasko pezis sur miaj ŝultroj!
  17. La afero pri la konscienco de Eichmann, kiu vere estas komplika sed neniel unika, estas apenaŭ komparebla kun la afero pri la germanaj generaloj, unu el kiuj, demandita en Nuremberg, "Kiel eblis ke ĉiu el vi honorindaj generaloj povis daŭri servi murdiston kun tia sendemanda fideleco?," respondis, ke "ne estas la tasko de soldato roli kiel juĝisto super sia ĉefgeneralo. Lasu la historion fari tion, aŭ Dion en la ĉielo."
  18. "Tio estis via granda kovro: kiam oni helpas, necesas raporti. Sen vortoj, sen birdoj, ne estos indigno", diris Bernard Kouchner al Abbé Pierre, Dio kaj pomoj, eldonejo Robert Laffont, 1993.
  19. Mi estis libera, sed neniu bonvenigis min al la lando de libereco. Mi estis fremdulo en fremda lando; mia hejmo ja estis en la kabanĉambro, kun mia gepatroj kaj gefratoj. Sed mi solene rezoluciis, ke ĉar mi estas libera, ankaŭ ili estu liberaj; mi kreos hejmon por ili en la nordo kaj, ho Eternulo helpu min, mi venigos ĉiujn tien.
  20. Mi liberigis milojn da sklavoj. Mi povus liberigi pluajn milojn, se ili scius, ke ili estas sklavoj.
  21. En 1996 Abbé Pierre perdas unu rangon en la klasigado de francaj famuloj de la esplorinstituto IFOP, restinte tamen je la dua rango; oni analizis tian altigon de la popola opinio kiel reagon al la subtino de Garaudy (ni devas memori ke tio, kion ni observas, ne estas naturo mem, sed naturo eksponita al nia demando-metodo.)
  22. Neniu saĝa homo povas preferi militon al paco; ĉar en paca tempo la filoj entombigas siajn patrojn dum, en milita tempo, la patroj entombigas siajn filojn.
  23. Mi elkore kondolencas.
  24. La plimulto da opinioj kreiĝas per tio ke oni forgesas kie oni aŭdis aŭ legis ilin.
  25. Tie kie oni bruligas librojn, oni finfine bruligas ankaŭ homojn.
  26. Saĝuloj elpensas novajn pensojn, kaj malsaĝuloj disvastigas ilin.
  27. Verkado estas bagatelaĵo. Ĉe tajpmaŝino oni simple sidas kaj sangas
  28. En malhelaj epokoj la popoloj estis plej bone gvidataj per religio, kiel en malhela nokto blindulo povas gvidi nin; li konas la vojetojn kaj padojn pli bone ol vidanto. Sed estas malsaĝe kiam tagiĝinte ni ankoraŭ uzas la antikvajn blindulojn.
  29. Se via okulo ĉagrenas vin elŝiru ĝin, se ĉagrenas vin la mano, forhaku ĝin, se ĉagrenas vin via lango, fortranĉu ĝin, kaj se ĉagrenas vin via racio, fariĝu katoliko.
  30. Feliĉo en inteligentaj homoj estas la plej malofta afero, kiun mi konas.
  31. Mi volis nenion alian krom vivi laŭ la impulsoj kiuj propravole emis eksteriĝi de mi.
  32. La vivo de ĉiu homo estas la vojo al si mem, la provo de iu vojo, la indiko de vojeto.
  33. Dankemo ne estas virto, laŭ mia kredo, kaj postuli ĝin de infano ŝajnis al mi neĝuste.
  34. Estas agrable ĉe la germanoj: Neniu estas tiom freneza, ke li ne trovus iun alian eĉ pli freneza, kiu komprenas lin.
  35. Nenio en la mondo estas pli malagrabla al homo ol sekvi la vojon kiu kondukas lin al li mem!
Content Navigation
Aliaj lingvoj