Belfrunto Iskarioto
El Neciklopedio
IDISTO
Tiu ĉi artikoro estas pri demono Idisto
("kanajlo!... gluulo!... senŝuulo!...)
Atentu, ĝi volas perfidi vin kaj porti vian animon en inferon!!!
"Volapuko estas ideala, mi neniam superos ĝin :("
~ Beaufront pri si mem
"Al la malamik' en kuro faru ponton kun plezuro"
~ Zamenhof pri Beaufront
"Beaufront estis (lau mia terminologio) senkora raciulo, t.e. tipa simonoido"
~ Nikolai Grishin pri Bofronto
"Se nenio povas misiri, io tamen misiros."
~ Edward A. Murphy pri Beaufront
"Beaufront sen ajna dubo estis mensogema, hipokrita perfidulo"
~ Jens Stengaard Larsen pri Belfrunto
"Beaufront iom tranĉas la harojn kvarope"
"La venkonta celo al Zamenhof plaĉis, sed la venkita al Belfrunto."
~ Lukano
"Plaĉa artikoleto, gratulon"
~ leganto
La mistera markizo Belfrunto Iskarioto (ankaŭ nomata aĉulo, fiaĉulo, fi-homo, ktp.) estis zamenhofa apostolo ĝis la ribelo kontraŭ la progromo nomata "Homaranismo". Dum liaj jaroj kiel fervora esperantisto li estis episkopo kaj fondis la Francan Eklezion por Esperantismo.
Dum pluraj ribeloj kaj deviga forlaso de Esperantujo li retiriĝis al iom malproksima lando Idujo kie -laŭ la ida tradicio- li ricevis novan revelacion de Dio, t.e. "Detaloza Gramatiko di Ido". En la komenco liaj propraj parencoj ne volis kredi je li eĉ devis forfuĝi al la montaroj de la Esperanta Respubliko kie li gajnis multajn adeptojn inter la plej malkleraj vilaĝanoj. En la jaro 1907 de la Ida Kalendaro, li atakis Idujon kune kun liaj fidelaj disĉiploj Jesperseno (arogantulo), Miĉaŭo (azeno, fojn-kapulo, malsaĝulo, sencerbulo, senkapulo, stultulo, ŝtipo, napokapo) kaj Kuturato (babilulo). Baldaŭ la tuta popolo de Idujo konvertiĝis al Idismo kaj idistoj ne plu preĝis al Esperantujo kie estis la Zamenhof-tombo, sed al Idujo. Kiel devo ĉiu idisto (sekvanto de Idismo) devas preĝi.
[redakti] Beaufront, mirinda mitomaniulo
Laŭ la vidpunkto de la esperantistoj, registrita en La Verda Biblio, Iskarioto ne estis profeto, heroo aŭ io tia. Li estis la perfidulo kiu vendis al la "Komisiono por la Altrudo de Murdiga Lingvaĉo" la sanktan profeton Zamenhof kontraŭ 20 francaj frankoj. Tial esperantistoj kaj idistoj batalis dum pluraj jarcentoj dum la Stel-militoj por la alpreno de La Sankta Fundamento.
Jen kiu diras la Sankta Biblio (Gen 2:1-21)
- 1. Kaj okazis post multaj jaroj, kaj sur la franca tero aperis mago. 2. Kiu venis adorklinighi antaŭ la verda stelo kaj disvastigi la lingvon de paco. 3. Kaj lia nomo estis Bofrunt. 4. Kaj li estis unu el la multaj fervoraj apostoloj de la verda afero kaj ghuis seriozan fidon en la verda popolo.
- 5. Kaj okazis. ke la satano tentis lin, igante lian koron fiera kaj jhaluza. 6. Kaj Bofrunt ekpensis en sia koro: 7. Mi konstruos lingvon, kiu disvastighos tra la tuta mondo, kaj mi akiros al mi gloron kaj potencon. 8. Kaj mi atingos la supron de l' chielo, superos la saghon de l' sinjoro. 9. Kaj li laŭfaris idiomon, kiun li nomis Ido. 10. Ĉar ido de la verda lingvo li volis fari ghin. 11. Kaj la Sinjoro mallevighis por vidi la faron, kiun faris Bofrunt. Kaj la Sinjoro diris: jen estas unu popolo kaj unu lingvon ili chiuj havis: kaj jen, kion tiu (kies nomo estis Bofrunt) komencis fari. 12. Ni mallevighu do kaj konfuzu lian lingvon. 13. Kaj farighis granda konfuzo inter tiuj kiuj faris Idon. 14. En mallonga tempo farighis el ghi multaj, multaj idiomoj kaj unu homo ne komprenis la alian. Chiuj ekbatalis inter si dirante: mia lingvo estas la vera lingvo. 15. Tial oni donis al ghi la nomon Babelo, char tie la Sinjoro konfuzis la lingvon de Bofrunt. 16. Sed la verdan popolon la Sinjoro elkondukis el la lando Babela kaj kondukis ghin en la landon Babilan, char ili havis unu kaj klaran lingvon.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 17. Jen estas la generaciaro de Ido: Ido havis la aghon de kelkaj jaroj kaj naskighis al ghi Esperantido. 18. Kaj Esperantido naskis Okcidentalon, Idiom Neutral kaj Interlingvao. 19. Kaj al ili naskighis Neo-Latin kaj Anglic por eterna malhonoro. 20. Kaj multaj aliaj ghis la nuna tago kaj ghis la fino de chiuj tagoj. 21. Ili chiuj vivas efemeran vivon, char ili estis polvo kaj refarighos polvo.
Ankaŭ diras la Evangelio laŭ Edmond Privat (9:9-12):
- 9.Kontraŭ reformado staris ĉefe kaj eĉ fanatike markizo de Beaufront. 10. En Ĝenevo li ĉeestis la kongreson, kaj protestis kun indigno kontraŭ la gazetoj, kiuj uzas novajn formojn. 11. Memoriginte la oferon de siaj propraj preferoj pri lingvo, li teatre kisis sian Majstron sur la estrado de la chambrego. 12. Tiu sceno videble ghenis Zamenhof. En angulo de la salono murmuris vocho de Bourlet: "judasa kiso."
[redakti] Science
Bofrunto estas klasifikita inter la malbonaj elementoj de la naturo.
[redakti] Idista versio
Markezo LOUIS DE BEAUFRONT (1855-1935) esis la unesma Esperantisto Franca, poste li esis unu de la kreisteri di Ido. La historio di lua vivo restas, ankore nun, plena de misteriajhi : onu saveskis erste post lua morto ke li ne esis markizo, ke lua patro ne esis konocata kay ke en la realeso li nomesis Louis Chevreŭ.
Li deskovris Esperanton quik de 1888, t.e. unu yaro pos la publikigo di chi linguo; kiel preceptoro che richay familii kay pro ke li esis celiba, li konsakris luan totan liberan tempon al la difuzo di tia linguo, kreis la strukturon di l' Esperantista movado, chefe en 1898 per la «Société Pour la Propagation de l'Espéranto (SPPE)» (Societo por la Propagado di Esperanto). Li skribis, en 1900, libron titulizita Commentaire sur la grammaire espéranto (Komento pri la Esperantala gramatiko) ; lua efikiva agado pleis unesmarangan rolon en la komencala difuzo di Esperanto.
Pokope, divergadi opozigis lun al la inicianto di tia linguo, Zamenhof, kay al la majhoritato de l' Francay Esperantisti : lau Zamenhof, la utiligo di komuna linguo esis nur la expresuro di preske religiala humanismo ; lau Louis de Beaufront, Esperanto esis nur instrumento char li deklaris «lingvo kaj religio estas du»; itia divergo devas lokizesiar en la historiala kuntexto di tia tempo, kiamde oni diskutis en Francio pri la legho di separo di l' Eklezio kay di la Ŝtato. Krom tio, PRO KE LI HAVIS KONSERVEMAN OPINIONON, LI TRE POKE PRIZIS TIU QUIU LIGAS ESPERANTON AL POLITIKALA LUKTI. Interpersonay disputi anke pleis rolon, precipue kiamde Espisti nihiligis kontraton por Esperanto quiun li negociabis kun la editerio Hachette. Pro neklara pretexto, li ne asistis la unesman Esperantistan kongreson di Boulogne-sur-Mer kie adoptesis la «Fundamenton de Esperanto», t.e. la netusheblay reguli quiuj garantias la stabileson di chi linguo.
Malgre tico, li nominesis da Zamenhof por reprezentiar Esperanton koram la « Delegitaro por adopto di internaciona helpanta linguo». Dum ke li supozesis defensiar Esperanton, li pledis por projeto venanta de chi idiomo, nome Ido, kreita da Louis Couturat al quiu li servis kiel putativa patro, segun la atesti da Ric Berger kay da Jespersen. Ilu livis lore la Espistojn kay restis Idisto ghis la fino di lua vivaĉo, tamen, lua agado ne havis la sama suceso kam por Esperanto, kay Ido konsumis sin per vanay reformo-projeti.
Lua transiro atraktis al lu la odion di l' Espisti. Li naracis ke kiamde, dum la milito, lo retrovenabis al lua domo incendiata per la Germanay bombi, li trovis meze di l' fumanta ruinajhi pecon de papero quiu ne brulabis ; ghi esis la letro da Esperantisto quiu insultis lin kiel «Maître Aliboron» (eleganta Franca expresuro por signifikar : Asno NDLT). Anke dum la milito, asertite, li recevabus dufoye letri da Zamenhof qua advokis lin retrovenar al Esperanto.
Li mortis kiel povra homo en 1935, en la departmento Somme kie li vivaĉis en honta retreto. Lau Ric Berger, li esis lore tante izolita ke onu saveskis luan morton nur per exemplero di l' revuo di Occidental, Cosmoglotta quiu retrosendesis kun la menciono : «mortinta, nekonocata heredanti».
