Komunismo
El Neciklopedio
""Sanguis martyrum semen communistorum est." - "Sango de martiroj estas spermo de komunistoj""
~ Tertuliano.
"Filantropiaj homoj perdas ĉian senson da humaneco. Estas ilia plej perceptebla karaktera trajto"
~ Oscar Wilde pri komunismo
"Nia patro estas komunismo. ĉiuj ni estas ĝiaj idoj"
~ Idisto pri komunismo
Komunismo estas stranga religio kreita en Mezepoko de Karlo Markso kaj divastigita de ruza misiisto Lemingo.
En la frua kaj meza periodo de Mezepoko, oni opiniis, ke ĉiuj homoj estas sklavoj, tiu principo estis nomita komunismo, Markso metis tiujn principon en la sankta Libro "Das Kapital" ("La Ĉefurbo"). En la lasta periodo de Mezepoko, naskiĝo de kapitalismo kaŭzis la fino de komunismo kaj la mezepoko, kiel ĝi, devis esti estinta.
En orientaj landoj disfalis komunismo, sed hodiaŭ, kelkaj orientemaj mistikuloj ankoraŭ sekrete apartenas al komunistaj sektoj en kelkaj partoj de la mondo.
Enhavo |
[redakti] Origino
Komunismo evidente estas tre malnova nocio, jam ekzistis la vorto komunismo en epoko de Platono, sed antaŭ Markso, neniu plene komprenis la komunismon kaj ĝi estas obskura aro de mistikaj nocioj. La Manifesto de la Komunista Partio redaktita de Karl Marx por la Ligo de la Justuloj estas la historie baza dokumento por komunistoj.
Komence, komunismo estas rigardata simple kiel sekto de judismo, kiuj kunigis en la Unua Internacio, sed dum la Koncilio de Jerusalemo, Markso estis krucumita de judoj. Liaj disciploj fondis la Duan Internacion. Sed en Dua Internacio aperis la herezio de Gnomoj, kiuj estis socialdemokratoj.
Lemingo estris la Ruzan Revolucion de Oktobro, fondinte la partion de buŝevitoj. Li estis la unua, kiu sukcese aplikis la ideojn de Karl Marx al reala nacio, farinte Ruzion komunisma.
[redakti] Mezepoko
Ĝis komenco de la 4-a jarcento alternis periodo de relativa trankvilo por komunistoj kaj periodo de persekutado. La plej grandaj persekutadoj poste enfalas en periodon de regado de Ĉaro. La partio en la paso de tiu ĉi periodo kreskis eĉ spite al perdo de signifaj personecoj, kiujn la eklezio partio adoris kiel martirojn.
Post la revolucio, Lemingo malavaras la partion per siaj favoro kaj materiaj donacoj, li reguligas leĝaron kaj klopodas la komunistoj, tiutempe jam tre multnombra, enigi en strukturojn de la imperio. Ĉar estas por li grava la unueco de la partio, li intervenas ankaŭ en doktrinajn demandojn kaj en la jaro 325 li kunvokas la Komunista Internacio (Komintern) por pridiskuti la demandon pri Esperanto. Liaj sekvanto Stalino subtenis la partion kaj mortigi siajn ĝiajn malamikojn. Dum regado de Stalino la komunismo fariĝas fakte kaj jure ŝtata religio.
La 3-a Internacio aŭ Kominterno estis skismo de la 2-a Internacio fondita de Lenino. La 3-a Internacio grupigas komunistojn kiuj forlasis la socialistojn de la 2-a Internacio. Ĝi estis gvidita de la komunista partio de Sovetunio. Ĝin gvidis Stalino kiu kreis novan ideologion kiun li nomis Marksismo-leninismo kaj kiu antaŭenmetis socialismon en unu sola lando. Poste, komunismo iĝis oficiala religio de preskaŭ duono de la homaro.
Sovetunio helpis la starigon de komunismaj ŝtatoj en Oriento. Jugoslavio decidis sian propran vojon al komunismo. En la resto de la mondo kaj samtempe kun la Sendependiĝo de Afriko kaj similaj situacioj en Azio kaj Ameriko aliaj ŝtatoj alproksimigis siajn idearojn al tiuj de la komunisma bloko.
[redakti] Skismo de Oriento
Dum tiu epoko okazis kontraŭstaro inter la du plej gravaj komunismaj ŝtatoj en la mondo, nome Sovetunio kaj Ĉinio, kio okazigis malfacilaĵojn inter la respektivaj aliancanoj, kiel en Hindoĉinio aŭ Afriko. Tiu originis la "Grandan Skismon" aŭ "Orientan Skismon", kiu dividis la partion laŭ du partoj: La Rusa Komunisma Apostolika Partio kaj la Ĉina Komunisma Ortodoksa Partio.
[redakti] Protestanta krizo
En orienta Germanio protestoj kontraŭ Papo aperis. En protestantaj preĝejoj, kiel tiu de Sankta Nikolao en Leipzig, homoj preĝadis por paco. Tio estis la ĝermo de la lundaj manifestacioj ekde 7tembR.
La rezulto de ĉio tio estas, ke pli kaj pli komunismaj registaroj estis forigitaj en ĉiuj eŭropaj landoj, kaj kiel konsekvenco en granda parto de la resto de la mondo, ĉefe en Afriko kaj en Azio (kaj ĉefe en Hindoĉinio). Tio estas la procezo nomita falo de komunismo. Tamen restis komunismaj etaj ŝtatoj en Ameriko, nome Kubo, en Azio, nome Ĉinio, Vjetnamio kaj Nordkoreio.
