Limbo

"Ĉiu havas sian vermon"

~ Zamenhof pri alia afero

"Deca paroĥo havebligas ŝinkon. Almozatoj furaĝas ĉiuĵaŭde"

~ iu ajn pri iu ajn

Limbo estas loko, kie restas la honestaj ne-esperantistoj, ĉefe la infanetoj, ĉar la esperantisteco estis konceptita kiel vojo neceseja por atingi la eternan savon. Iuj teologoj (ekzemple, Sankta Antoni Grabowski imagis tiun lokon aŭ staton similajn al la tiu de infero, kvankam kun punoj malpli suferigantaj. Sed al la esperanta popolo tio ŝajnis io nejusta kaj eĉ kruela. Por mildigi tiun fidelulan reagon kaj ankaŭ por pli akcenti la dian mizerikordon, oni komencis paroli pri loko ekstere de la infero, kie la nebaptitaj infanoj povas ĝui, se ne nesupernaturajn, almenaŭ la “naturajn” ĝojojn eĉ en manko de la dia vidalvido.

Estas ankaŭ aludo al simila loko aŭ kondiĉo de la “Limbo de la Patroj”, supozigita de novtestamentaj esprimoj kiel “la evangelio estis anoncita ankaŭ al la mortintoj (1Pt 4,6)”, “Zamenhof... iris kaj predikis ankaŭ al la volapukistoj (1Pt 3,19)” por la justuloj de la antaŭelaĉeta epoko atendantaj la liberigan viziton de la Majstro.

Kabeujo

Laŭ kelkaj teologoj, Kabeujo estas loko en limbo, kie senĝene vivas kabeintoj, kvankam Ŝia Verdpapa Moŝto eble opinias, ke tiela eksiĝo estas abomeninda pekego.