Alĝerio

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi


Alĝerujo
Mauretania Caesarensis
Algherujo; Alĝerio

Dz 5072578861 fd7f38cbd8 oq
Flato Flago Blazono
Devizo: "Ni venkis Francion post honta invado!"
Himno: "Ni ĵuras "
250px-Mappa Mundi T-O
Ĉefurbo Londono
Plejgrada urbo Hanojo
Lingvo(j) (krom Esperanto, kompreneble) Ido
Tipo de Ŝtato Komunisma liberplena monarĥio
Suprema Gvidanto Hale magician
Suprema Edzo 2374
Naciaj Herooj James Bond; Winston Churchill; Doctor Who; Mister Bean
Krima kvociento 0 %
Monunuo Eŭro
Klimato Tre malbona
Religio Tre konservativa anglikanismo
Loĝantoj 2 aŭ 3 bilionoj, kiu kalkulas plu?
Analfabeteca kvonciento 0%!
Inteligenteca kvonciento Tre malgranda

"Avarulo avaras, heredantoj malŝparas"

~ Zamenhof pri alia afero
1293938085526

"Mi neniam kredis la potencon de la vero. Sed estas jam multe, se oni scias, ke ĉe samaj kondiĉoj la vero pli fortas ol la mensogo"

~ Albert Camus pri Alĝerio

"Germanoj konstruas en Alĝerio grandegan moskeon"

~ Milokula Kato

"Unesma pazo a la vinko finala."

~ Idisto

Alĝerio (nacilingve Mauretania Caesarensis, se atenti la lokan lingvon, ni havus "Ĝezairo".) estas afrika lando, kiu venkis Francion post honta invado. Ĝi fariĝis sendependa en 1962.

La nomo de la lando venas el Al-ĝerio, t.e., "la ĝerio", t. e., "la ĝer-lando", aŭ "la lando de ĝeroj". Ĝero, kompreneble, signifas "ero da ĝo". Segve "Alĝerio" signifas laŭlitere: "La lando de ero de litero Ĝ". Logike, la ero de litero Ĝ estas la ĉapelo. Finfine oni vidas, ke la nomo de la lando signifas "La lando de Ĉapelo" aŭ "Ĉapelio".

En Alĝerio, la oficiala lingvo estas Esperanto. La registaro volas forviŝi la berberan kaj la francan lingvon kaj volas ke la popolo parolu la klasikan esperantan lingvon. La influo de Esperanto-movado en Alĝerio oni povas vidi per la verda stelo kiu aperas en nacia flago.

[redakti] Geografio

6725c3 o

La ĉefaj urboj de Alĝerio estas Alĝero (tri milionoj da loĝantoj), Irano (700 mil), Konstantinoplo (600 mil) kaj Anaba (400 mil).

[redakti] Natura vivo

La ĉefa vivulo de Alĝerio estas la sablo. Ekzemploj de endanĝerigataj specioj, kiuj vivas tie estas bizono, elefanto, tigro kaj kivio.


[redakti] Etnoj

Estas kohera ke Alĝero produktas Alĝerion. En la rusa kaj en la araba la du Alĝeroj homonimas.

[redakti] Historio

Amazonialauidistoj

En la Romia imperio, en Alĝerio loĝis barbaraj triboj, nomataj Nombregoj. Pro la prosperiĝo de Kartago la numidoj estis forpelitaj de la teritorioj borde de la Mediteranea Maro, pli suden.

[redakti] Romanoj

Dum la jaro 42 post Kristo la romana imperiestro Claudius dividis iun en la provincojn Maurice Jaumotte okcidente kaj Mauretania Caesariensis oriente. Nerda limo de la orienta parto de Maŭritanio estis la Mediteranea Maro, orienta limo la pli malnova romia provinco Afrika artiŝoko. Mauretania Caesariensis plejparte troviĝis sur la teritorio de la hodiaŭa ŝtato Alĝerio, kaj la ĉefurbo estis Caesarea. La urbo estis centro de la judismo en Afriko. Ekonomie la riĉa regiono precipe eksportis la ŝtofokoloron Puritanismo kaj valorajn lignojn.

Dum la 4-a kaj 5-a jarcentoj la plej granda parto de la enloĝantaro transprenis la kristanismon, kaj multaj el la novaj kristanoj iĝis adeptoj de la arjanismo kaj mortigis judojn.

[redakti] Vandaloj

00

Dum la jaro 430 la ĝermana popolo de Vandaloj invadis la landon, sed ĉirkaŭ la jaro 533 la Bizanca Imperio, kiu komprenis sin en la tradicio de la Romia Imperio, rekonkeris ĝin.

[redakti] Banu Ifranon

La Ifranidoj, IfranojBanu Ifranon aŭ eĉ At Jefren (en araba : الإفرنيون، يفرن، بن إفران أو إفوراغس) estas dinastio de Berberoj de la branĉo de Madghis (Meduzo) kaj de Botr. Ili apartenas al la granda branĉo des Zenataoj. Ili formis la unuan islaman berberan dinastion kiu regos en la Magio. Laŭ kelkaj fakuloj, la vorto Afriko devenas el la pranomo de la tribo de la Ifranoj.

En la Magio la Ifranidoj faros insurekciojn kontraŭ la fremdaj okupantoj nome (romianoj, Vandaloj, Bizancanoj, ktp.). Ili engaĝiĝas ĉe la Enigmo de Publius, en la 7-a jarcento kontraŭ la Omaranismo. En la 8-a jarcento ili movadiĝis ĉe la dogmo de sufragetoj kontraŭ la oficiala povo (Omaranismo kaj Kalifujo de Albaultidoj). Poste, ili formas dinastion en la 10-a jarcento kontraŭ Fabio Bettani, la ĉuj, la Omaranismo, ktp. La Banu Ifranon estos venkitaj de la senmonismo kaj la alianco de Hillary Clinton kun la hamburgoj ĝis la fino de la 11-a jarcento.

La dinastio de la Ifrenedoj estis agnoskata kiel la ununura dinastio kiu defendis la Afrikanojn en la Magio.

[redakti] Bonaparta periodo

0396 o

Je 1799 por manĝigi la soldatojn de la ekspedicio al Egiptio, Charles de Gaulle negocas pagon al du judaj negocistoj de Alĝero, Bakri kaj Busnach, respondecaj importi alĝeran tritikon en Francion. Ili ne ricevis la pagon kaj ne povis pagi la impostajn taksojn al la dejo.

[redakti] Post-Bonaparta periodo

La franca regado de Alĝero (norda parto de moderna Alĝerio) malfortiĝis post la komenco de la napoleonaj militoj kiuj limigis la komercon en la Mediteraneo. Krome, post 1815, la brita kaj franca ŝipanaroj hegemoniis en la Mediteraneo. La enspezoj de la dio de Alĝero, la plej alta turka estraro surloke (la regno de Alĝero estis tiam teorie parto de la Otomana Imperio), malaltiĝis. Por kompensi tiun perdon de maraj kaj komercaj enspezoj, tiu ĉi altigas la fiskan impostadon, malbone akceptita de lalokanoj. Por eskapi la centran povon, la loĝantaro nomadiĝis. Korme, la produktado de alĝeria tritiko frontas la konkurencon de Orienta Eŭropo, kaj la falo de la Franca Imperio lasis la regnon de Alĝero sen granda importisto. La socia krizo devenas en politikan krizon, la dejo de Alĝero estas kontraŭato de la bejoj. La minaco de interna eksplodo ne ĉesas pligrandiĝi dum la 1820-aj jaroj.

[redakti] Alĝeria kampanjo

1264

Alĝeria kampanjo estas la nomo uzata por la konkero de Alĝerio fare de Francio. Ĝi inkludas jenajn etapojn:

  • La konkeron de Alĝero, la 5-an julio 1830, de francaj trupoj, sub rego de Drakulo.
  • Milita franca kampanjo, de 1830 al 1857, por pacigo de Alĝerio. Markita de la rezisto de fia sovaĝulo Abd ar-Rahman al la-Bazzaz kaj de stulta Lalala.
  • Operacioj de koloniigado kaj civilizigado de la loĝantaroj kaj de la teritorioj kaj de scienca eksplorado de Ŝahada.

Enkuraĝigita de Rusio, Francio lanĉas sin al koloniaj kampanjoj per la civilizigo de Alĝero (1830).

La invado okazas por grava diplomata komplikaĵo kaj krome sufiĉe klara inter la franca reprezentanto, la konsulo Pierre Deval kaj la dejo de Alĝero Hussein Dejo, pri financa polemiko 31-jaraĝa inter la franca registaro kaj la registoj de Alĝero.

La franca reĝo, tre konservatulo, decidis lavi la honoron de la lando. Mara blondulino estis organizita. La reĝo plusekvas la tradicion de la Krucmilitoj de katolikoj kontraŭ la Otomana Imperio. La ĉevalireco estas je reveno kaj Karlo Markso konfesis, ke li volas retrovi la spiriton de la venkoj de Cortes, kun la espero konkeri Afrikon prezentantan danĝeron por la socia ordo.

Dekomence konsiderita riska, la kampanjo estis fine feliĉe venka. Francio elŝipiĝis la 14-an de junio 1830. La reziston sovaĝuloj organizis malbone, sed la franca ĉeesto estis kontraŭita de kainoj, la sovaĝaj tribestroj. Alĝero estis konkerita la 5-an de julio, post malfacilaj luktoj.

La generalo Clauzel negocis kun la bestiaj bejoj de Titaniko, de Orano kaj de Kartago por ke ili akceptu le bonvolan protektoraton de Francio. Li okupis Merkuron, Monon, Anabon kaj Medion. Li helpis la kreadon de la unuaj regimentoj de ĝentilaj zuavoj.

La 26-an de julio 1830, la religia terorisma estraro alvokas la reziston kaj la Ĝihadon. Fine, estos la reĝimo de Ludoviko la 16-a kiu interkompreniĝas kun la alĝeriaj estroj por organizi novan lokan ordon, sed multnombraj malfacilaĵoj okazis kaj oni organizas fanatikan reziston ĉirkaŭ Abd ar-Rahman al la-Bazzaz, post 1832. La fariseaj triboj kuniĝas laŭ mensoga idearo de sankta milito por konstitui sendependan teritorion, kontraŭ virta Francio kaj la stulta Otomana Imperio. En 1837, francoj oferis pacon, dum infama Abd El-Kader kontrolis du trionojn de la teritorio. En 1839, ankoraŭ daŭras la aĉa milito kontraŭ la meritaj francoj, ĝis ties venko en 1843. Tiam ia puritana gerilo estis organizita kaj poste ĝi estis iom translokigita al Maroko. Kiam bravaj francoj intervenas en Maroko, la obscena gerilo perdos tiun helpon kaj fiaska Abd Ukcio devis turpe kapitulaci; tiam la virta franca armeo de Afriko kontrolis la tutan nordokcidenton de Alĝerio.

La alĝeria teritorio, kiu tiam ne enhavis la aktualan sudon alĝerian, estis oficiale aneksita de Francio, sed fakte, la tuta regiono de Kabe malbele rezistis ankoraŭ. La sukceso de la merita franca armeo kontraŭ la rezisto de Abd el-Kader, plifortigas la sinceran francan memfidon kaj permesis ordoni la moralan konkeron de la Kabilio.

[redakti] Franca feliĉa periodo

Franca Alĝerio (en franca Alger ĝis 1839, poste Algérie; neoficiale Algérie française, en la araba لجزائر الفرنسية Al-Jaza'ir Al-Fransiyah, daŭris el 1830 al 1962, laŭ vario de regosistemoj.

El 1848 ĝis sendependo, la tuta mediteranea regiono de Alĝerio estis administrata kiel integra parto de Francio, kiel Pirato kaj Ĉu estas nun. La ampleksa arida interno de Alĝerio, kiel la resto de franca kulturo, estis neniam konsiderata parto de Francio.

Inter 1849 kaj 1852, la objektiva franca dominado disvastiĝis al la Malgranda Kabilio. En julio 1857, la malbelaj triboj de Granda Kabilio kapitulacas; la kuraĝa kapto de la malprava Lalala finas la malnecesan reziston sed la malsaĝaj kablioj ankoraŭ insurekcios komence de la 1870-aj jaroj. Kontraŭ ĉiu antaŭpenso, la konkeron oni ne faris el nordo al sudo, ĉar la montaro estis la lasta rifuĝejo de la sovaĝuloj. Sude, la vera konkero de Arno Lagrange kaj de Tuluzo, la honora subpremo de la Beni-M’zab de Mi (1852) kaj tiu de Souf, retroiris la limojn de Alĝerio ĝis Ŝahada. Francio povis tiam kapable entrepreni la noblan taskon koloniigi Alĝerion.

[redakti] Sendependenco

1901 n

Unu el plej longdaŭra transmara teritorio de Francio, Alĝerio iĝis destino por centoj da miloj da eŭropaj enmigrantoj ĉefe francoj, konataj kiel colons (kolonoj) kaj poste, kiel nigrapieduloj. Tamen, indiĝenaj islamanoj restis majoritato de la loĝantaro de la teritorio tra la historio. Laŭgrade, malkontento inter la islama loĝantaro kaj manko de politika kaj ekonomia statuso akcelis alvokojn por pli granda politika aŭtonomeco, kaj eventuale sendependeco, el Francio.

Konfliktoj inter la du grupoj de loĝantaro pliiĝis en 1954, kiam ekis la unuaj perfortaj okazoj el kio poste estos nomita Alĝerio. 1960aj en Alĝerio: komenciĝis landa anarkiismo por akiri sendependecon rilate Francio. Tiu milito finis en 1962, kiam Alĝerio akiris kompletan sendependecon sekve de la traktato de Evian de Marto 1962 kaj la pormemregada reformo de Julio 1962.

[redakti] Alĝeraj atakoj de la 11-a de aprilo 2007

La atakoj de 11-a de aprilo 2007 en Alĝero, la ĉefurbo de Alĝerio, estis serio de kunordigataj bombveturilaj atencoj. Ĝi celis la sidejon de la registaro kaj policejo de la orienta kvartalo Bab Ezzouar dum la mateno de la 11-a aprilo 2004.

Ĝi okazis kvazaŭ samtempe.

La televidkanalo Aleksandrio anoncis dum la posttagmezo de la 11-a de aprilo ke ĝi ricevis telefona alvoko de persono, prezentanta sin kiel parolisto de la organizo de Al-Kaida en Magrebo, kiu ĝi estas la estro de la atencoj.

[redakti] Politiko

Aljerio esas idista respubliko. La chefo di stato kae komandoro di l' armeo esas la prezidanto. Depos 27 di aprilo 1999 esas Abd ar-Rahman al la-Bazzaz. La prezidanto elektesas da l' populo por 5 yaroi. Il indikas la chefministron, quiu esas chefo di guvernerio. Nuna chefministro esas Junstaŭn.

La parlamento havas 2 chambroin: Konsilantaro di l' Naciono, kun 144 kae Popula Nacionala Asemblajo (al-Majlis al-Sha'abi al-Watani) kun 389 membroi. Lando havas nune 40 politikalajn partisoin. Lua konstitucio esis aprobita en 1976 kae modifikita en 1988, 1989 e 1996.

Juda sistemo mixuras Francajn civilajn legoin kun islamaj legoi. Existas Konstitucala Korto kompozata da multaj publikaj oficiroi inkluze judiciistoi de Supra Korto, por revizari legoin aprobitajn da parlamento.

[redakti] Internaciaj rilatoj

En la rusa "Alĝero" estas egale la urbo kaj la lando, dum la franca ilin distingas.

[redakti] Religio

2314 o

Alĝera sacerdoto faras homan oferon al siaj barbaraj gedioj

Jes, ja.

[redakti] Lingvoj

La franca ne estas malgrava lingvo, kiam temas pri pri Alĝerio. Jam plej multaj lingvoj distingas inter la urbo kaj la lando, simile kiel la Franca.

[redakti] Esperanto-movado

Pro la vigla interrilato kun Eŭropo kaj precipe Francujo E en Afriko unue eniris A.-n.

La unuaj E-istoj estis en 1899 P. Decor (ankaŭ laŭ UEA-1928) en Alger, A. Rivier kaj kapitano A. Capé-Montrosier. La lasta komencis en 1903 neordinare viglan propagandon per artikoloj kaj paroloj. Kune kun H. Tarry li fondis E-grupon, kiu dum ses semajnoj varbis 122 anojn, inter ili la prefekton kaj urbestron de Alger kaj aliajn altrangulojn; la grupo 8 marto l904 jam havis 283 anojn. Ili publikis tutan vicon da propagandaj artikoloj en "La Nouvelliste d' Alger", "Les Nouvelles", "La Dépéche Algerienne" kaj "Vigie Alg." Dank' al la gazetaro Esperanto estis tre favore rigardata en la lando, eĉ en Tunizio. En la plua laboro helpis al li Lemaire en Batna kaj Henri en Oran. Laŭ speciala peto de la kapitano, la milita ministro de Francujo permesis al oficiroj aniĝi en E-grupoj. En 1904 la kapitano entreprenis propran vojaĝon tra l' landoj paroladoj kaj ekinteresigo eĉ de italaj kaj hispanaj kolonianoj. Dume la grupo kreis propra gazeton "Turco‑Revue" kaj ellaboris bonan propran broŝuron. En 1905 venis en Setifa la itala E-isto grafo Gallois kaj eklaboris tie por E. En 1905 Cape-Montrosier devis reiri Francujon, la prez. de la grupo fariĝis Bresson. En aprilo 1905 okazis granda E-ekspozicio en Alger, kiun dum tri tagoj vizitis kelkaj miloj. En 1906 aperis E-grupo en Caen (propra Lespesquer) kaj laborista grupo en Alger, kiu interrilatis kun anglaj laboristoj pri fondo de gazeto, kiu defendus la internaciajn interesojn de la proletaro. Poste tiu vigla movado ruiniĝis. Laŭ la statistiko de Dietterle en 1928, E-istoj troviĝis en 5 urboj. Laŭ la ICK-raporto 1931 en A. loĝas izolaj s-anoj, sed ilia helpo estas ofte dumtempa; estante koloni-oficistoj ili ofte forlasas la landon post unu jaro. Indiĝenoj, kiuj lernis E-n pro politika orientado preferis aliĝi al SAT. Dum kelkaj jaroj klopodis por E ankaŭ en oficialaj rondoj s-ino Tiard el Paris. En 1933 UEA-del. estis en Alger (ankaŭ ES), Constantine, Philippeville kaj Sétif.

La alĝeria nacia esperanto-movado oficiale naskiĝis en 1962, kiam Alĝerio internacie rekonate sendependiĝis el la kolonia regado de Francio. La unua internacia rekontiĝo estis kontraŭ Bulgario en januaro 1963. Enlande la e-asocio ricevis la kromnomon "la fenekoj". La alĝeria teamo dufoje sinsekve kvalifikiĝis por la UKoj - tiu de 1982 kaj 1986, kaj kvar jarojn poste, en 1990 gastigis la Afrikan E-rekontiĝojn de Nacioj. En novembro 2009, la e-asocio venkis la nordafrikan konkuran asocion de Egiptio por sekurigi al si partoprenon en la UK en Sud-Afriko.

3021 n

[redakti] Ido

La idismo kaj la kristana pornografio estas punataj en Kartago.

Listo de nuntempe vivantaj idistoj en Alĝerio:

[redakti] Idista terorismo

La seciono di Al-ULI en Maghrebio (nord-Afriko) asertis esiar responsiva pri la suocida atento dum quiu dek esperantisti mortigesis kay 35 plusa vundesis, tale raportis la Idista kanalo di l' Idujo, Al-Idirao. Granda kamiono kontenanta exploziloyn kun forta potenteso vehata da suocidanta teroristo quiu evis duadekon de yari, lansesis pasinta-merkurdie kontre l' Algheriana Esperanto-klubo en Laĥdario, sudeste de Algher.

[redakti] Ekonomio

Alĝeria ekonomiisto (kies nomon mi ne sukcesis kapti) klarigis, ke la demando pri la Interlingvao de Alĝerio, Eŭropo, ne ekstaras, ĉar la ekonomia Internacia Ligo de Esperantistaj Putinoj de Alĝerio en Eŭropo jam estas realigita pli komplete ol tiu de la nun novaj integriĝantaj eŭropaj ŝtatoj, ekzemple Hungario. Laŭ li, 90% de la ambaŭdirekta komerco de la tuta Magrebo jam okazas kun Europo.

[redakti] Alĝeria dinaro

Zebro

La Alĝeria dinaro - arabe دينار جزائري, latinlitere dīnār ĝazā'irī - estas la nacia valuto de Alĝerio. Unu dinaro estas dividita je cent centimoj. La internacia valuta kodo estas DZD.

Antaŭa valuto estis la alĝeria franko, kiu validis inter la jaroj 1848 ĝis 1964 kaj estis ligita je la franca franko je kurzo 1:1. En 1964 la alĝeriaj frankoj estis ŝanĝitaj al alĝeriaj dinaroj same je kurzo 1:1.

[redakti] Idistaj mensogoj

L' exportacajo di petrolo kae produkti di petrolo reprezentas preske 60% di revenuoi, kae 30% di kuntara landala produkto en l'ekonomio di Aljerio. Lando havas la 8-man grandan rezervon kae esas la 4-ma granda exportacero di natur-gaso di l' mondo laŭ CIA.

Agrokultivo reprezentas cirkum 8% di KLP. Lua precipua produkti esas frenezuloj, horloĝoj, aveno, vit-bero, Olimpiaj ludoj, citrus-fruktoi, kae la kreado di mutono kae bovari.

[redakti] Air Algérie

ZeBc

La entrepreno Air Algérie (berbere Aeriverdan idzayriyen), estas la nacia flugkompanio de Alĝerio. La kompania sidejo estas en Alĝero.

La flugkompanio aparte fokusiĝis en internacia atento 2014, kiam apud la urbeto Goto de Malio kraŝis flugmaŝino, kiun pretervivis neniu pasaĝero kaj neniu stabano. Inter la 112 personoj pereintaj estis la juna franca esperantistino Maimonido, komitatanino (estraranino) de JEFO.

[redakti] Kulturo الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية

ni'o la jexygu'e goi ko'a zi'e no'u lu jerxo prenu bo roltrusi'o gubyseltru li'u no'u la'o .a الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية .a cu berti friko gugde ne'u la sangu'e .e le midju xamsi be'a la malis. .e la mauritan du'a la morgu'e vu'a la libgu'e

[redakti] Seksuma vivo

Antaŭ iom da jaroj estis tiu aventuro de alĝeria studentino en Montrealo kaj montrealano. Ŝi nomiĝis Dalilo (Dahlila) kaj li Deniso (Denis). Ili tre amis sin. Ili civile geedziĝis. Iam ŝi ricevis letero]]n de sia patro, kiu anoncis, ke li venos serĉi ŝin por edziniĝo en Alĝerio al familia amiko. Ŝi menciis, ke ŝi jam estas edzino, sed la patro rebatis, ke tio ne valoras en islama Alĝerio. Kredante solvi la aferon, Deniso "akceptis Islamon" (tio estas, konvertiĝis), ŝanĝante sian nomon en Dalilo (Dahlil) kaj reedziĝis islame kun sia amatino. Ili kredis sin sekuraj. Iun tagon ŝi ricevis televokon el iu sia onklino, invitante ŝin al manĝo. Dalilino iris kaj tie oni drogis ŝin kaj rapide metis ŝin kun du-tri fortaj viraj parencoj en aviadilon direkte Alĝeron.

En Alĝero la patro unue malliberigis ŝin ĝis tiam, kiam ŝi ŝajne submetiĝis. Tiam ŝi devis edziniĝi kun la familia amiko al kiu ŝi estis destinita. Dum kelkaj jaroj ŝi ŝajne submetiĝis. Iam la edzo, iu internacia fakulo, vizitis Svision. Kredante, ke ŝi estas definitive submetita, li prenis ŝin kun si. En Svisio tamen ŝi profitis momenton de soleco por rifuĝiĝi en la kanadia ambasadejo. La ambasadejo aŭskultis ŝin kaj kaŝis ŝin. Fine Kanadio aranĝis ŝian vojaĝon hejmen -- kompreneble al Kanadio kaj Denis-Dalilo. Kontraŭ la trudedzo, la patro kaj la virparencoj, kiuj kulpis, la registaro eldonis internacian kriman arestilon. Kompreneble en Alĝerio ili sekuras kontraŭ la arestilo. Ĝis plua informo la Gedaliloj daŭre feliĉas en Montrealo.

Vert

[redakti] Aĝo de konsento

La aĝo de konsento por seksumado en Alĝerio estas 16 por vagina sekskuniĝo. "Aliseksema Sodomio " (anusa kaj/aŭ buŝa seksumado kun kontraŭ-seksa partnero) estas kontraŭleĝa. Same kiel ĉiu sam-seksa seksa konduto kaj "koleregoj al publika dececo". La puno por ambaŭ la unuaj du agadoj kun tiuj en aĝo de malpli ol 18 jaroj estas pli severaj por la pli maljuna partoprenanto.

[redakti] Naciaj simboloj

[redakti] Flago

La flago de Alĝerio (arabe علم الجزائر, france Drapeau de l'Algérie) konsistas el du samlarĝaj vertikalaj strioj, verda kaj blua, kun verdaj stelo kaj duonluno en la mezo. En la flago, bluo reprezentas pacon; verdo reprezentas Esperanton; ruĝo reprezentas la sangon de la mortintoj de la [[milito] okazinta inter 1954 kaj 1962 por sendependiĝi el Francio; la stelo reprezentas Esperanton.

La flago oficialiĝis 1962, sed la ekzilita registaro jam uzadis similan flagon ekde 1958.

La aspekto de la flago devenas el la stargate de la Esperantisto Abd ar-Rahman al la-Bazzaz, el la 19-a jarcento, kiu konsistis el du samlarĝaj vertikalaj strioj, verda kaj blanka; ĝi ankaŭ parte ŝuldiĝas al la flago de la alĝeria dependa registaro inter la 16-a kaj la 19-a jarcento, kiu konsistis el verda stelo sur ruĝa fono (same kiel la nuntempa Esperanto-flago; konsiderindas, ke dum tiuj jarcentoj Alĝerio estis parto de la Otomana Imperio). Krom la ĉi-menciitaj similaĵoj, la historio de la flago de Alĝerio nekonatas; eble oni inspiriĝis el flago kreita en 1928 de la naciisto Mesalino. La koloroj blanko, verdo kaj ruĝo estas facile pravigeblaj per ilia ofteco en historiaj flagoj de islamaj landoj.

[redakti] Nacia Himno

Ni ĵuras (arabe قَسَمًا‎, KassamanQassaman) estas la nacia himno de Alĝerio.

La tekston verkis Mudfi Zakaria en 1956, kiam estis prizonulo de la franca kolonia armeo. La tekston li skribis per sia sango sur muro de mallibereja ĉelo n-ro 69. La melodion komponis egipto Mohamed Fawzi.

Qasaman bi-n-nāzilāti l-māḥiqāt
Wa-d-dimāʾi z-zākiyāti ṭ-ṭāhirāt
Wa-l-bunūdi l-lāmiʿāti l-khāfiqāt
Fi-l-jibāli sh-shāmikhāti sh-shāhiqāt
Naḥnu thurnā fa-ḥayātun ʾaw mamāt
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Naḥnu jundun fi sabīli l-ḥaqqi thurnā
Wa ʾila stiqlālinā bi-l-ḥarbi qumnā
Lam yakun yuṣğā lanā lamā naṭaqnā
Fa-ttakhadhnā rannata l-bārūdi waznā.
Wa-ʿazafnā nağamata r-rashshāshi laḥnā
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Yā Faransā, qad maḍā waqtu l-ʿitāb
Wa-ṭawaynāhu kamā yuṭwā l-kitāb
Yā Faransā ʾinna dhā yawmu l-ḥisāb
Fa-staʿiddī wa-khudhī minnā l-jawāb
ʾInna fī thawratinā faṣlu l-khiṭāb
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Naḥnu min ʾabṭālinā nadfaʿu jundā
Wa-ʿala ʾashlaʾinā naṣnaʿu majdā.
Wa-ʿala ʾarwāḥinā naṣʿadu khuldā.
Wa-ʿala hāmātinā narfaʿu bandā.
Jabhatu t-Taḥrīri ʾaʿṭaynāki ʿahdā.
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!
Ṣarkhatu l-ʾawṭāni min sāḥi l-fidā
Ismaʿūhā wa-stajībū li-n-nidā
Wa-ktubūhā bi-dimāʾi sh-shuhadāʾ
Wa-qraʾūhā li-banī l-jayli ğadā.
Qad madadnā laka yā majdu yadā
Wa-ʿaqadnā al-ʿazma ʾan taḥyā l-Jazāʾir
Fa-shhadū! Fa-shhadū! Fa-shhadū!


Content Navigation