Esperanto

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
This is Esperanto. If you do not understand, ask for translation
South park

Normalaj esperantistoj

"Esperanto estas ridinda"

~ Guardian 31/10/2002, El Pais 10/11/2002, De Standaard 06/11/2002, La Repubblica 03/11/2002

"Esperanto is useless"

~ Remuŝ pri Esperanto

"yo no comprendjsko toddo, bat me stoj emparendo muchos lejjendo vois."

~ Stultulo pri Esperanto

"Espəranto povəs esti vidita kjel la mälo de la Bäska."

~ Usonano pri Esperanto

"En la lingvo „Esperanto“ ni vidas la estonan lingvon de morgaŭ"

~ Zamenhof pri Esperanto

"Vere, ĉu ne? Esperanto estas la estonta tutmonda lingvo… kaj estonta ĉiam estos."

~ Kabeinto pri Esperanto

"Esperanto estas la plej facile forgesebla lingvo"

~ Tonyo del Barrio pri Esperanto

"Esperanta esperanto enesperigis sin en senesperan esperejon"

~ Esperantisto pri Esperanto

" esperanto > personate > per sateno > persa etno > Nero petas > se ne patro > repo en S.A.T. > sapo teren > a-serpento"

~ Roboto pri Esperanto

"Jen mia regulo: Se mi neniam vidis vorton, ghi probable ne ekzistas"

~ Marko Rauhamaa pri Esperanta vortprovizo

"Esperanto esas internaciona aŭiliara linguo, l' 'avo' di Ido, olqua esis reformo ye 1907 de Delegitaro."

~ Ida vikipedio pri Esperanto

"I've been learning Esperanto for a some time now, but I'm not ready to use it yet."

~ Super Mario pri Esperanto

"Mi lernas esperanto."

~ Komencanto pri Esperanto
5430 n

Tiu ĉi trio jam de longe ne trovis ion manĝeblan, sed kial serĉu plu, kiu trovis Esperanton?

1591 n

Rigormiena sektofondinto, ŝtona kaj malvarma

Esperanto, lingvo de iu sekreta internacia organizo, estas lingvo sen kulturo kaj historio. Ĝi estas intence inventita lingvo, kiel la Klingona lingvo, sed sen kostumoj. Esperanto kiel internacia lingvo estas unu el tiuj evidentaj bonegaj ideoj kiuj funkcius bone se la homoj donus malgrandan penon hodiaŭ por ŝpari multe da mono kaj kapdoloron pli malfrue, simile al universala sanozorgo aŭ publika veturilaĵo.

[redakti] Kio estas Esperanto

0951 n

Se vi neniam aŭdis pri Esperanto, tio estas la kialo. Kaj kvankam obskura, Esperanto estas la plej sukcesa homfarita lingvo. La homo, en ĉi tiu kazo, Ledger Ludwik Zamenhof, inventis Esperanton en 1887 kiel neŭtralan tutmondan komunikilon. Sed Esperanto neniam populariĝis. Dum la angla venkis tra la mondo kaj svahila etendiĝis sur multe da Afriko, la populareco de Esperanto velkis ĝis la punkto ke ĝi ĉefe estis la afero de lingvistoj kaj stranguloj.

La problemo kun Esperanto, kiel samopinias preskaŭ ĉiuj krom konvinkitaj esperantistoj, estas ke ĝi ne estas reala lingvo. Realaj lingvoj similas al marpoluritaj ŝtonoj, polurrigitaj ĝis glata beleco. Samtempe, ili estas kiel matura arbaro, kun multe da signifo sub la nova kreskaĵo ... Kiam ni parolas lingvon, ni kuniĝas kun riĉa kaj nemalhavebla pasinteco. Pro tio, spite al ĝia utileco, Esperanto ne sukcesis kiel aliaj modernaj projektoj ekde arkitekturo ĝis arto: ĝi havas nenion el tiu gastema eĥo de la historio.

Jes, por ekkoni la avantaĝojn de Esperanto necesas komparebleco kun alia fremda lingvo. Kaj en la hodiaŭaj cirkonstancoj la lernado de Esperanto apenaŭ povas esti kontentiga afero se oni ne ŝatas lerni la lingvon por paroli ĝin. En la supraj klasoj de mezlernejo la kondiĉoj por Esperanto kiel aldona fako estas tre favoraj: La lernantoj jam eklernis 1-2 fremdajn lingvojn kaj estas en aĝo en kiu ili ekinteresiĝas pri la mondo ekster la proksima ĉirkaŭaĵo.

[redakti] Filozofio

Post longa profunda pensado venis iu al jenaj konkludoj pri nia kara lingvo, nome:

1) Esperanto lingvo de ĉiu, do fakte de neniu.

2) Esperanto estis malgranda, estas malgranda kaj estos malgranda.

3) Esperanto estas lingvo sen socia pezo, sen ekonomia forto kaj sen politika potenco.

4) Esperanto ne bezonas neŭtralan fundamenton, sed tre bezonas realan fundamenton.

5) Esperanto estas hobia lingvo de malspertuloj kaj parte tempa lingvo de grizuloj kaj amatoroj.

6) Esperanto vere bezonas propran landon de 500 000 au' 1 000 000 homoj. Al tiu ĉi lando Esperanto estu la patra lingvo, la unua lingvo kaj la propra lingvo.

7) Esperanto ne forte staras sur reala popolo nacio, sed iel vivas en ia fantoma Esperantio.

[redakti] Deveno

Vidu ĉefartikolon Historio de Esperanto

Esperanto aperis ĉar junulo sentema estis vundita en sia koro pro la diverseco de la lingvoj, t.e. pro subjektiva kialo. Neniu transdonis mision al Zamenhof, krom li mem. Tiugrade, ne estas misio - nur temporaba tempopasigilo kiu fariĝas monda, kaj belega, afero.

[redakti] Familieco

Eble la reguleco de la gramatiko kaj la malgrandeco de la bezonata radikaro en Esperanto, kaj la parenceco inter naciaj lingvoj, reale estas tute marĝenaj por ilia lernfacileco. Eble Esperanto estas tiel facila por iuj homoj ĉar ĝi permesas al ili pli senĝene _konduti_ inter si kvazaŭ ĉe parencoj.

[redakti] Problemo

Kaj jen la problemo. Oni lernas planlingvon pro raciaj pure lingvaj motivoj por ektrovi sin meze de idealisma sekto de duonfrenezuloj. Rezulte, oni inter amaso da flagsvingantaj stranguloj preskaŭ tute senespere serĉas pri la malmultaj raciuloj, kiuj pro honto en iu malhela angulo laŭpove kaŝiĝas. Aldone, se oni trovas iun, post dek mintutoj riveliĝas, ke li suferas de iuspeca paranojo - necesas nur premi la hazarde ĝustan butonon por veki ĝin.

[redakti] Celo

La celo de la Internacia Lingvo Esperanto ekde la plej fruaj tempoj estas liveri al la mondo egalecan formon de komunikado, kiu konservas la etnajn lingvojn por ties utiligo interne de la diversaj regionoj, nacioj kaj etnoj, kaj per tio certigas eblon de egaleca partopreno por ĉiuj popoloj en la tutmondiĝa procezo, kaj samtempe ŝirmas la kulturan multkolorecon de nia terglobo.

Esperanto ne estas nur simpla pontlingvo inter la popoloj, sed ĝi celas esti ankaŭ ligilo inter la koroj de la homoj de ĉiuj popoloj. Esperanto havas ian dolĉan energion, kiu influas nin esti pacamaj kaj pacifistoj, ĉu ne? Se ĝi ne havus tiun energion, certe ĝi jam estus mortinta delonge!

[redakti] Teda gramatika klarigo

La lingvonomo "Esperanto" tute ne estas ANT vorto, kaj tial la rezonado pri ANT + IST ne koncernas ĝin. Nur historie "Esperanto" rilatas al la participo "esperanto", sed ĝi nun simple ne estas tia vorto. Sekve la vorto "Esperantisto" estas tute ĝusta.

[redakti] Religio

Lebensmittel

"Kaj jen, la profeto diris: Ili havu nur unu lingvon inter si, kaj tiu lingvo estu Esperanto." (Zam 7:11)

De post kiam pola judo inventis la lingvon en 1887, kun la espero varti trans-kulturan komunumon, cinikuloj ĝin mokis kiel kulton idealistan por lingvemaj stranguloj.

Esperanto-museum.451.large slideshow

[redakti] Handikapuloj

La signolingvoj bedaŭrinde estas multaj, tute ne unuigitaj. Handikapuloj, kiel estas surdmutuloj kaj blinduloj, bezonas Esperanton pli ol aliaj homoj. Oni ne helpas ilin, kaŝante al ili la realecon de Esperanto.

[redakti] Parolantoj

Vidu ĉefartikolon Statistiko de Esperantujo

- Kiom da Esperanto-parolantoj estas en la mondo?

- Laŭ la lasta tutmonda enketo, du. Kaj la alia estas tre malsana...

[redakti] Veraj parolantoj kaj fuŝuloj

Esperanto havas tro malmulte da parolantoj por esti konsiderata kiel vivanta lingvo. Oni diras "parolantoj" kaj do oni celas homojn kiuj parole uzas la lingvon (kontraste al skriba uzo). Tiu nombro estas tro malgranda. La parola kvalito de plej multaj esperanto-parolantoj havas plej ofte karakteron vere helplingvan. Sed Esperanto ja havas grandan konkuranton por internacia lingvo: Se la E-parolantoj preskaŭ same malbone parolas Esperanton kiel la anglan, tiam forvaporiĝas la avantaĝo de Esperanto kompare kun la angla.

La kaŭzo por tiu situacio estas la proleta pensmaniero kiu regas en Esperantujo. Oni volis alparoli ĉiujn sociajn tavolojn pri Esperanto, do precipe ankaŭ tiujn kiuj havas nur malaltan klerecan nivelon. Ekz. en Aŭstrio oni instruis Esperanton en la t.n. "ĉeflernejoj" (aĝo 10 ĝis 14) kaj ne en la supraj klasoj de gimnazioj. Do la instruado en la ĉeflernejoj kondukis al nenio, restis sen rezulto. Estus multe pli avantaĝe instrui Esperanton al homoj kun pli altaj kapabloj en aĝo kiam ili jam estas sufiĉe maturaj por kompreni kion ili lernas kaj kial, kaj do ke estas ŝanco ke el inter tiuj homoj elkreskas estontaj instruantoj de Esperanto.

Oni devas rekoni ke hodiaŭ jam ĉ. 40-50 procentoj de la lernantoj en la koncerna aĝo frekventas suprajn klasojn de mezlernejo por fine plenumi maturec-ekzamenon. Tiu nombro antaŭ 50 jaroj estis ankoraŭ konsiderinde malpli alta (ĉ. 10 procentoj). Oni ja bone komprenas ke tiam la instruado de Esperanto al homoj sen gimnazia klereco havis socian signifon, ĉar inter tiuj homoj estis multaj kiuj ja estis kapablaj lerni fremdan lingvon sed ne havis okazon pri tio en lernejo. Aliflanke hodiaŭ ĉiu kiu nur estas iom kapabla havas la eblecon frekventi mezlernejon por atingi la maturec-nivelon.

Neciklopediistoj mem antaŭ 40 jaroj petegis la tiaman prezidanton de AEF subteni sian tiurilatan proponon, sed li eĉ ne bonvolis ignori ĝin. Sed ni estas certa ke instruado de Esperanto en supraj klasoj de mezlernejoj (aĝo 14 ĝis 19) estas absolute necesa por krei pli bonan homan bazon por Esperanto.

Tio ne necesigas ĝeneralan enkondukon de Esperanto (pri kiu revas la finvenkistoj) en la lernejojn, sed jam estus grandega progreso se en kelkaj zorge elektitaj lernejoj okazus instruado de Esperanto. Bone taŭgus por tio limregionoj interne de EU, ĉar tie la interŝanĝo de gejlernantoj kaj geinstruistoj estus facile realigebla (ekz. Vieno kaj Bratislavo estas en distanco de nur 60 km).

Sed la Esperanto-asocioj estas surdaj en ambaŭ oreloj. Ili preferas ĝeneralajn sloganojn kaj tiel kaŝas sian kvalitan nekapablon kaj neaktivadon.

Estas hontinde kiel oni dum jardekoj tiel surtretas la ideon de internacia lingvo, tenante ĝin daŭre je mizera nivelo.

Design

[redakti] Opinioj

Tiuj, kiuj opinias, ke Esperanto estas arkaikaĵoj estas konsciaj mensoguloj bezonas revizii la historion de Esperanto kompare kun la historio de la ceteraj lingvoj de la Tero. Esperanto ne estas arkaikaĵo, sed, kontraŭe, estas la plej moderna, modela kaj estontplena idiomo ekzistanta.

[redakti] Idala fia nevera vidpunktaĉo

Logo esperanto

La aferoj, kiujn Idistoj diras pri Esperanto, kaj ne faras sencon:

  • Esperanto (artificala linguo kun multa desavantaji) havas ĉapelitajn literojn, nur por montri Esperanto-identecon.

Homoj kiuj parolus tiel, vere neniam komprenis la kialojn por tio, aŭ eble ne komprenis Esperanton. Ĉapelitaj literoj tre beligas nian lingvon!

  • Ido estas pli "natura" aŭ "natureska".

Ĉu gravas? Iam ĉiu homo devos uzi vortaron, kaj kie oni eĉ kapablas aĉeti Idolingvan vortaron?

  • Esperanto (esas bone reformar la linguo) estas senĉesa libera arta vortfarado.

Tiuj homoj ŝajne neniam komprenis kial tio estas forto de Esperanto! Ĝi estas fleksebla lingvo!

  • Esperanto estas "Fan-Klubo de Zamenhof".

Tiu estas nevera! Oni malmulte memoras pri la Sankta Majstro, esperantistoj eble ne scias ke li naskiĝis en benata urbo Bialistoko, ke lia sankta edzino nomiĝis Klara kaj ke li, Dio benu lin, estis la plej saĝa homo en tuta historio!

Jesus333AA

[redakti] Nenecesa akordo inter la genero e la numero

Parolanti di lingui sen gramatikala kaso od adjektivala akordo plendas pro ca aspekto di Esperanto. Anke multi kredas ke la klasikala Greka formi dil pluralo (-oj en la nomi, -aj en l'adjektivi) esas desbela.

Skribmaŝino

Depost tempo nememorebla, ĉapeloj prezentis netranspaseblan problemon

[redakti] Mensoga vidpunkto de Interlingvaistoj

Le esperantistas trovatis lor forti'n in un isolationismo linguistic. Malgrade que la material' ex la qual Zamenhof construevis suan linguon esas okcidentala, li tante tion deformavis in un strukturo skhematika que la resultato devenivis un linguo solmente usabila per esperantistoj. La linguo has finalojn klassifikatoriajn, i.e. la littero finala de omna substantivo debas esseri o, de omna adjectivo debe esseri a, kae de omna adverbio e. Multaj paroloj essevis arbitrarimente prenditaj ab anglesa, germana, francesa, russa, polonesa. Zamenhof introducevis un proprian seri'n de suffixoj que repellas la multitude de formoj internationalaj. Variaj paroloj kae formoj essevis inventataj, p.ex. kial, tial, kiam, tiam, neniam, ĉiam, kiu, tiu, neniu, ĉiu, ĝi, ĝis, pri, tuj; le participios in -inta, -onta, -ita, -ota; le finales conjugational -as, -is, -os, -us, -u.

[redakti] Skeptika vidpunkto

Esperantisto: jen homo, kiu rigardas la aĵojn ne tiel tragikaj kiel ili estas. La plejmulto degneme traktas Esperanton, kvazaŭ ĝi estus evidente infaneca. La personoj komprenas, ke Esperanto ne valoras seriozan atenton, kaj lia tono estas disdegna, ironia aŭ humure degnema pri la "malkleruloj" kiuj ekstudas ĝin.

[redakti] Germana vidpunkto

Was ist Esperanto?
Ein kompletter Grundkurs mit 52 Kapiteln
Ueake

[redakti] Romana vidpunkto

Adversus sermonem artificialem Zamenhofianum censura quoque agebatur. Nonnumquam censura non ipsum sermonem, sed conatus multorum esperantistarum pertinet, ne linguam universalem praecipuorum institutorum introducant.

Partim puncta iudicandi generaliter cunctas artificiales linguas attinent. Alia censurae puncta de determinatis Esperanticae linguae proprietatibus versantur, quibus a parte iudicum existimantium inepta dicitur. Nonnulli criticorum, qui determinatas linguae Esperanticae iudicant, esperantidas, id est linguolas eas artificiales, quae constant ex fundamentis linguae Zamenhofianae, explicant.

[redakti] Ĉu?

En la moderna RETA mondo, la Esperantistoj povas interkonsenti kun la malamikoj de Esperanto, ke Esperanto estas nepreta. La diferenco kuŝas en tio, kie ĉiu partio subkomprenas esti la loko de l’ streketo: “ne-preta” aŭ “nep-reta”.

Rilata citaĵo el la Fundamento: “La nepoj vin benos, se vi pacience eltenos.”

[redakti] Usona vidpunkto

The language is painfully inadequate. The mental level of Esperantists is one of 17th century, when people claimed i.a. that natural eye is bad, and any mechanic can design a better one. Esperanto is not required for anything, so it froze in in the past. No surprise Esperantists are regarded like clowns or madmen since '30s.

Esperantismo

[redakti] Neŭtrala kaj vera vidpunkto

Esperanto estas por ĉiuj popoloj. Ĝi estas tre demokratia lingvo kaj destinita ne por elito, sed por amasoj. Oni povus diri pri Interlingua, ke ghi estas por anglema-francema elito, sed pri Esperanto - ne.

Nur Esperanto atingas sian plej gravan fazon kaj ankaŭ la plej promesplenan. Nenia alia idiomo povos anstataŭi ĝin kaj nenia estonta klopodo povos superi ĝian genian mekanismon, ĉar ĝi estis science ellaborita de animo tre sperta en la lingva kampo, kiel estas la spirito de Lazaro Ludoviko Zamenhof. Li ĉiam estis unu el la plej avangardaj lingvistoj, kiuj enkarniĝis en nia mondo kaj havis la okazon staĝi en aliaj pli evoluintaj mondoj, kie li studis la fundamentajn kaj definitivajn bazojn por la sukceso de universala idiomo sur la Tero.

Oni ŝuldas la lingvan perfektecon de Esperanto precipe al la fakto, ke ĝin realigis cerbo tiel amika al logiko kaj scienco, kiel estis la mirinda kaj saĝa rezonado de Kardec en la kodigo de Spiritismo. Kelkaj renomaj sciencistoj de nia mondo jam agnoskas, ke Esperanto estas ĉefverko de logiko kaj simpleco, kies signifo, en la lingva kampo, estas tiel grava kiel la malkovro de la atoma energio en la scienca kampo. Ĝia reduktita gramatiko, sen la reguloj, kiuj tiom lacigas la menson de la studanto, igas Esperanton kvintesenco de racieco kaj monumento de lerteco kaj inteligento, kiu eĉ pligrandiĝas per ĝia fonetika ortografio kaj sintakso surprize simpla.

Ĝi posedas ĉion necesejan por adaptiĝi al la imperativoj de la dinamika jarcento en kiu ni vivas, kie ĉiuj hastas, la tempo ne sufiĉas por la homa kompreno kaj la pensoj devas esti resumitaj en malmultaj vortoj. La studanto de Esperanto ne devas lacigi sian menson por rememori malnovajn kaj komplikajn gramatikajn regulojn inter labirinto de grafikaj akcentadoj kaj ortografiaj reformoj, kiuj postulas grandan zorgon por esprimi la penson sen riski kritikojn. Li renkontas en Esperanto klaran kaj regulan sistemon, kiu igas ĝin mirinda kaj magia multobligilo de vortoj, laŭ plej alloga simpleco. Ĝi estas unu el la plej avangardaj vortmekanismoj je dispono de la moderna homo, ĉar sufiĉas funkciigi la facilajn kaj konatajn klavojn de ĝiaj neŝanĝeblaj bazoj por tuj atingi, simile al kio okazas en la modernaj kalkulmaŝinoj, la deziratajn rezultatojn sen cerbe laciĝi.

Knabinoj

[redakti] Esperanto kaj genetiko

Ĉu vi sciis, ke virinoj havas pli da kromosoma materio ol viroj? Malsameco inter la seksoj en nia specio (fakte la fizikaj seksoj mem) estas determinata de du specialaj kromosomoj, kiujn la sciencistoj nomis seksaj kromosomoj. Niaj kromosomoj estas arigataj popare por la scienca klasifikado: 22 paroj plus la seksaj kromosomoj, la 23a paro. La paro de seksaj kromosomoj en la homoj estas nomita XY por viroj kaj XX por virinoj. Tamen, la seksa kromosomo Y de la viroj estas ja tre malgranda. (Oni amuze devus nomi ĝin Xi anstataŭ XY.) Kromosomo Y estas preskaŭ la duono el la volumeno de la kromosomo X. Tio signifas, ke virinoj havas pli-malpli duonon da kromosomo pli ol la viroj.

Estas kurioze kaj interese vidi tion spegulita en la strukturo de nia lingvo. Kritikantoj de la Lingvo Internacia asertas, ke ĝi estas seksisma, virino-premante seksisma. La sufikso -in- por formi virinseksajn vortojn montriĝas maljusta al kelkaj personoj. Tamen oni povas aserti, ke tio ne maljustas. Ke, jen pro nura hazardo, nia lingvo reprezentas la kromosoman malsamecon inter viroj kaj virinoj. Kaj per maniero tre grafika! O-vortoj kun la sufikso in estas pli longaj ol la viraj o-vortoj, kiuj ankaŭ konfuziĝas kun la senseksa signifo (la "neŭtra genro" de la etnaj lingvoj).

8489 n

[redakti] Plej novaj eltrovaĵoj pri Esperanto

La apostoloj de la Sankta Majstro, dum ili misvojis kaj trafis al Amaleko, elkovris ke Esperanto efektive estas speco de loka ĉapeligita akvomelono. [1]

La Kemiaj Elementoj
H
He
Li Be
B C N O F Ne
Na Ma
Al Si P $ Cl Ar
K Ca Sc Ti V Cr Mn Fe Co Ni Cu Zm Ga Ge As Se Br Kr
Rb Sr Y Zr Nb Mo Tc Ru Rh Pd Ak Cd In Sn Sb Te I Xe
Cs Ba * Hf Ta W Re Os Ir Pt Au Hg Tl Pb Bi Po Ad Rn
Fr Ra ** Rf Dg Sg Bh Hs Mt Ds Rg Uea Uut Uuq Uup Uuh Uus Uuo
Uue Ubn ***


La Ce Pr Nd Pm Sm €u Gg Tb Di Ho Er Tm Yb Lu

Ac Th Pa U Np Pi Am Cm Bk Cf Fm Md No Ls

Ubu Us Ka Kk

[redakti] Gramatiko

En la Fundamento iu publike babilas pri 16 milionoj da E-reguloj. De kie estas prenita tiu freneza nombro? Kiom da reguloj estas reale? Tio estas mistero, sed 16 milionoj?? Po cent mil reguloj por ĉiu vorto?

Laŭ Bertilo, Esperanto havas pli ol 16 000 reguloj. Nun oni petas klarigi kie kaŝiĝas tiom granda kvanto da reguloj; certe, ili forestas en ajna lernolibro. Kaj interalie oni dubas, ke oni devas kalkuli laŭ logaritma skalo. Pli nature estus kalkuli laŭ aritmetika skalo, kaj tiam - laŭ Bertilo - Esperanto havas ĉirkaŭ 8 000 000 reguloj.

[redakti] Similecoj

La E-a gramatiko pli similas al la Japana aŭ al la Turka ke al Hind-Eŭropaj lingvoj. Kompreneble eŭropaj parlantoj uzas la gramatiko en pli eŭropa maniero ol aliaj parlantoj.

[redakti] Grava problemo

La granda problemo pri Esperanto estas, ke estas tro facile krei novajn vortojn. Se la kreanto ne estas sufiĉe lerta la kreota vorto eble estos sensignifa, stulte konstruita, nebezonata, nekongrua kun la Fundamento ktp. (ekz. la uzo de la sufixoj "ig" kaj "iĝ" kiuj kaŭzas same multaj problemoj kiel la n-finaĵo.)

Aliflanke, se verkisto vere opinias, ke li ne povas krei bezonatan vorton el la donita materialo oni kompreneble ne povas malhelpi, ke la aŭtoro kreas iun vorton kiun li opinias grava por la teksto kiun li kreas.

Unu ebleco do estus, ke la akademio de Esperanto kompilus, kaj publikigu, "puran vortliston" bazita je efektiva lingvouzado. Nu tio laboro certe estas tiel ampleksa, ke oni ne povas atendi ke ĝi estas plenumebla ĉar tiuj kiuj apartenas al la akademio certe havas pli gravajn taskojn. Bedaŭrinde oni do devas akcepti , ja eĉ danki, ke PIV-II troviĝas. Tiu libro certe enhavas multajn "superfluajn" vortojn kiuj eble nur estas je interezo por fakuloj, tamen ĝi ludas gravan rolon por multaj esperantistoj.

Kiam, ekz., la redaktantoj de la gazeto Monato asertas, ke oni uzas "senriproĉan Esperanton" ( ili certe rajtas diri tion) oni ĉiam pensas: Je kiu puto oni ĉerpas tiun "senriproĉan Esperanton". Ĉu oni nur celas, ke la lingvaĵo en la gazeto estas senerara rilate al "kongruo de adjektivoj kaj substantivoj" , "ne eraras rilate al la akuzativo", "uzas la prepoziciojn en internacie komprenebla maniero", "evitas la prepozicion 'je'", "utiligas la sufikson -um nur kiam estas tute klare kion ĝi signifas." k.t.p. tiam la puto ja estas la 16 reguloj en la gramatiko de Esperanto.

[redakti] La malluma flanko de Esperanto

Laŭ blogisto Esperantulo:

Dum Aroma Jalto renkontiĝo ni ofte veturas buse. En buso mi kaj aliaj esperantisoj multe babilis. Fojfoje mi bablis tro laŭde, kaj tio ne ĉiam plaĉis al aliaj pasaĝeroj. Al tempo de tempo ili longe rigradis al ni kaj poste demandis: "Kiun lingvon vi parolas, ĉu la hispanan?". Ni respondis "Ne, Esperanton!". Bedaŭrinde homoj ĉiam miris: ili ne sciis pri Esperanto tute kaj redemandas aŭ respondis "Ĉu? Mi pensis, ke ĝi estas morta".
Kelfoje ni renkontadis malafablajn gevirojn, kiuj puŝadis aŭ sakris. Ni interparolis kaj ŝercadis pri tiuj homoj en Esperanto dum ilia ĉeesto, kaj, kompreneble, ili ne povis kompreni ion.
Poste amiko el Polando, Petro, ŝercis, ke ebleco priparoli aliajn homojn en ilia ĉeesto estas malluma flanko de Esperanto. Kaj al mi plaĉis tiu fakto, ĉar fojfoje ĝi povas esti utila =)

[redakti] Kial lerni ĝin

La jena video min konvinkis lerni Esperanton:

Por qué aprender Esperanto04:24

Por qué aprender Esperanto

Ho, ĉu vi ne komprenas la hispanan? Fakte, nek mi...

[redakti] Kiel oni salutu?

'Ĝis la!'

'Devus esti, Ĝi la revido!' iu severe korektas.

[redakti] Alia Problemo

Esperantistoj finfine favoras cĵiuj la saman internacian lingvon, sed la eternaj komencantoj ne sukcesas ĝin posedi, kaj la funkciuloj de esperantistaj organizaĵoj ne kapablas ĝin antaŭenigi.

Esperanto estas malpopulara inter pintaj esperantistoj‏. Du trionoj el la aktivaj landaj asocioj de UEA uzas nacian lingvon en siaj estraraj kunsidoj.

[redakti] Vidu ankaŭ

simple:Esperanto