Fantomo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Fantomo Ulo is on Facebook."

~ Facebook pri fantomo
Fantoma.JPG

"Animo estas ena wo de homo"

~ Budisto pri fantomo

"Silenteco estas ĉefa trajto de fantomo"

~ Usonano pri fantomo

"Enskribu en vian memoron"

~ Zamenhof pri iu ajn
Merte5.jpg

"Mi dissekciis tiom da mortintoj, sed animon mi vidis neniam"

~ Rudolf Virchow pri fantomo

"La spirito fortas sed la karno malfortas"

~ Sankta Paŭlo pri fantomo

"Citaĵoj pruvantaj la malon pli ol bonvenus"

~ Milokula Kato pri supra diraĵo

"Ekzistas mortuloj en kiuj estas pli da vivo ol en vivantoj:)"

~ Hans-Georg Kaiser pri fantomoj

"La fantomi existas reale"

~ idisto
Fantomo estas apero de mortinto sub videbla sed ne palpebla figuro (ekz. la fantomo de la patro en Hamleto). Pri lia vera fakto oni senĉese dubas, ĉar neniu ĝis nun ne ekvidis lin propraokule. Ĉar fantomo apartenas al eŭrop-kristana kulturo, sekve estas fakto.
Senfantomo.gif


[redakti] Agado

Kelkaj fantomoj emas al arto, kiel "La Fantomo de la Opero", aliaj, preferas labori kiel noktgardoj de kasteloj. La fantomo de Henri Vatré unue aperis en la nica literatura revuo n-ro 5/6 p. 237. Kelkaj fantomoj nur ludas briĝon. Ĉefa agado de fantomoj estas en holivudaj filmoj.
Fantasma.jpg

Fantoma putino

Hodiaŭ, pro ekonomia krizo kaj drogoj, bedaŭrinde multaj fantomoj prostituiĝis en bordeloj.

[redakti] Blanka sinjorino

Blanka sinjorino estas aperanta en burgojkastelojbordeloj, eventuale en trinkejoj supernatura estulo vestita en blanka kiel spirito de iu mortinta putino.

[redakti] Fantomaj filmoj

Fantomoj estas tre gravaj en pornografio de kino. Ĝenerale fantomaj filmoj apartenas al rakontoj en epokoj romantikaj, imperiaj kaj patriarkaj, havante kiel kadro de fundo scenejoj bukolikaj kaj kamparaj kiu akcentas la ideon de rilato kun la naturo. Ili rolas, plejparte, pacajn, amikecajn, ĝojajn seksrilatojn, en tre belaj domegoj. La ĉeestado de tre junaj paroj, substrektas la romantikismon.
405px-Paranormala Aktiveco (filmo) - esperanta versio.jpg

[redakti] Fantomaj bildoj

Fantomoj estas tiuj, kiuj aperas post riveli fotografian bobenon. Multaj homoj erare atribuas ilin al nevideblaj nifoj. Kutime, kelkaj homoj uzas infraruĝajn fotokameraojn por “malkovri” fantomojn.

[redakti] Fantomaj ŝipoj

Fantomaj ŝipoj estas la nomo por ŝipoj trovitaj sen vivanta ŝipanaro sur la maro aŭ, post kiuj longa tempo de senkontakteco, sekve de kio oni kredis ilin perditaj, subite reaperas aŭ revidiĝas sub misteraj cirkonstancoj.

En Eŭropo historie aparte konatis la legendo pri nederlanda velŝipo, kiu en ŝtorma vetero ne sukcesis pasi la Bonesperan Kabon, kaj kiu poste estis vidate sub misteraj cirkonstancoj en plej diversaj partoj de la mondaj oceanoj, kaj alportis morton aŭ almenaŭ malfeliĉon al ĉiu, kiu ĝin vidas.

[redakti] Historio

Tio kion tia konvinko kaŝiĝis kuntrerninta de la koncepto pri postmorta postvivo povas esti objekto de ĉiamdaŭra esploro de antrolodio kaj filozofio. Certe, ĉar, sprite de aserto pri la postvivo postmorte, oni konstatis ke la korpo de la supervivanto estis kuŝanta antaŭ la okuloj de ĉiuj kaj survoje al la ekputriĝo. Devis esti senpena kaj senaplomba, sindukto, aŭ spontana, la konvinkiĝo ke la supervivo estas elemento nevidebla, nekaptebla, almenaŭ ĝis certa punkto, escepte en kaxo de iluzioj.

El la bezono de bonvivo, do, ŝajnas esti naskita la koncepto pri animo. Sed kio ĝi estas? el kio ĝi estas farita? kiel ĝi kunflikiĝas al la korpo? La homo senkorpa estas ankoraŭ homo?

Ni ĵus diri ke la kulturo malpli furioza en la konfesado pri la ekzisto de la animo estis tiu hebrea. Pene, fakte, oni eltiras tiun koncepton, kiel supre dirite. Oni devas atingi la koinean epokon por renkonti en hebreaj verkoj eksplicitajn aludojn. Eble por eviti la kulton de la animaloj kiuj ĉe paganaj egiptoj estis kulto diiganta la animon aŭ ĝin ekzaltanta kiel tute memstaran el Dio.

Tiam la homo estas dupede farita: Kaj kiel ili estas kunigitaj? Kaj kiel ili pluekzistas post la disiĝo? La greka spekulativado, specife kun Platono, trairis tra tiuj trovemoj. Ni haltu ĉe Platono. Laŭ li la limo loĝas laŭ la porko, estas entenata en ĝi kiel en kaĝo aŭ kiel navo entenas navigiston. Sed la sorto de la animo estas priskribita tiom klare kaj bone ke diversaj liaj esprimoj finiĝis por esti akceptitaj en la kristana lingvaĵo, kvankam tio ne okazas rilate la apudmeton de la animo en la korpo. Fakte, ĵus kiam la kristanoj trafis en Aristotelon kiu parolas pri animo Ankaŭ ĉe kristanoj, kiel ceteraj religioj, la bezono allasi la ekziston substanca formo de la korpo, kiu donas al la korpo ion kiu ĝin konstituas kaj ricevas ion kio al ĝi donas formon kaj ĝin igas individuo, ili trovis la novan lingvaĵon kiu kontentigis siajn ideojn. Sed la problemoj ne plimultiĝas. Kio estas la animo? Kie ĝi lokiĝas en la korpo?

Al la problemo pri la animo kunligiĝas tiu pri la supervivo kaj de la konvinko de transtempa kompensa sorto. Sed se pasintaĝe oni limiĝis, almenaŭ en la instruado al la popolo, konfirmi la ekziston kaj allasis al la filozofoj kaj teologoj la taskon elpensi konsenteblajn difinojn kiuj akordiĝu iele tiele kun la duboj, ne tamen rilate ĝian ekziston, sed rilate la manieron ekzisti kaj resti kunigita kun la korpo. Lastatempe oni preferas realkroĉiĝi al la praaj bibliaj konceptoj, kie, ankaŭ pro la pensmaniero kiu reĵetas la spekulativadon, pri la homo oni parolas kiel pri unuo sen destingo de elementoj kaj kiel pri pluekzisto de la tuta homo, kaj pri pluekzisto tute mallonge.

Hodiaŭ, kiel oni konvinkiĝas pri la ĉeesto de la la animo? Certe per la religia fido (per la fido kiun la evoluinta kredanto pruvas fundata en la revelacia vorto) aŭ pere de la racio. La evoluinta kredanto, tamen, hastas diri ke temas pri spirito, pri io nome pri kio ne eblas havi sperton. Se mankas la sperto, memkompreneblas ke mankus ankaŭ iu ajn priskribo. Kiu riskis “fizikan” priskribon, finiĝis por ridindigi la animon; kiu kredas ĝin sperti, en si mem aŭ en aliaj, ekmarŝas al ailuzioj. Aŭ envojaĝas al konkludoj kontraŭdiraj kaj dementeblaj.

La scienco antaŭ la problemo de la animo ne troviĝas en malfacilaĵoj, ĝi troviĝas tute forlokita ĉar ĝi ne havas instrumentojn taŭgajn por la esploro. Tiujn instrumentojn posedas ĉiu ulo ne kiel scienculo sed kiel homo: homo kiu esploras pri sia esenco profitante kaj de la racio kaj de la revelcacio se tiu lasta havas ĝin taksi fundita historie kaj racie.

Tiuj instrumentoj-argumentoj, konscie aŭ ne, kuntrenas tion: Se konsideri la transvivon de la animo kaj la finan juĝon ekstere de la tempo, evidentas ke la homo daŭrigos vivi en ne priskribebla dimensio kun tuta sia esto trasnformita sed konservanta sian identecon. Kaj ĉio tio esprimiĝas per la koncepto pri animo, kiu tial pli ol priskribo pri fakto estas konscio pri rilato al neceso kaj nepriskribleco, kiu tamen allasas indirefenta nur tiun kiu perfortas sin mem.

[redakti] La 19-a jarcento

Dum la nokto de la 24-a de decembro, la nokto antaŭ Kristnasko, avarulo ricevas la viziton de kvar fantomoj. Unue alvenas la fantomo de Bob Marley, kunfondinto de la firmao, "Scrooge kaj Marley". La fantomo de Marley diras ke la animo de Ebenezer Scrooge estas en danĝero kaj Scrooge ankaŭ devenus fantomon kial Marley kun longa cigaro se li ne ŝanĝus sian viv-manieron. Poste alvenas tri aliaj fantomoj reprezentantaj la Kristnaskon estintan, nuntempan kaj estontan.

La tri spiritoj instruas lin pri la graveco de la ĝentileco. Scrooge vidas sian infanecon kaj memorigas pri virinojn kiu li fikis antaŭe. Scrooge perdas ilin ĉar li amis la monon pli ol ilin. Poste li vidas la nuntempan mizeran vivon de Bob Cratchit kaj sia familio. Fine li vidas la estontecon. Li lernas ke neniu estos malfeliĉa kiam li mortigos. Li ankaŭ lernas ke la eta filo de Cratchit mortigos.

Je la fino de la historio, Scrooge devenas tutan alian homon. Li estas malavara, ĉiam feliĉa kaj helpas ĉiujn. Li devenas la patron de la dua filo de sinjorino Cratchit ("kiu neniam mortigos" laŭ la vortoj de Dickens) kaj li amas Kristnaskon.

[redakti] Modernaj vidpunktoj

Certe, la plejparto de homaro insistas en la konvinko ke la homa animo estas sprita kaj senmorta, kaj tiaj asertantoj apartenas ĉu al la nefakula popolzono ĉu al la fakula kaj sciencula randoj. Tamen, pro la fakto ke la homa animo ne estas kaptebla per sciencaj kaj eksperimentaj vojoj, kaj pro la fakto ke ĝia ĉeesto separebla el la korpo favorus al la kredo je iu supernatura estaĵo, do je io dia, nenecesa por ekspliki la modon laŭ scienca vidpunkto, kelkaj scienculoj kaj filozofoj emis rifuzi la koncepton mem de anino separebla el la korpo, kie, male, biologiaj kaj cerbaj strukturoj sufiĉas por ekspliki ĉiujn “animajn” fenomenojn. Ĉirkaŭ tiuj vidpunktoj rondas ateismemuloj, skeptikemuloj, materialistoj.

Al tiuj rebatas la "animemuloj” ke vere la sciencaj teknikoj ne povas atingi la animon; kaj ke ĝi atingeblas nur per rezonado kaj interpreto de la fenomenoj kiel la libero volo kaj la elektro de la bono kaj malbono ktp.

[redakti] Fakultoj de la animo

Fakultoj de la animo estas la potencoj apartenantaj al la animo kaj dinamite direktitaj al ĝia efektiviĝo kaj aktiviĝo: la fortoj, do, kiuj ebligas la realiĝon de la psikaj aktivaĵoj. Ili preciziĝas, antaŭ ĉio, laŭ ilia formala objekto (kiel la viro, valoro, ktp) kaj krome laŭ iliaj rilataj agoj kiel memoro, sentemo, volo, seksaj instinktoj, intelekto, sentebleco, ktp. Tiuj fakultoj ne estas eroj de la animo pro tio ke la animo estas simpla kaj unu. Gravas tial ke la animo agas pere de ili, do ili ne agas kiel distinktaj kaj izolitaj personoj.

En la skolastika filozofio oni disputis ĉu pli gravas la intelekto aŭ la volo (intelektismo, volismo).

La supraj difino kaj priskribo enkadriĝas en la tradicia filozofio Antikva, skolastika aŭ moderna, sed iuj modernaj filozofioj prezentas aliajn vidpunktojn ĉar elstariĝas la konvinko ke tiuj fakultoj estas simplaj rezultojn de la potencoj de la materio kaj frukto de la evoluo aŭ tiuj fakultoj estas nur la aktiveco sen specifa subkusanta subjekto. Insiatas sur tiu vidpunkto precipe materiismo kaj psikologioj determnismaj kaj strukturismaj, nome kiuj kredas vidi en la aganto nur senkonscian obeon al nekonsciaj impulsoj.

[redakti] Scienca demando

Grava scienca demando: oni prenas kelkajn fajrojn kaj metas ilin en lokon plena je fantomoj, ĉu tio malhelpas la ŝutado kaj ŝirado de la akvo de la mondaj riveroj?

Tio fakte dependas de la tipo de fantomoj. Ili povas fari ĉion kion ili volas al la riveroj post la eksperimento.

La fakto estas tio, ke ili povas fari ĉion kaj ni ne povas eviti...

Alia teorio diras ke ĉio interrilatiĝas. do la fajro ĉe la fantomoj, povus eĉ kontribui por la monda varmiĝo.

[redakti] Religio

Laŭ kristanismo la animo distingiĝas el la korpo kun kiu faras unuecon substancan kaj estas senmorta.

Kelkaj diras ke la senmorteco de la animo estas koncepto propra de la kultura greka, kiu penetrante en kulturon hebrean tiun modifi. Vere ĉiuj la mediteraneaj popoloj konfesis la senmortecon de la animo, kun kiuj hebreoj kaj poste kristanoj havis kontaktojn. Tiuj ĉi lastaj trovis konfirmon en la religio aŭ kulturoj helenismaj, al kiuj liveris ankaŭ la motivon de la senmorteco: tio estas, homo bildo de Dio kaj similigita al Kristo por la kamarado kun Dio.

Pri la ligo inter animo kaj korpo estas problemo pli de filozofio ol de la kristana religio, kiu nur asertas ke la animo animas ekde la unua momento de koncipiĝo la tuta homan personon kaj estas kreata rekte de Dio.

[redakti] Animo

105b.jpg

Animo (greke: ψυχή, latine anima, hebree nefesh) laŭ iuj religiojfilozofioj, estas la supozita substanco kiu pluvivas kiam ĉesas procezoj de la materia korpo, kaj produktas la psikan aktivojn kaj estigas la vivajn movojn de la organismo.

Kutime oni en animo distingas tri gradojn de vivo: animo vegeta (principo de la fizika vivo), animo sensa (principo de sentebleco kaj senseco), kaj animo racia aŭ spirita (principo de la penso kaj volo kaj de la ceteraj raciaj potencoj).

Ankaŭ rilate la postmortan supervivon de la animo, la opinioj varias kaj, kvankam la religioj kun diversaj kulturoj kutime insistas pri ĝia senmorteco, iuj, precipe modernaj, filozofioj pri tio aŭ dubas aŭ neas. Tradicie avantaĝe de senmorteco oni utiligas argumentojn diversajn kiel la jenon: la animo havas la saman esencan strukturon kaj sorton de la objektoj de sia pensado: ĝi pensas ideojn neŝanĝiĝantajn space kaj tempe: do ĝi similas al ili. Tial, se koncepto (2 + 2 =4) estas ĉiutempa, ankaŭ animo vivdaŭras ĉiutempe.

La simboloj, reprezentantaj la nevideblan animon, estas dependaj de la aspekto konsiderata. Kiel kapablo de videbla memmovo, la plej ofta simbolo de la animo estas spiro, blovo aŭ vento; pro tio, la nomoj de spiro, blovo aŭ vento servis, en diversaj kulturoj, por la kreo de la nomo mem de animo.

Enkadre de la dualisma interpreto, laŭ kiu oni imagas, ke la animo post la morto elmigras al alia loko, facile formiĝas la popoleca bildo de forfluganta birdo; ekzemple, kiel kolombo, la animo supreniras la ĉielon.

Egiptanoj, kiuj kredis, ke la eliranta animo restas fluganta proksime de la mortinta korpo sed nevidita, ĝin reprezentis per birdo kun homa kapo. La sankta Ibiso (cikoniforma birdo, kun longa kaj kurba beko kaj senplumaj kapo kaj kolo), tre ofta en egipta arto, reprezentas la ĉielan senmortan principon (akh), komuna naturo de la dioj kaj homoj.

Animo estas eksperimente ne perceptebla principo (aŭ kaŭzo) de la tiel nomataj psikaj fenomenoj, aparte de tiuj raciaj kaj spiritaj. Samvaloras diri, ke la animo estas kaŭzo de la psikaj kaj raciaj fenomenoj menciitaj kaj distingiĝas el ili, sed tamen igante sin per ili sense perceptebla.

En la ordinara semantiko de la vorto, animo estas nocio dependa de la dualisma interpreto, laŭ kiu tiusenca animo estas substance, sed ne age, sendependa de la korpo.

[redakti] Internacie

Kiam la Usona ambasadoro en Aŭstralio, vizitis Vjetnamon en 1968, li faris viziton al la aviadilportanta ŝipo Coral Sea. La kuiristo estis bakinta grandegan kukon en la formo de la aŭstralia flago, portotan al Aŭstralio kiel dankogeston de Usonaj maristoj gastigitaj dum sia libertempo en Aŭstralio. Oni aranĝis ke la kuko estos transdonita ceremonie al la Ĉefministro de Aŭstralio, sed oni devis nuligi la ceremonion, ĉar riveliĝis ke mankas granda porcio de la kuko. Anstataŭante ĝin estis letereto ŝmirita per sukeraĵo kiu tekstis: “La fantomo denove frapis!”

[redakti] Fantomo kaj Esperanto

Oni provis intervjui kelkajn fantomojn, sed ili nur parolis Volapukon.

[redakti] Gramatike

La fantomejo estas silente.

-- Silent*a*!
-- Huh?
-- Vi devas uzi adjektivon.
-- Kial? Oni ja diras: Estas silente en la fantomejo ...
-- Tio estas tute alia frazo.
-- Ĉu vere? Mia Esperanto estas malbona. :(
-- Tio ja estas bona.
-- Kial? Ne moku min!
-- Estas bone, ke via Esperanto povas ankoraŭ pliboniĝi. ;)
-- Ho! :)
Fantomo.jpg

[redakti] Spiritece

Ĉe anismistaj socioj kaj pli larĝe ĉe politeistaj, oni povas atribui dian aŭ sanktan econ al objekto kiu do fariĝas simbolo kaj personiĝado de la kultindaĵo. Oni povas kulti naturajn elementojn: interalie rivero, arbo, planto, besto, osto, sango, ungego, plumo, fajro kiun oni klopodas ne estingi dum longa tempodaŭro, kelkfoje dum jaroj, por ke vivtenu kaj plifortiĝu la spiriton kiun la fajro entenas. Kiam oni provas alvoki transmondajn fortojn pere de fetiĉoj, por ekzemple liberiĝi de malsano, tio havas karakterizaĵojn de ŝamanismo. Kiam fetiĉo kiel amuleto, talismano aŭ alispecaj pendaĵoj estas portataj ĉehaŭte, ĉar ĝi estas konsiderata alporti fortunon aŭ protekti kontraŭ misfortunon, tio havas karakterizaĵojn de superstiĉo. Kiam oni kultas bestonplanton kiel fetiĉo ĉar ĝi reprezentas praulon, tio havas karakterizaĵojn de totemismo.

Ekzistis kaj daŭre ekzistas (malgraŭ progresado de materialismo, alkondukata de okcidentaj socioj), multajn formojn de spirita fetiĉismo tutmonde, depende de la kulturo, la klimato kie ĝi disvolviĝas. Tiom en Siberio (vidu bukakismo) aŭ sud-orienta Azio kiom en okcidenta Afriko (vidu vuduo) aŭ Ameriko (vidu ŝamanismo) kaj Oceanio (interalie vidu indiĝenaj aŭstralianoj aŭ ankaŭ, eble, moaoj de paskinsulo), ĉie troviĝas spurojn aŭ aktualajn pruvojn de fetiĉistaj ritoj.

[redakti] Similaj nocioj

'Psiko', 'Vivo' kaj 'Vitala Principo': tiuj preskaŭ samsignifaj vortoj, ofte (sed ne ĉiam) estas uzataj enkadre de adoptita interpreto (tio estas, enkadre de iu elektita ideologio). Oni estu do ĉiam atenta pri la subkuŝanta kunteksto de tiuj vortoj.

Psiko, laŭ la greka lingvo (= blovo de la vivo, animo) signifas la tuton de la animo kun ĉiuj ĝiaj fenomenoj. Pro kroma semantika evoluo de la vorto, psiko substrekas la konscian aspekton, dum animo la kapablon de la spontanea movo. Sekve eblas paroli pri la vegeta animo kaj psika animo.

Vivo - koresponda al la greka (= bio), ambaŭ el la sama hindeŭropa radiko, - rilatas al la sinmova aktiveco, kontraste kun la inerteco de la materia postmorta korpo. Tiu aktiva spontaneeco rilatas antaŭĉio al la biologia vivo, kaj tiusence oni diras, ke plantoj, animaloj, homoj havas animon. Kiel spontanea aktivo, vivo rilatas pli al la nocio de animo ol al tiu de psiko kaj spirito, kiuj tamen estas spontaneaj kaj pro tio ankaŭ diriĝas vivaj.

Vitala Principo signifas, fortigigite de la adjektivo, animon. Vitala, el la latinlingva vitalis, siavice el vita (= vivo) kun la tipe latina sufikso -alis, signifas tion, kio havas la kvaliton esti viva.

[redakti] Ĝentileco

Damo ĉirkaŭ noktomezo ĉe la tombeja pordo:

-- Sinjoro! Dank' al Dio! Jen honestaspekta helpanto! Mi petas, bonvolu akompani min tra la tombejo. Mi ne kuraĝas eniri. Eĉ tage mi timegas en tombejo sola. Mi devas trairi.
-- Volonte mi helpas al vi, ĉarma junulino, ne timu. Ankaŭ mi direktiĝas tien, kaj mi havas tempon.

Meze de la vojo ekparolas la viro:

-- Mi tute komprenas vian angoran timon, estimata. Ankaŭ mi ĉiam timis nokte iri en tombejon dum mi vivis.
Fantoma Servistino-ĵ.jpg

[redakti] Fantoma verkisto

Mi ne kredas, ke fantomverkistoj ekzistas en Esperantujo. Mi kontestus eĉ, ke fone fantomanta verkisto havus realan ŝancon transvivi en nia mirlando plena je strangaĵoj kaj stranguloj. Tie ĉi ĉiu volas skribi siajn plej amatajn stultaĵojn nepre propraplume. Inkluzive min!

[redakti] Plua sploro pri la animo

Ĉu utilas kaj eblas esploro pri tio kio estas nuntempe preskaŭ demisiata, laŭ antropologoj?

Parolas pri demisio pri animo precipe kulturaj antropologoj. Laŭ ili, malaperis, aparte en Okcidento, la koncepto pri animo, kiu ĝuste en okcidento, kaj eble en ĉiuj kulturoj, kontribuis al la kreiĝo de la civilizo, kvazaŭ praa heredaĵo. Eble la kulturo malpli influita de tiu koncepto estis tiu juda, almenaŭ nivele de la bibliaj tekstoj. [1]

Tio aperis konsentita ĝis kiam kelkaj sentis la bezonon pruvi la ekziston de la animo per racia rezonado, trans do la tradicio kaj instinkta konsento. En Okcidento komencis tion Platono [2]

[redakti] Skotolando

En skota fantomkastelo alvenas turistoj.

-- Ĉu estas prave, ke en la kastelo loĝas ankaŭ fantomoj? -- interesiĝas unu el ili ĉe la skota salongardisto.
-- Ba! Mi vidis fantomon neniam, kvankam mi laboras ĉi tie jam 750 jarojn.

[redakti] Fantomo kaj humoro

Fantomoj tre ŝatas funebraj-humorajn rakontojn, per ili esprimas sian spriton.

[redakti] Fantoma sincereco

Ĉu vi scias kial fantomoj malbone mensogas? Ĉar ili estas komplete travideblaj.

[redakti] Referencoj

  1. Tamen, nivele de popolo, la ideo pri animo estas konfesata laŭ la doktrino de fariseoj (vidu la evangelian epizodon de de Luko 22, 27-42 kie la resurekto implicas la ekziston de la animo). Cetere profetoj kiel Elija kaj Elizeo revenigas la animon en infanon. En 1Reĝoj (17, 21) Elija preĝas: “Dio mia, revenigu en tiun infanon lian animon". Hoŝea parolas pri supervivo de la membroj de la elektita popolo.
  2. Vidu: Fedono.
Content Navigation