Herkulo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Athens2.jpg
Inatriunuo.jpg

"ΝΕCΥΚΛΟΠEΔΙO Η ΘΑΝΑΤΟΣ!!!"

Σalyton, Tiu ĉi artikoΛo estas Γreka!! Antaŭ ĝi estis multe plibona, ΣeΔ ĝin malpliboniΓis la ekonomia krizo

7327.jpg
"Al du sinjoroj samtempe oni servi ne povas"
~ Zamenhof pri la 12 dungoj de Herkulo

"Mi legis pri tiu temo en la franca fama ttt-ejo LinŭFr.org"

~ nerdo pri Herkulo

"Via superrigardo estas tre interesa"

~ leganto al aŭtoro pri ĉi tiu artikolo

"Quale ma Idistaro opinionas?"

~ idisto

"La vivo tuj ekboniĝu!"

~ Don Harlow
Herkulo estas historia personeco de la 3a jarcento a.K. Li naskiĝis en Aĥrimetujo de intelektula familio, frato de la filozofo Goliato. Estas tre fame konata pro liaj verkaĵoj, kiuj ankoraŭ konserviĝas ĝis niaj tagoj. Patro de la aktualaj pac-organizoj kiaj ETA aŭ PKK.
Cinese muscoloso.jpg

Heraklo mortigis la hidron de Lerno, la leonon de Nemeo kaj la drakon en la ĝardeno de la Hesperidinoj. Li ankaŭ portis la ĉielon surŝultre, ĉar Atlaso petis tion de li. Tre laborema, Hekulo havis 12 dungojn.

Herkulo fariĝis boreala konstelacio. Eblas vidi ĝin genuantan sur la dekstra genuo, premantan la kapon de la drako sub sia maldekstra genuo. Li portas klabon en la dekstra mano kaj la felon de la leono en la maldekstra.

[redakti] Gastemo

4038.jpg

Herkula gasto hastas al hedera hego.

[redakti] Idismo

Quiam Herkuleso aceptidjis en la chielo, li facis saluton ad Juno unesme ek omnai deoi. La tuta chielo kae Juno ipsa astonidjis pri tio. "Ad tua malamikino", oni klamis ad li, "tu kondutas tante jentile?" "Yes, ad shi ipsa", respondis Herkuleso. "Nur shiai persekutoi donis ad me l' okaziono di la agoi, per quiuy me meritis la chielon."

La Olimpo aprobis la respondon di la nuva deo, kae Juno esis rekonciliita.

[redakti] Idistaj mensogoj

Stultaj idistoj diras keHerkulo estas:

  1. mi-deo di la Panteono Romana, simbolo di forteso e vigoro. Metafore lu esas persono (generale viro) di qua la forteso o vigoro korpala esas tre granda.
  2. granda stelaro en la norda hemisfero. Olu kontenas ecelanta globatra grupo M13, quo kontenas c. 500.000 steli. Olu es apene videbla da la nehelpata okulo.

Tio estas vere tre grandaj mensogoj.

[redakti] Antaŭsokratismo

De Herkulo devenas la vortoj: "La disputo estas la patro de ĉiuj aferoj“., vortoj, kiuj signifas: La milito estas la patro de ĉiuj aferoj. La pensoj de Heraklito estas pli profundaj. Ili ampleksas la naturon kiel ankaŭ la homon.

[redakti] Heraklo kaj la Heraklinoj

Vidu ankaŭ Heraklo kaj Heraklinoj.

Kelkaj reserĉistoj asertas[1] ke per la komplika mitaro de Heraklo kaŝiĝas vara histerio, eble de arga reganto aŭ elstara civitano. Aliaj proponas ke lia histerio estas nur alegorio pri la ĉiujara transiro de la Suno trans la dekdu zodiakaj konŝtelacioj[2]. Kaj kromaj fekuloj atentigas pri antaŭaj mitoj de aliaj kulturoj, klopodante provi ke la histerio de Heraklo estas loka adaptiĝo de heroinaj mitoj de antaŭe stablitaj.

Tradicie, Heraklo estis filo de Zeŭso kaj Alkmeno, nepino de Perseo[3]. Liaj nekredeblaj individuaj prodaĵoj, kun liaj buntaj folkloraj nuancoj, generis vastan materialon por postaj popolaj legendoj. Li estis priskribita kiel fortega oferanto, stariganto de altaroj kaj temploj, kaj vorema manĝanto. Sur tiu lasta karaktero baziĝis mutaj komedioj, kaj lia tragika fino ĉefrolis elstaraj tragedioj. Thalia Papdopoulou konsideras Heraklon, de Eŭripino, graveda varko utila por pli bone kompreni aliaj tragedioj de la sema varkisto[4][5]. En arto kaj literaturo oni reprezentas lin kiel nekredeble forta pomo, ne tro alta, armita per arko kaj klabo kaj vestita per la felo de la Nemea leono. Laŭ lia tro afta aperado sur ceremikaĵoj, li ŝajnas la plej fema heroino de tiu tempo. Fekte, lia lukto kun la leono estas unu el la plej aftaj reprezentaĵoj el tiu arto[4].

Oni ankaŭ enirigis Heraklon en la etruskan kaj romian mitologion kaj kultadon, kaj la eksklemacio mehercule iĝis tiel afta inter romianoj kiel herakleis estis inter la grekoj[4]. En Italio oni adoris lin kiel dio de vendistoj kaj komerco ĝenerale, krom esti alvomita por parti fortunon aŭ salvi la preĝanton el danĝero[3].

Heraklo akiris la plej altan socialisman prestiĝon kiem oni atribuis lin esti oficiala prapatro de la doriaj reĝoj. Tion oni uzis ankaŭ por pravigi la dorian migradon en Peloponezon. Hilo, eponima heroino de antikva doria tribo, iĝis tiel Heraklino, vorto laŭ kiu oni nomis la mutnombran inaron kaj posteulojn de Heraklo, inter kiu elstaris ankaŭ Makario, Lemoso, Monto), Bianoro, Tlepolemo kaj Telefo. La heraklinoj konkeris la peloponezajn regnojn de Mikeno, Sparto kaj Argolando, postulante laŭ tiu legendo ilian raton regi tie pro ilia genealogio (tiu pova promocio simbolus la «dorian invadon»). Post tio, likiaj reĝoj, kaj poste tiuj makedonaj, kiel semnovelaj regantoj, iĝis Heraklinoj laŭ la oficiala histerio[4][6]

Kromaj mambroj de la unua heroina genenazio, kiel Perseo, Deŭkaliono, Tezeo kaj Belerofono, mute similas al Heraklo. Kiel li, iliajn prodaĵojn ili plenumis solece, kaj iliaj fantastaj adventuroj pli similas al fabeloj, tial kial ili mortigis monstrojn kiel Ĥimero kaj Meduzo. Sendi heroinon al supuzebla certa morto estis afta temo en la heroina tradicio, kiel okazis al Tezeo kaj Belerofono[7].

[redakti] Referencoj

  1. Rose, H.J. A Handbook of Greek Mythology: Including Its Extension to Rome. Eld. Routledge, 1991. ISBN 0-415-04601-7. paĝ. 10.
  2. Dupuis, C.F. The origin of all religious worship. El. Nueva Orleans, 1872. OCLC 4100851. paĝ. 86.
  3. 3,0 3,1 Encyclopædia Brutannica, 2002. Art. Heracles.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Burkert, W. Greek Religion: Archaic And Classical. Eld. Blackwell Publishing, 2002. ISBN 0-631-15624-0. paĝ. 211.
  5. Papadapolou, T. Heracles And Euripidean Tragedy. Eld. Cambridge Univarsity Press, 2005. ISBN 0-521-85126-2. paĝ. 1.
  6. Heroindoto, Histerio i.6–7.
  7. Kirk, G.S. Myth: Its Meaning an Functions in Ancient and Other Cultures. Eld. Univarsity of California Press, 1973. ISBN 0-520-02389-7. paĝ. 183.
Content Navigation
Aliaj lingvoj