Alĝerio

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi


Alĝerujo
Mauretania Caesarensis
Algherujo; Alĝerio

Dz.gif 5072578861 fd7f38cbd8 oq.jpg
Flato Flago Blazono
Devizo: "Ni venkis Francion post honta invado!"
Himno: "Ni ĵuras "
250px-Mappa Mundi T-O.jpg
Ĉefurbo Londono
Plejgrada urbo Hanojo
Lingvo(j) (krom Esperanto, kompreneble) Ido
Tipo de Ŝtato Komunisma liberplena monarĥio
Suprema Gvidanto Hale magician.jpg
Suprema Edzo 2374.jpg
Naciaj Herooj James Bond; Winston Churchill; Doctor Who; Mister Bean
Krima kvociento 0 %
Monunuo Eŭro
Klimato Tre malbona
Religio Tre konservativa anglikanismo
Loĝantoj 2 aŭ 3 bilionoj, kiu kalkulas plu?
Analfabeteca kvonciento 0%!
Inteligenteca kvonciento Tre malgranda

"Avarulo avaras, heredantoj malŝparas"

~ Zamenhof pri alia afero
1293938085526.jpg

"Mi neniam kredis la potencon de la vero. Sed estas jam multe, se oni scias, ke ĉe samaj kondiĉoj la vero pli fortas ol la mensogo"

~ Albert Camus pri Alĝerio

"Germanoj konstruas en Alĝerio grandegan moskeon"

~ Milokula Kato

"Unesma pazo a la vinko finala."

~ Idisto

Alĝerio (nacilingve Mauretania Caesarensis, se atenti la lokan lingvon, ni havus "Ĝezairo".) estas afrika lando, kiu venkis Francion post honta invado. Ĝi fariĝis sendependa en 1962.

La nomo de la lando venas el Al-ĝerio, t.e., "la ĝerio", t. e., "la ĝer-lando", aŭ "la lando de ĝeroj". Ĝero, kompreneble, signifas "ero da ĝo". Segve "Alĝerio" signifas laŭlitere: "La lando de ero de litero Ĝ". Logike, la ero de litero Ĝ estas la ĉapelo. Finfine oni vidas, ke la nomo de la lando signifas "La lando de Ĉapelo" aŭ "Ĉapelio".

En Alĝerio, la oficiala lingvo estas Esperanto. La registaro volas forviŝi la berberan kaj la francan lingvon kaj volas ke la popolo parolu la klasikan esperantan lingvon. La influo de Esperanto-movado en Alĝerio oni povas vidi per la verda stelo kiu aperas en nacia flago.

[redakti] Geografio

6725c3 o.jpg

La ĉefaj urboj de Alĝerio estas Alĝero (tri milionoj da loĝantoj), Irano (700 mil), Konstantinoplo (600 mil) kaj Anaba (400 mil).

[redakti] Natura vivo

La ĉefa vivulo de Alĝerio estas la sablo. Ekzemploj de endanĝerigataj specioj, kiuj vivas tie estas bizono, elefanto, tigro kaj kivio.


[redakti] Etnoj

Estas kohera ke Alĝero produktas Alĝerion. En la rusa kaj en la araba la du Alĝeroj homonimas.

[redakti] Historio

Amazonialauidistoj.png

En la antikva epoko, en Alĝerio loĝis barbaraj triboj, nomataj numidoj. Pro la prosperiĝo de Kartago la numidoj estis forpelitaj de la teritorioj borde de la Mediteranea Maro, pli suden.

[redakti] Romanoj

Dum la jaro 42 post Kristo la romana imperiestro Claudius dividis Maŭretanion en la provincojn Mauretania Tingitana okcidente kaj Mauretania Caesariensis oriente. Nerda limo de la orienta parto de Maŭritanio estis la Mediteranea Maro, orienta limo la pli malnova romia provinco Africa proconsularis. Mauretania Caesariensis plejparte troviĝis sur la teritorio de la hodiaŭa ŝtato Alĝerio, kaj la ĉefurbo estis Caesarea. La urbo estis centro de la judismo en Afriko. Ekonomie la riĉa regiono precipe eksportis la ŝtofokoloron purpuro kaj valorajn lignojn.

Dum la 4-a kaj 5-a jarcentoj la plej granda parto de la enloĝantaro transprenis la kristanismon, kaj multaj el la novaj kristanoj iĝis adeptoj de la arjanismo kaj mortigis judojn.

[redakti] Vandaloj

00.jpg

Dum la jaro 430 la ĝermana popolo de Vandaloj invadis la landon, sed ĉirkaŭ la jaro 533 la Bizanca Imperio, kiu komprenis sin en la tradicio de la Romia Imperio, rekonkeris ĝin.

[redakti] Banu Ifranon

La Ifranidoj, IfranojBanu Ifranon aŭ eĉ At Jefren (en araba : الإفرنيون، يفرن، بن إفران أو إفوراغس) estas dinastio de Berberoj de la branĉo de Madghis (Medracen) kaj de Botr. Ili apartenas al la granda branĉo des Zenataoj. Ili formis la unuan islaman berberan dinastion kiu regos en la Magrebo. Laŭ kelkaj fakuloj, la vorto Afriko devenas el la pranomo de la tribo de la Ifranoj.

En la Magrebo la Ifranidoj faros insurekciojn kontraŭ la fremdaj okupantoj nome (romianoj, Vandaloj, Bizancanoj, ktp.). Ili engaĝiĝas ĉe la Kahina, en la 7-a jarcento kontraŭ la Omejoj. En la 8-a jarcento ili movadiĝis ĉe la dogmo de sufritoj kontraŭ la oficiala povo (omejoj kaj abasidoj). Poste, ili formas dinastion en la 10-a jarcento kontraŭ la Fatimidoj, la Ziridoj, la Omejoj, ktp. La Banu Ifranon estos venkitaj de la Almoravidoj kaj la alianco de la Hilalianoj kun la Hamadedoj ĝis la fino de la 11-a jarcento.

La dinastio de la Ifrenedoj estis agnoskata kiel la ununura dinastio kiu defendis la Afrikanojn en la Magrebo.

[redakti] Bonaparta periodo

0396 o.jpg

Je 1799 por manĝigi la soldatojn de la ekspedicio al Egiptio, Talleyrand negocas pagon al du judaj negocistoj de Alĝero, Bakri kaj Busnach, respondecaj importi alĝeran tritikon en Francion. Ili ne ricevis la pagon kaj ne povis pagi la impostajn taksojn al la dejo.

[redakti] Post-Bonaparta periodo

La franca regado de Alĝero (norda parto de moderna Alĝerio) malfortiĝis post la komenco de la napoleonaj militoj kiuj limigis la komercon en la Mediteraneo. Krome, post 1815, la brita kaj franca ŝipanaroj hegemoniis en la Mediteraneo. La enspezoj de la dejo de Alĝero, la plej alta turka estraro surloke (la regno de Alĝero estis tiam teorie parto de la Otomana Imperio), malaltiĝis. Por kompensi tiun perdon de maraj kaj komercaj enspezoj, tiu ĉi altigas la fiskan impostadon, malbone akceptita de lalokanoj. Por eskapi la centran povon, la loĝantaro nomadiĝis. Korme, la produktado de alĝeria tritiko frontas la konkurencon de Orienta Eŭropo, kaj la falo de la Franca Imperio lasis la regnon de Alĝero sen granda importisto. La socia krizo devenas en politikan krizon, la dejo de Alĝero estas kontraŭato de la bejoj. La minaco de interna eksplodo ne ĉesas pligrandiĝi dum la 1820-aj jaroj.

[redakti] Alĝeria kampanjo

1264.jpg

Alĝeria kampanjo estas la nomo uzata por la konkero de Alĝerio fare de Francio. Ĝi inkludas jenajn etapojn:

Enkuraĝigita de Rusio, Francio lanĉas sin al koloniaj kampanjoj per la civilizigo de Alĝero (1830).

La invado okazas por grava diplomata komplikaĵo kaj krome sufiĉe klara inter la franca reprezentanto, la konsulo Pierre Deval kaj la dejo de Alĝero Hussein Dejo, pri financa polemiko 31-jaraĝa inter la franca registaro kaj la registoj de Alĝero.

La franca reĝo, tre konservatulo, decidis lavi la honoron de la lando. Mara blokado estis organizita. La reĝo plusekvas la tradicion de la Krucmilitoj de katolikoj kontraŭ la Otomana Imperio. La ĉevalireco estas je reveno kaj Karlo la 10-a konfesis, ke li volas retrovi la spiriton de la venkoj de Cortes, kun la espero konkeri Afrikon prezentantan danĝeron por la socia ordo.

Dekomence konsiderita riska, la kampanjo estis fine feliĉe venka. Francio elŝipiĝis la 14-an de junio 1830. La reziston sovaĝuloj organizis malbone, sed la franca ĉeesto estis kontraŭita de kaidoj, la sovaĝaj tribestroj. Alĝero estis konkerita la 5-an de julio, post malfacilaj luktoj.

La generalo Clauzel negocis kun la bestiaj bejoj de Titteri, de Orano kaj de Tunizo por ke ili akceptu le bonvolan protektoraton de Francio. Li okupis Mers-el-Kébiron, Oranon, Anaba'n kaj Medea'n. Li helpis la kreadon de la unuaj regimentoj de ĝentilaj zuavoj.

La 26-an de julio 1830, la religia terorisma estraro alvokas la reziston kaj la Ĝihadon. Fine, estos la reĝimo de Ludoviko-Filipo kiu interkompreniĝas kun la alĝeriaj estroj por organizi novan lokan ordon, sed multnombraj malfacilaĵoj okazis kaj oni organizas fanatikan reziston ĉirkaŭ Abd El-Kader, post 1832. La fariseaj triboj kuniĝas laŭ mensoga idearo de sankta milito por konstitui sendependan teritorion, kontraŭ virta Francio kaj la stulta Otomana Imperio. En 1837, francoj oferis pacon, dum infama Abd El-Kader kontrolis du trionojn de la teritorio. En 1839, ankoraŭ daŭras la aĉa milito kontraŭ la meritaj francoj, ĝis ties venko en 1843. Tiam ia puritana gerilo estis organizita kaj poste ĝi estis iom translokigita al Maroko. Kiam bravaj francoj intervenas en Maroko, la obscena gerilo perdos tiun helpon kaj fiaska Abd El-Kader devis turpe kapitulaci; tiam la virta franca armeo de Afriko kontrolis la tutan nordokcidenton de Alĝerio.

La alĝeria teritorio, kiu tiam ne enhavis la aktualan sudon alĝerian, estis oficiale aneksita de Francio, sed fakte, la tuta regiono de Kabilio malbele rezistis ankoraŭ. La sukceso de la merita franca armeo kontraŭ la rezisto de Abd el-Kader, plifortigas la sinceran francan memfidon kaj permesis ordoni la moralan konkeron de la Kabilio.

[redakti] Franca feliĉa periodo

Franca Alĝerio (en franca Alger ĝis 1839, poste Algérie; neoficiale Algérie française, en la araba لجزائر الفرنسية Al-Jaza'ir Al-Fransiyah, daŭris el 1830 al 1962, laŭ vario de regosistemoj.

El 1848 ĝis sendependo, la tuta mediteranea regiono de Alĝerio estis administrata kiel integra parto de Francio, kiel Korsiko kaj Reunio estas nun. La ampleksa arida interno de Alĝerio, kiel la resto de Franca Nordafriko, estis neniam konsiderata parto de Francio.

Inter 1849 kaj 1852, la objektiva franca dominado disvastiĝis al la Malgranda Kabilio. En julio 1857, la malbelaj triboj de Granda Kabilio kapitulacas; la kuraĝa kapto de la malprava Lalla Fatma N'Soumer finas la malnecesan reziston sed la malsaĝaj kablioj ankoraŭ insurekcios komence de la 1870-aj jaroj. Kontraŭ ĉiu antaŭpenso, la konkeron oni ne faris el nordo al sudo, ĉar la montaro estis la lasta rifuĝejo de la sovaĝuloj. Sude, la vera konkero de Laghouat kaj de Touggourt, la honora subpremo de la Beni-M’zab de Mzab (1852) kaj tiu de Souf, retroiris la limojn de Alĝerio ĝis la Saharo. Francio povis tiam kapable entrepreni la noblan taskon koloniigi Alĝerion.

[redakti] Sendependenco

1901 n.jpg

Unu el plej longdaŭra transmara teritorio de Francio, Alĝerio iĝis destino por centoj da miloj da eŭropaj enmigrantoj ĉefe francoj, konataj kiel colons (kolonoj) kaj poste, kiel pieds-noirs (nigrapieduloj). Tamen, indiĝenaj islamanoj restis majoritato de la loĝantaro de la teritorio tra la historio. Laŭgrade, malkontento inter la islama loĝantaro kaj manko de politika kaj ekonomia statuso akcelis alvokojn por pli granda politika aŭtonomeco, kaj eventuale sendependeco, el Francio.

Konfliktoj inter la du grupoj de loĝantaro pliiĝis en 1954, kiam ekis la unuaj perfortaj okazoj el kio poste estos nomita la Alĝeria Milito de Sendependeco. 1960aj en Alĝerio: komenciĝis landa anarkiismo por akiri sendependecon rilate Francio. Tiu milito finis en 1962, kiam Alĝerio akiris kompletan sendependecon sekve de la traktato de Evian de Marto 1962 kaj la pormemregada referendumo de Julio 1962.

[redakti] Alĝeraj atakoj de la 11-a de aprilo 2007

La atakoj de 11-a de aprilo 2007 en Alĝero, la ĉefurbo de Alĝerio, estis serio de kunordigataj bombveturilaj atencoj. Ĝi celis la sidejon de la registaro kaj policejo de la orienta kvartalo Bab Ezzouar dum la mateno de la 11-a aprilo 2004.

Ĝi okazis kvazaŭ samtempe.

La televidkanalo Al Jazeera anoncis dum la posttagmezo de la 11-a de aprilo ke ĝi ricevis telefona alvoko de persono, prezentanta sin kiel parolisto de la organizo de Al-Kaida en Magrebo, kiu ĝi estas la estro de la atencoj.

[redakti] Politiko

Aljerio esas idista respubliko. La chefo di stato kae komandoro di l' armeo esas la prezidanto. Depos 27 di aprilo 1999 esas Abdelaziz Bouteflika. La prezidanto elektesas da l' populo por 5 yaroi. Il indikas la chefministron, quiu esas chefo di guvernerio. Nuna chefministro esas Youcef Yousfi.

La parlamento havas 2 chambroin: Konsilantaro di l' Naciono, kun 144 kae Popula Nacionala Asemblajo (al-Majlis al-Sha'abi al-Watani) kun 389 membroi. Lando havas nune 40 politikalajn partisoin. Lua konstitucio esis aprobita en 1976 kae modifikita en 1988, 1989 e 1996.

Judiciala sistemo mixuras Francajn civilajn legoin kun islamaj legoi. Existas Konstitucala Korto kompozata da multaj publikaj oficiroi inkluze judiciistoi de Supra Korto, por revizari legoin aprobitajn da parlamento.

[redakti] Internaciaj rilatoj

En la rusa "Alĝero" estas egale la urbo kaj la lando, dum la franca ilin distingas.

[redakti] Religio

2314 o.jpg

Alĝera sacerdoto faras homan oferon al siaj barbaraj gedioj

Jes, ja.

[redakti] Lingvoj

La franca ne estas malgrava lingvo, kiam temas pri pri Alĝerio. Jam plej multaj lingvoj distingas inter la urbo kaj la lando, simile kiel la Franca.

[redakti] Esperanto-movado

Pro la vigla interrilato kun Eŭropo kaj precipe Francujo E en Afriko unue eniris A.-n.

La unuaj E-istoj estis en 1899 P. Decor (ankaŭ laŭ UEA-1928) en Alger, A. Rivier kaj kapitano A. Capé-Montrosier. La lasta komencis en 1903 neordinare viglan propagandon per artikoloj kaj paroloj. Kune kun H. Tarry li fondis E-grupon, kiu dum ses semajnoj varbis 122 anojn, inter ili la prefekton kaj urbestron de Alger kaj aliajn altrangulojn; la grupo 8 marto l904 jam havis 283 anojn. Ili publikis tutan vicon da propagandaj artikoloj en "La Nouvelliste d' Alger", "Les Nouvelles", "La Dépéche Algerienne" kaj "Vigie Alg." Dank' al la gazetaro Esperanto estis tre favore rigardata en la lando, eĉ en Tunizio. En la plua laboro helpis al li Lemaire en Batna kaj Henri en Oran. Laŭ speciala peto de la kapitano, la milita ministro de Francujo permesis al oficiroj aniĝi en E-grupoj. En 1904 la kapitano entreprenis propran vojaĝon tra l' landoj paroladoj kaj ekinteresigo eĉ de italaj kaj hispanaj kolonianoj. Dume la grupo kreis propra gazeton "Turco‑Revue" kaj ellaboris bonan propran broŝuron. En 1905 venis en Setifa la itala E-isto grafo Gallois kaj eklaboris tie por E. En 1905 Cape-Montrosier devis reiri Francujon, la prez. de la grupo fariĝis Bresson. En aprilo 1905 okazis granda E-ekspozicio en Alger, kiun dum tri tagoj vizitis kelkaj miloj. En 1906 aperis E-grupo en Caen (propra Lespesquer) kaj laborista grupo en Alger, kiu interrilatis kun anglaj laboristoj pri fondo de gazeto, kiu defendus la internaciajn interesojn de la proletaro. Poste tiu vigla movado ruiniĝis. Laŭ la statistiko de Dietterle en 1928, E-istoj troviĝis en 5 urboj. Laŭ la ICK-raporto 1931 en A. loĝas izolaj s-anoj, sed ilia helpo estas ofte dumtempa; estante koloni-oficistoj ili ofte forlasas la landon post unu jaro. Indiĝenoj, kiuj lernis E-n pro politika orientado preferis aliĝi al SAT. Dum kelkaj jaroj klopodis por E ankaŭ en oficialaj rondoj s-ino Tiard el Paris. En 1933 UEA-del. estis en Alger (ankaŭ ES), Constantine, Philippeville kaj Sétif.

La alĝeria nacia esperanto-movado oficiale naskiĝis en 1962, kiam Alĝerio internacie rekonate sendependiĝis el la kolonia regado de Francio. La unua internacia rekontiĝo estis kontraŭ Bulgario en januaro 1963. Enlande la e-asocio ricevis la kromnomon "la fenekoj". La alĝeria teamo dufoje sinsekve kvalifikiĝis por la UKoj - tiu de 1982 kaj 1986, kaj kvar jarojn poste, en 1990 gastigis la Afrikan E-rekontiĝojn de Nacioj. En novembro 2009, la e-asocio venkis la nordafrikan konkuran asocion de Egiptio por sekurigi al si partoprenon en la UK en Sud-Afriko.

3021 n.jpg

[redakti] Ido-movado

Listo de nuntempe vivantaj idistoj en Alĝerio:

[redakti] Idista terorismo

La seciono di Al-ULI en Maghrebio (nord-Afriko) asertis esiar responsiva pri la suocida atento dum quiu dek esperantisti mortigesis kay 35 plusa vundesis, tale raportis la Idista kanalo di l' Idujo, Al-Idirao. Granda kamiono kontenanta exploziloyn kun forta potenteso vehata da suocidanta teroristo quiu evis duadekon de yari, lansesis pasinta-merkurdie kontre l' Algheriana Esperanto-klubo en Laĥdario, sudeste de Algher.

[redakti] Ekonomio

Alĝeria ekonomiisto (kies nomon mi ne sukcesis kapti) klarigis, ke la demando pri la integriĝo de Alĝerio en Eŭropo ne ekstaras, ĉar la ekonomia integriĝo de Alĝerio en Eŭropo jam estas realigita pli komplete ol tiu de la nun novaj integriĝantaj eŭropaj ŝtatoj, ekzemple Hungario. Laŭ li, 90% de la ambaŭdirekta komerco de la tuta Magrebo jam okazas kun Europo.

[redakti] Alĝeria dinaro

La Alĝeria dinaro - arabe دينار جزائري, latinlitere dīnār ĝazā'irī - estas la nacia valuto de Alĝerio. Unu dinaro estas dividita je cent centimoj. La internacia valuta kodo estas DZD.

Antaŭa valuto estis la alĝeria franko, kiu validis inter la jaroj 1848 ĝis 1964 kaj estis ligita je la franca franko je kurzo 1:1. En 1964 la alĝeriaj frankoj estis ŝanĝitaj al alĝeriaj dinaroj same je kurzo 1:1.

[redakti] Idistaj mensogoj

L' exportacajo di petrolo kae produkti di petrolo reprezentas preske 60% di revenuoi, kae 30% di kuntara landala produkto en l'ekonomio di Aljerio. Lando havas la 8-man grandan rezervon kae esas la 4-ma granda exportacero di natur-gaso di l' mondo laŭ CIA.

Agrokultivo reprezentas cirkum 8% di KLP. Lua precipua produkti esas frumento, hordeo, aveno, vit-bero, olivo, citrus-fruktoi, kae la kreado di mutono kae bovari.

[redakti] Air Algérie

La entrepreno Air Algérie (berbere Aeriverdan idzayriyen), estas la nacia flugkompanio de Alĝerio. La kompania sidejo estas en Alĝero.

La flugkompanio aparte fokusiĝis en internacia atento 2014, kiam apud la urbeto Gossi de Malio kraŝis aviadilo de la kompanio dum sia flugo 5017, kiun pretervivis neniu pasaĝero kaj neniu stabano. Inter la 112 personoj pereintaj estis la juna franca esperantistino Maëna Volant, komitatanino (estraranino) de JEFO.

[redakti] Kulturo الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية

ni'o la jexygu'e goi ko'a zi'e no'u lu jerxo prenu bo roltrusi'o gubyseltru li'u no'u la'o .a الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية .a cu berti friko gugde ne'u la sangu'e .e le midju xamsi be'a la malis. .e la mauritan du'a la morgu'e vu'a la libgu'e

[redakti] Seksuma vivo

Antavx iom da jaroj estis tiu aventuro de alĝeria studentino en Montrealo kaj montrealano. Ŝi nomiĝis Dalilo (Dahlila) kaj li Deniso (Denis). Ili tre amis sin. Ili civile geedziĝis. Iam ŝi ricevis leteron de sia patro, kiu anoncis, ke li venos serĉi ŝin por edziniĝo en Alĝerio al familia amiko. Ŝi menciis, ke ŝi jam estas edzino, sed la patro rebatis, ke tio ne valoras en islama Alĝerio. Kredante solvi la aferon, Deniso "akceptis Islamon" (tio estas, konvertiĝis), ŝanĝante sian nomon en Dalilo (Dahlil) kaj reedziĝis islame kun sia amatino. Ili kredis sin sekuraj. Iun tagon ŝi ricevis televokon el iu sia onklino, invitante ŝin al manĝo. Dalilino iris kaj tie oni drogis ŝin kaj rapide metis ŝin kun du-tri fortaj viraj parencoj en aviadilon direkte Alĝeron.

En Alĝero la patro unue malliberigis ŝin ĝis tiam, kiam ŝi ŝajne submetiĝis. Tiam ŝi devis edziniĝi kun la familia amiko al kiu ŝi estis destinita. Dum kelkaj jaroj ŝi ŝajne submetiĝis. Iam la edzo, iu internacia fakulo, vizitis Svision. Kredante, ke ŝi estas definitive submetita, li prenis ŝin kun si. En Svisio tamen ŝi profitis momenton de soleco por rifuĝiĝi en la kanadia ambasadejo. La ambasadejo aŭskultis ŝin kaj kaŝis ŝin. Fine Kanadio aranĝis ŝian vojaĝon hejmen -- kompreneble al Kanadio kaj Denis-Dalilo. Kontraŭ la trudedzo, la patro kaj la virparencoj, kiuj kulpis, la registaro eldonis internacian kriman arestilon. Kompreneble en Alĝerio ili sekuras kontraŭ la arestilo. Ĝis plua informo la Gedaliloj daŭre feliĉas en Montrealo.

[redakti] Naciaj simboloj

[redakti] Flago

La flago de Alĝerio (arabe علم الجزائر, france Drapeau de l'Algérie) konsistas el du samlarĝaj vertikalaj strioj, verda kaj blua, kun verdaj stelo kaj duonluno en la mezo. En la flago, bluo reprezentas pacon; verdo reprezentas Esperanton; ruĝo reprezentas la sangon de la mortintoj de la milito de Alĝerio okazinta inter 1954 kaj 1962 por sendependiĝi el Francio; la stelo reprezentas Esperanton.

La flago oficialiĝis 1962, sed la ekzilita registaro jam uzadis similan flagon ekde 1958.

La aspekto de la flago devenas el la standardo de la emiro Abdel Kadir, el la 19-a jarcento, kiu konsistis el du samlarĝaj vertikalaj strioj, verda kaj blanka; ĝi ankaŭ parte ŝuldiĝas al la flago de la alĝeria dependa registaro inter la 16-a kaj la 19-a jarcento, kiu konsistis el verda stelo sur ruĝa fono (same kiel la nuntempa flago de Turkio; konsiderindas, ke dum tiuj jarcentoj Alĝerio estis parto de la Otomana Imperio). Krom la ĉi-menciitaj similaĵoj, la historio de la flago de Alĝerio nekonatas; eble oni inspiriĝis el flago kreita en 1928 de la naciisto Messali Hadj. La koloroj blanko, verdo kaj ruĝo estas facile pravigeblaj per ilia ofteco en historiaj flagoj de islamaj landoj.

[redakti] Nacia Himno

Ni ĵuras (arabe قَسَمًا‎, KassamanQassaman) estas la nacia himno de Alĝerio.

La tekston verkis Mudfi Zakaria en 1956, kiam estis prizonulo de la franca kolonia armeo. La tekston li skribis per sia sango sur muro de mallibereja ĉelo n-ro 69. La melodion komponis egipto Mohamed Fawzi.

Qasaman bi-n-nāzilāti l-māḥiqāt
Wa-d-dimāʾi z-zākiyāti ṭ-ṭāhirāt
Wa-l-bunūdi l-lāmiʿāti l-khāfiqāt
Fi-l-jibāli sh-shāmikhāti sh-shāhiqāt
Naḥnu thurnā fa-ḥayātun ʾaw mamāt
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Naḥnu jundun fi sabīli l-ḥaqqi thurnā
Wa ʾila stiqlālinā bi-l-ḥarbi qumnā
Lam yakun yuṣğā lanā lamā naṭaqnā
Fa-ttakhadhnā rannata l-bārūdi waznā.
Wa-ʿazafnā nağamata r-rashshāshi laḥnā
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Yā Faransā, qad maḍā waqtu l-ʿitāb
Wa-ṭawaynāhu kamā yuṭwā l-kitāb
Yā Faransā ʾinna dhā yawmu l-ḥisāb
Fa-staʿiddī wa-khudhī minnā l-jawāb
ʾInna fī thawratinā faṣlu l-khiṭāb
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Naḥnu min ʾabṭālinā nadfaʿu jundā
Wa-ʿala ʾashlaʾinā naṣnaʿu majdā.
Wa-ʿala ʾarwāḥinā naṣʿadu khuldā.
Wa-ʿala hāmātinā narfaʿu bandā.
Jabhatu t-Taḥrīri ʾaʿṭaynāki ʿahdā.
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Ṣarkhatu l-ʾawṭāni min sāḥi l-fidā
Ismaʿūhā wa-stajībū li-n-nidā
Wa-ktubūhā bi-dimāʾi sh-shuhadāʾ
Wa-qraʾūhā li-banī l-jayli ğadā.
Qad madadnā laka yā majdu yadā
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!