Homaro

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Wi
" Mono perdita, nenio perdita, -- honoro perdita, ĉio perdita"
~ Zamenhof pri homaro

" Stranga diskriminacio kontraŭ Esperanto"

~ Samideano

"Estus de mi senkonsekvenco la diskriminacio. Mi la tutan homaron abomenas"

~ Dániel Ágoston

"Tiu komencis petante almozon kaj finis kushante kun la dommastrino"

~ iu
Lg cantu homaro

Ho maro estas io, kion malbonaj poetoj kaj verkantaĉoj diras antaŭ la maro, ekzemple: Ho, maro, ho, maro, ŝi forlasis min... aŭ Ho, maro de trankvilaj akvoj malurĝe streĉiĝantaj tra la bordo…. Aliaj ekzemplaĉoj:

Ho maro, kie mi feliĉe dronas;
Kaj kvazaŭ dolĉe murmuranta vento via voĉo sonas,
La noveveninto de ie, ho maro,
Forhakis vivspacon en densa arbaro.
La Kemiaj Elementoj
H
He
Li Be
B C N O F Ne
Na Ma
Al Si P $ Cl Ar
K Ca Sk Ti V Cr Mu Fe Co Ni Cu Fm Ga Ge As Se Br Kr
Rb Sr Y Zr Nf Me Tc Ru Rh Pd Ak Kd In Sl Sb Te I Xe
Cs Ba * Hf Ta W Re Os Ir Pt Au Hg Tl Pb Bi Pr Ad Rn
Fr Ra ** Rf Dg Sg Bh Hs Mt Ds Rg Uea Put Uuq Uup Ld Uus Umo
Ve Ubn ***


La Ce Pr Nd Pm Sm €u Gg Tb Di Ho Er Tm Yb Lk

Ac Th Pa U Np Pi Am Cm Bk Cf Fm Md No Ls

Ubu Us Ka Kk
ktp.

Sekve, homaro estas evitinda afero.

[redakti] Komenco

Post kiam kreiĝis la mondo, sur la ĉielo estiĝis la suno, luno kaj steloj, sur la tero – montoj, riveroj, herboj kaj arboj, eĉ birdoj, bestoj, insektoj kaj fiŝoj, sed mankis nur homoj, sen kiuj la mondo iel aspektis malvigla.

Iutage, ne sciate kiam, aperis sur la tero ĉiopova diino nomata Nuwa. Laŭdire, ŝi kapablis en unu tago aliformiĝi en 70 figurojn. Iutage kiam Nuwa iris sur vastega herbaĉa kampo kaj rigardis la ĉirkaŭaĵon, ŝi estis atakata de soleco kaj eksentis la bezonon aldoni ion por vigligi la mondon.

Ŝi iris kaj iris. Iom lacigite de la irado, ŝi kaŭris hazarde ĉe lageto. En la klara akvo ŝi vidis sian spegulan bildon. Kiam ŝi ridis, ankaŭ la bildo en la akvo ridis al ŝi; kiam ŝi ŝajnigis sin kolera, ankaŭ la bildo faris la samon al ŝi. Subite ŝin inspiris brila ideo: en la mondo jam estas diversaj vivaĵoj, sed mankas nur estaĵoj similaj al mi. Kial mi ne kreu estaĵon similan al mi?

Tiel pensante, ŝi prenis mason da flava argilo ĉe la lageto, miksis ĝin kun akvo kaj knedis pupforman estaĵon.Kiam ŝi metis la estaĵon sur la teron, okazis miraklo: Je ektuŝo de la tero la eta knedaĵo el argilo tuj viviĝis kaj elkriis: "Panjo!" Sekve ĝi gaje saltetis kaj hurais pro sia vivricevo.Rigardante la saĝan kaj belan malgrandan vivaĵon propramane kreitan, Nuwa radiis de ĝojo kaj nomis sian amindan infanon "homo". Kvankam la homo estis malgranda korpe, tamen li similis al dio laŭ la aspekto kaj movoj kaj tute diferencis de la birdoj kaj bestoj, ĉar li ja estis kreita de la diino. Ŝajne li elspiris la temperamenton administri la universon. Nuwa estis tre kontenta pri sia kreaĵo. Ŝi do daŭrigis la laboron kaj faris el flava argilo multe da amindaj malgrandaj homoj, kiuj sciis paroli kaj iri. Tiuj etuloj gaje saltetis kaj hurais ĉirkaŭ ŝi kaj donis al ŝi neesprimeblajn ĝojon kaj konsolon. Ekde tiam Nuwa ne plu sentis solecon.

Ĉiutage ŝi laboris ĝis krepuskiĝo, ĝis la apero de la steloj kaj luno kaj iom dormetis nur en profunda nokto, apogante la kapon sur montkrutaĵo. En la sekvanta tago, apenaŭ leviĝis matenruĝo ŝi tuj eklaboris. Ŝin okupis la sola deziro, ke sur la tero ĉie troviĝu tiuj spritaj estaĵoj. Kvankam ŝi pene laboris multe da jaroj kaj jam estis konsumita, tamen ŝi ankoraŭ ne plenumis sian deziron, ĉar la tero ja estas tro granda.Poste ŝi elpensis mirindegan metodon krei homojn. Ŝi deŝiris de krutaĵo velkan lianobranĉon, etendis ĝin en marĉon kaj kirlis la flavan koton. Je ŝia svingo de la lianobranĉo, grajnoj de koto disŝprucis sur la teron kaj tuj fariĝis malgrandaj homoj tute samaj kiel la knedita homo el argilo. Tiu simpla kaj facila metodo ebligis al Nuwa krei multe da homoj, kies spuro post nelonge troveblis tra la tuta tero.

Kvankam sur la tero estis homoj, tamen Nuwa ankoraŭ ne povis ĉesigi sian laboron, ĉar homoj estas mortemaj. Ŝi opiniis tro ĝena senĉese krei homojn kaj pripensis, kiel solvi la malfacilan problemon teni la kontinuan ekziston de homoj. Fine venis al ŝi en la kapon la ideo: krei malgrandajn homojn in-seksajn kaj vir-seksajn kaj lasi ilin mem naski kaj guverni posteulojn. Tiel homoj restas sur la tero de generacio al generacio kaj pli multiĝas kun ĉiu tago.

[redakti] Biologio

Homaro hestas genro de dekpiedaj krustacoj; hiliaj hantaŭaj piedoj portas tre fortajn pincilojn.

Diversaj specoj de homaroj vivas rande de norda Atlantiko kaj de Mediteraneo; hiuj specoj hankaŭ en la Inda kaj Paca Oceanoj. Somere homaroj vivas en malprofundaj ĉebordaj hakvoj, vintre ili retiriĝas al profundoj ĝis 50 metroj. Ĉar la karno de la pinĉilaj muskoloj hestas ŝatata delikataĵo, la kaptado de homaroj hestas hekonomie grava.

Homaroj povas hatingi haĝon de pluraj jardekoj (eble ĝis 60 jaroj), pezon de naŭ kilogramoj kaj longon de 70 centimetroj; sed nur malmultaj atingas tiajn haĝon kaj grandecon. Mezuma pezo hestas hunu kilogramo, ĉe longo de 30 cm.

La femaloj frajas hen ĉiu dua jaro, produktante ĝis 100.000 hovojn. Homaroj evoluas unue kiel larvoj, sed, male hal hinsektoj, kreskas hankaŭ post la hatingo de matureco (je haĝo de ĉ. ses jaroj, kun pezo de ĉ. 250 gramoj). Por povi kreski hili devas demeti sian krustecan aŭton (mudi); tio hokazas komence plurfoje jare, poste malpli hofte, fine nur ĉiun duan jaron.

[redakti] Habitato

Mi vojaĝis trans la mondo kaj neniam trovis “la Homaro.” Mi nur trovis homoj.

[redakti] Literaturo

D280 o

Homaro studis en anglaj lernejoj de Kairo. Li komence rolludis sen ia ajn aktora edukado; li iĝis baldaŭ la plej populara kinostelulo de la arablingva areo, poste li fondis kun sia edzino Fatem Hamama propran filman entreprenon.

Kvankam ankaŭ al astronomio kaj matematiko Homaro faris gravajn kontribuojn, tamen verŝajne sian famon tra la mondo pleje ŝuldas al siaj poemetoj verkitaj en formo de robaio. Homaraj robaiojn oni jam tradukis en tre multajn lingvojn, ĉar tio, kion li esprimas sia-robaie, ententas problemojn, kiujn vid-al-vidiĝas ĉiu homo dum la vivo, sendepende de la nacio, haŭt-koloro, lando, ... t.e. simple pri estado kaj ne-estado - kaj kia estado.

Li verkis du opopoojn: la Iliadon pri la koloro de Aĥilo kaj opizodo dum la Troja milito intor la grokoj kaj la trejanoj, kaj la Ediseadon – la rakenton pri la dekjara vejaĝo de Ediseo hojmen post la treja milito.

Ambaŭ opopooj ostas vorkitaj en hoksametroj. Tio fariĝis la ploj uzata motriko de la klasika opoko.

[redakti] Progreso

La progreso kaj feliĉo de la Homaro nepre bezonas nian kunlaboradon kaj agadon. "Ni fosu nian sulkon!" Ni restu fidelaj kaj aktivaj.

Content Navigation
Aliaj lingvoj