Cindrulino

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Kiu edziĝas, tiu ŝanĝiĝas"

~ Zamenhof pri Cindrulino
Cindrulino

"Per argumentoj tio ne respondeblas. Nur per provoko"

~ Milokula Kato pri supra diraĵo

"Esperanto ankoraŭ longe devos ludi la rolon de cindrulino"

~ Hans-Georg Kaiser pri porinfana teatraĵo

"Via rezonado estas tute fuŝa, laŭ mi"

~ mi

" Mon expérience de l'espéranto, une langue sans frontières"

~ Cindrulino pri Esperanto

Estis foje nobelo, kiu post la morto de sia unua edzino, stulte edziĝis kun virino la plej malhumila kaj la plej fiera kiun oni povis vidi. Ŝi havis du filinojn perfekte similajn al ŝi; la edzo, de sia flanko, havis filinon ĉarman kaj bonan, senparalele stulte bonan kaj humore dolĉan, kion ŝi heredis de la patrino, kiu estis kiel eble plej bona homo kaj la plej bonfara en la mondo.

Tuj kiam la edziĝofestoj estis faritaj, la duonpatrino ekmontris malbonan humoron; la bonaj ecoj de la juna knabino faris ŝiajn filinojn ankoraŭ plu malamindaj. Tuj post la fino de la geedziĝa ceremonio, la bopatrino mastrumis kaj sin okupis per la plej humilaj laboroj dome; ŝi purigis la telerojn kaj ŝtuparojn, ŝi balais la ĉambrojn de la sinjorino kaj fraŭlinoj; ŝi kuŝis supre de l’domo, en subtegmento, sur pajla matraco, dum ŝiaj fratinoj kuŝis kun viroj en rondaj ĉambroj kun inkrustitaj plankoj, sur litoj de la plej lasta modo, kaj kie ili posedis plafonajn spegulojn tiel grandajn, ke ili povas vidi sian plenan longecon, de kapo ĝis piedo dum seskumado. La malfeliĉa knabino pacience suferis kaj ne kuraĝis plendi al sia mazoĥisma patro, pro timo de liaj riproĉoj, ĉar lia sadisma edzino tute guvernis lin. Kiam ŝi estis farinta laboron, ŝi metis sin en angulon de l'kameno, kaj sidiĝis en la cindro: pro tio, oni ordinare ŝin nomis: Cindrulino.

5073 o

Malgraŭ sia malelegantaj vestaĵoj, Cindrulino tamen estis centoble pli seksaloga ol la fratinoj, kvankam ili ĉiam riĉe vestis sin.

[redakti] Jes ja, la invito al balo

Uufpp

La balo en Esperanto-klubo

Okazis ke la reĝido donis balon en loka Esperanto-Klubo (ĉu vi jam konas ĉi tiun historion?), kaj invitis al ĝi ĉiujn homojn de fasono, li ankaŭ petis la altrangajn personojn ĉeesti ĉe tiu balo. Ankaŭ niaj junaj fraŭlinoj invitiĝis, ĉar ili bonege montris sin inter la moduloj. Ili tre ĝojis pro tiu invito, kaj mirinde okupiĝis selektante tiajn robojn, subrobojn, kaj kapvestaĵojn, kiajn konvenus por ili. Tre okupis ilin la elekto de la subvestoj, mamzonoj kaj kalsonetoj kiuj plibeligus ilin. Tio estis nova laboro por Cindrulino; ŝi gladis tolaĵon, amelumis manumojn; oni parolis hejme nur pri maniero sin vesti: „Mi metos mian robon el ruĝa veluro, kaj mian punton el Anglujo, diris la unuanaskita".
- Mi prenas mian ordinaran minijupon, sed plie mian kalsoneton broditan per oraj floroj kaj mian ĉirkaŭkolon faritan el diamantoj, diris la dua.
Oni sendis venigi la plej bonan frizistinon, oni aĉetis muŝojn preparitajn de la plej lerta faristino (tiu estis modo tiam). Ili petis Cindrulinon, ke ŝi donu sian konsilon, ĉar ŝi havis bonegan guston. Cindrulino konsilis al ili kiel eble plej bone, ŝi eĉ kombis ilin. Dum ŝi kombis, ili diris al ŝi: „Ĉu vi ne estus feliĉa, Cindrulino, iri al la balo?"
- Ve? fraŭlinoj, vi simple volas moki min, tio ne estas por mi.
- Vi estas prava, oni bone ridus se oni vidus Cindrulinon iri al la balo!“
Malgraŭ iliaj malbonaj paroloj, ŝi kombis ilin perfekte. Dum preskaŭ du tagoj, ili ne manĝis, tiom ili ĝojis. Oni rompis almenaŭ dekduon da laĉoj premante ilian talion, kaj ĉiam ili estis antaŭ la spegulo.

[redakti] Ĉu vi divenas tion, kio okazos nun?

1891

Fine la dezirita tago venis, oni foriris. La malgaja Cindrulino ilin sekvis per la okuloj, ktp. Ŝia baptopatrino kiu ŝin vidis ploreganta,demandis: „Kial vi ploras?"
- Mi tre volus... mi tre volus... Tiel forte, ŝi ploris, ke ŝi ne povis paroli. Ŝia baptopatrino estis feino (ho, vi ne sciis tion!), ŝi diris: „Ĉu vi volus iri al la balo?"
- Ho, jes, diris Cindrulino ekĝemante.
- Nu! se vi estos bona knabino (jes, jes, ni kaj Sapfo scias kion tio signifas...) , mi faros, ke vi iros tien. Iru en la ĝardenon, kaj alportu al mi kukurbon.“
Cindrulino, post ke ŝi estis bona knabino, tuj serĉis la plej dikan kiun ŝi povis trovi, alportis ĝin al sia baptopatrino, ne povante diveni kiel tiu kukurbo povos igi ŝin iri al la balo. La baptopatrino malplenigis ĝin, lasante nur la ŝelon, ŝi tuŝis la kukurbon per sia vergo kaj ĝi tuj fariĝis bela orita ĉaro.

Poste ili trovis en muskaptilo, ses musojn tute vivajn. Dum Cindrulino levis la pordeton de l’muskaptilo, la baptopatrino frapante ilin per sia vergeto aliformigis la musojn en belajn ĉevalojn. Por fari veturigiston, Cindrulino serĉis la ratkaptilon kie troviĝis tri rategoj (vere, la domoj estis malpuregaj dum mezepoko). La feino elektis unu pro ĝia granda barbo kaj tuŝinte ĝin, aperigis veturigiston, kiu havis la plej belajn lipharojn, kiujn oni iam vidis. Poste, ŝi diris al Cindrulino: „Iru en la ĝardenon, vi trovos ses lacertojn post la verŝilo, alportu ilin al mi.“ La feino ŝanĝis ilin en ses lakeojn kiuj rapide supreniris posten de la kaleŝo. Ili portis ornamitajn vestojn kaj staris kiel se ili farus tion dum sia tuta vivo. Tiam la feino diris: „Nu, jen estas per kio iri al la balo. Ĉu vi estas kontenta? - Jes, sed mi ne povas iri tien, tiel malbone vestita.“ La baptopatrino ŝin tuŝis per la vergeto, kaj samtempe ŝiaj malbelaj vestoj fariĝis ŝtofo ora kaj arĝenta, tute ornamita per brilantaj ŝtonetoj. La feino donis ankoraŭ al Cindrulino paron da pantofloj el vitro, la plej belajn en la mondo.

Kiam ŝi estis tiel bele vestita, ŝi supreniris en la aŭton; sed la baptopatrino rekomendis al ŝi, iri returnen antaŭ noktomezo ktp. ktp...

1848223.5ee9b273.75x

[redakti] Finfine la balo

Oni diris al la reĝido ke grandmama princino nekonata venis; li kuris ŝin akcepti, li donis la manon al ŝi kiam ŝi malsupreniris el la kaleŝo (tiam oni nomis tiel la aŭtojn) kaj ŝin akompanis en la salonon, kie estis la gereĝoj.

Tiam fariĝis granda silento; la dancoj haltis, la violonoj plu ne ludis, atente oni rigardis la grandan belecon de tiu nekonata. Oni aŭdis kvazaŭ konfuzan bruon: „Ho! kiel ŝi estas bela!“ Eĉ la maljuna reĝo ŝin admiris kaj mallaŭte diris al la reĝino: „Estas longatempe, ke mi ne vidis tiel belan kaj amindan personon!“ Ĉiuj sinjorinoj ĉirkaŭrigardis ŝian ĉapelon kaj ŝian kostumon por farigi al si similajn vestojn, se ili povos trovi ŝtofojn sufiĉe belajn, kaj laboristojn sufiĉe lertajn.

1748542790 n

La reĝido ŝin sidigis en honoran lokon, kaj invitis ŝin por danci. Ŝi dancis belmove, kaj tiom pli oni admiris ŝin. Oni alservis belan manĝeton, la princo nenion manĝis, ĉar li estis tro okupata uzante kokaino. Ŝi sidiĝis apud siaj fratinoj, ŝi faris al ili multe da ĝentilaĵoj, ŝi donis al ili jen la oranĝojn, jen la citronojn kiujn la princo prezentis al ŝi (ho ve, kia stulta moro, ĉu ne?) La du fratinoj miris, ĉar ili ne rekonis ŝin. Dum ili parolis kune, Cindrulino aŭdis soni la tri kvaronojn de la dekdua horo, tuj ŝi faris riverencon antaŭ la gejreĝoj, kaj foriris plej rapide kiel eble.

2194 n

La feino

Kiam ŝi alvenis domen, ŝi dankis sian baptopatrinon kaj diris al ŝi, ke ŝi dezirus multe iri al la balo la sekvantan tagon (ho! jes! en franca versio estas pli ol unu balo, ĝermana barbarulo! Ni latinidoj scias vivi!). Ŝi rakontis ĉion, kio estis farita en la balo. Fine la du fratinoj revenis kaj frapis la pordon. Cindrulino malfermis tuj: „Kiel vi revenas malfrue“, ŝi diris oscedante kaj frotante siajn okulojn, kvazaŭ se ŝi ĵus vekiĝis. Tamen ŝi tute ne bezonis dormi. „Se vi estus veninta al la balo, diris unu el ŝiaj fratinoj, vi vidus la plej belan princinon kiun oni povas vidi; ŝi faris al ni multe da ĝentilaĵoj; ŝi donis al ni oranĝojn kaj citronojn“ (iu diru al ili ke tiuj aferoj malmultekostas en ia ajn foiro!) Cindrulino ĝojis kaj demandis la nomon de tiu princino, sed ili respondis: „Neniu ŝin konas, sed mi pensas, ke la reĝido revas pri ŝi kaj donus ĉion en la mondo por scii kiu ŝi estas.“ Cindrulino ridetis kaj diris: „Ĉu ŝi estas do tre bela? mia Dio! Kiel vi estas feliĉaj! Ĉu mi ne povos vidi ŝin? Fraŭlino Ĵavoto, pruntu al mi vian flavan veston kiun vi metas ĉiutage? - Vere, diris fraŭlino Ĵavoto, mi opinias, ke mi estus freneza, se mi pruntus mian veston al tia malbela cindrulino.“

La sekvantan tagon, la du fratinoj iris denove al la balo, kaj Cindrulino ankaŭ, sed pli bone vestita ol la unuan fojon. La reĝido ĉiam restis apud ŝi kaj diris al ŝi multajn agrablaĵojn. La juna fraŭlino ne enuis kaj forgesis la malpermeson faritan de sia baptopatrino, tiamaniere, ke la unua bato de noktomezo sonis, kiam ŝi pensis, ke estas apenaŭ la dekunua horo. Rapide ŝi leviĝis kaj forkuris tiel malpeze kiel cervino.

La princo ŝin sekvis, sed ne povis atingi ŝin. Dum ŝi kuris, unu el ŝiaj vitraj pantofloj (jes, vi scias: vitraj...) falis teren; la princo ĝin relevis kaj ĝin kaŝis. Cindrulino reirante domen spiregis, sed ŝi estis sen kaleŝo, sen lakeoj, kaj vestita per siaj malbelaj vestoj; nenio restis al ŝi de ŝia granda eleganteco, krom unu el ŝiaj pantofletoj simila al tiu, kiun ŝi lasis fali teren. (Ĉu vi jam demandis, kial la malbenata pantoflo ne transformiĝis ankaŭ?)

Oni demandis al la gvardianojn ĉe la pordo de l’palaco, ĉu ili vidis eliri princinon; ili vidis nenian princinon sed junan malriĉan knabinon, kiun ŝajnis pli vere putino sed ne fraŭlino.

Kiam revenis la du fratinoj, Cindrulino denove demandis ilin ĉu la bela sinjorino venis al la balo? - „Jes, ili diris, ŝi forkuris tiel rapide, ke ŝi lasis fali teren unu el siaj vitraj pantofloj, la plej beleta en la mondo. La reĝido ĝin relevis kaj konservis; sendube, mi pensas, li tre amas la belan personon al kiu apartenas tiu pantoflo.“ Ili parolis ĝuste, ĉar kelkajn tagojn poste, la reĝido publikigis per sonado de ĉaskorno, ke li edziĝos kun tiu, kies piedo eniros en la pantofleton.

Laflor2

[redakti] La serĉado de piedeto

Pulgar

Oni komencis provi ĝin sur la princinoj, poste sur la dukinoj, kaj sur la tuta kortego, ĉar la princo ŝatis podofilion (ne, ne pEdofilio! POdofilio estas seksa allogiĝo je piedoj). Oni ĝin portis al la du fratinoj, kiuj faris ĉion eblan por enirigi sian piedon en la pantoflon, sed ili ne sukcesis.

Cindrulino, rigardante ilin, rekonis sian pantoflon, kaj diris ridante: „Lasu ankaŭ mi ĝin provi!“ Ŝiaj fratinoj ekridis kaj ŝin mokis. Tamen, la nobelo kiu provigis la pantoflon, atente rigardis Cindrulinon, li trovis ŝin tre bela, kaj diris, ke tio estas prava. Li sidigis Cindrulinon, kaj proksimigante la pantoflon al ŝia piedeto, li lekis ĝin, kisi ĝin, suĉis ĝin tuj, kaj vidis ke senpene ĝi eniros kiel ganto (evidente la salivo helpis).

La du fratinoj miris kaj ilia miro pliiĝis ankoraŭ, kiam Cindrulino eltiris el sia poŝo la duan pantofleton per kiu ŝi piedvestis la alian piedon. Tiam alvenis la feino, kiu frapis per sia vergeto la vestojn de Cindrulino. Subite ili fariĝis pli belaj ol la vestoj de antaŭe. La du fratinoj rekonis en ŝi la belan personon (tiu estas politike korekta rakonto!) kiun ili vidis en la balo. Ili sin ĵetis al ŝiaj piedoj, petante pardonon de ŝi, pri ĉiuj malbonaĵoj kiujn ili altrudis al ŝi. Cindrulino relevis kaj kisis ilin en la buŝo (ne forgesu ke ŝi estis bona knabino al feino), dirante ke ŝi pardonas ilin bonkore. Oni kondukis ŝin al la princo, kiu trovis ŝin ankoraŭ pli bela. Kelkajn tagojn poste, li edziĝis kun ŝi.

La du fratinoj sternis sin ĉe ŝiaj piedoj. Cindrulino starigis ilin kaj, brakumante ilin, kriis:

Ke ŝi tutkore pardonas ilin, kaj deziras, ke ili ĉiam amoru ŝin.

Cindrulino, tiel bona kiel bela, fikis siajn fratinojn en la palaco, kaj edzinigis ilin, la saman tagon, kun du sinjoroj de la kortego. Ŝia patro kaj la duonpatrino povis libere uzi la prizonon de la kastelo por sadomasoĥismaj ludoj kun grandaj lordoj de la Kortego.
Content Navigation