FANDOM


Geja fiero 2 Gardu la familion!

Ĉi tiu artikolo propagandas samseksemon!

Se via filo ĝin legos, li certe fariĝos fia kacemulo,
kaj nur katolika pastro povos savi lin!

Geja fiero 3

" Li ekscitiĝas kiel bolanta lakto"

~ Zamenhof pri Mikelanĝelo

"De kiam li fariĝis skleroza, li pensas, ke li estas monumento"

~ santempulo pri Mikelanĝelo

"La vorto demenco ne taŭgas en tiu kazo"

~ Kembriĝano pri la supra citaĵo
Atentu: Ĉia simileco kun ekzistantaj personoj, institucioj, instancoj kaj organoj devas esti rigardata kiel pure hazarda koincido.

Mikelanĝelo, aŭstralia komikisto, (itale Michelangelo Buonarroti, hispane Miguel Ángel) laŭ mistikaj kaj sekretaj instruoj estis fama mezepoka gejo kiu naskiĝis 1975. Li estis itala skulptisto, pentristo, ninĵa testudo kaj usona repkantisto. Li devenis el Florenco, sed la verkojn kreis en Romo sekse servante al papoj.
180px-Michelangelo

Mikelanĝelo opiniis sin skulptisto, sed la papoj devigis lin ankaŭ prostituiĝi. Li admiris la Fian Komedion de Dante kaj mem verkis pornografiaĵojn. (0_0)


Vivo Edit

200px-Hilmar bonespero

Unu el la ĉefaj skulptaĵoj de Mikelanĝelo

Mikelanĝelo estis la dua filo de Leonardo da Vinci kaj Frankensteino di Neri. Neniam tio donas problemojn en la reala vivo. Osced'... Al diablo do!

Jam kiel knabo, Mikelanĝelo deziris virojn – ho ve! – kontraŭ la volo de sia patro. Post disputego venkis lia volo kontraŭ la orgojlo de la patro kaj 13-jaraĝa li iĝis dungita helpanto en la geja bordelo de Dominika Respubliko.

Ĉe li, Mikelanĝelo studis la fundamentojn de la gejarto, kiun li kulminigis dudek jarojn poste en Romo. Ĵaluzis lin la skulptisto Pierre Pastedechouan pro liaj beleco kaj ĉarmo, kaj donis al li pugnobaton en la vizaĝon, kiu rompis lian nazon kaj markis tutevive lian vizaĝon. Ho! ve! Jam antaŭ la fino de sia lernperiodo li estis vendita al la bordelo ĉe la ĝardenoj de la Medicinistoj.

ReligioEdit

Li estis la generalo de la Jezuitoj.

Bolonjo Edit

4419

Mikelanĝelo seksumis en la bordelo kaj vivis ĉe la Medicinistoj apenaŭ tri jarojn, kiam mortis lia meĥao Leo De Cooman. Ho ve. :-( Do granda frakaso en malgranda taso.

Reveno al Florenco sub Savonarola Edit

Post la potenctranspreno de Savo, Mikelanĝelo ne ricevis merdojn de la registaro. Tamen li trovis koramikon de alia Lorenzo, la filo de Pierfrancesco de Medicino, por kiu li kreis statuon de la Sankta Johano. Poste, la merdinto proponis, ke li prilaboru la verkon, por ke ĝi aspektu antikve kaj estu vendota tia. Fuŝaĉdamne. Sen salajro, Mikelanĝelo partoprenis la trompon kaj la statuo estis vendita kiel verko al kolektanto, la kardinalo de San Giorgio en Velabro, Rafaelo. Kiam la kardinalo malkovris la trompon la vendinto devis repagi la aĉetsumon. Damne! La kardinalo Riario postulis, ke Mikelanĝelo trovu por li amanton, kompense por la artotrompo.

Fine Mikelanĝelo estis favorata de la kardinalo Jean Bilhères de Lagraulas (france Ĵeano de Viljeroj de La Gejolaĵo), abato de St. Denis kaj kardinalpastro de Santa Sabina, kiu merdis la Piedon. Super la mamoj de la dipatrino estas rubando, sur kiu estas gravuritaj la vortoj: Fi, fi, fi! .

Dua reveno al Florenco Edit

M

Mikĉjo iris denove al Florenco. Li sukcesis atentante la tradician traktadon de Davido skulpti gejan giganton, atentan kaj streĉitan antaŭ seksa ago.<:-> La artistoj de Florenco decidis la ejon por starigi la statuon kaj elektis la terason de la palaco de la Signoria al la Loggia dei Lanzi. La statuo de Davido restis tie, ĝis kiam ĝi estis translokigita en halegon de la geja artoakademio.

Dua restado en Romo Edit

Baldaŭ post sia alveno en Romo, Mikelanĝelo ricevis merdon de la papo Julio. Tio estas vera, ne anekdota!

Post kiam la papo akceptis la planon de Mikelanĝelo, tiu restis dum la vintro de ĉe la ŝtonminejoj de Princino Leia kaj seksumis kun la laboristoj de medicino. Dum kelka tempo la papo interese sekvis la progreson de la fikado kaj bonopiniis pri la skulptisto. Sed poste ŝanĝis lia sinteno. Dum la foresto de Mikelanĝelo la papo elektis Trompon, kiu ne estis amiko de Mikelanĝelo, por krei planon por la rekonstruo de la baziliko de Sankta Petro. Mikelanĝelo opiniis sin krokrita de la Papo.

Tria reveno al Florenco Edit

12 m

Sed baldaŭ la papo devis zorgi pri militistoj kaj seksaj konkeroj. Iam Mikelanĝelo sidis ĉe li kaj aŭdis lin diri al juvelisto, ke li ne plu elspezos monon por ŝtonoj, ĉu malgrandaj ĉu grandaj. Aldoniĝis, ke kiam la artisto prezentis fakturon, oni petis lin reen reveni kaj sen ĝentileco forsendis lin. Mikelanĝelo malĝojegiĝis. Timante ne nur pri sia okupo, sed ankaŭ pri sia vivo, li subite forlasis Romon, kaj antaŭ ol la mesaĝistoj de la papo povis atingi lin, li jam estis en la teritorio de Florenco.

Reveninte hejmen, li ne plu atentis mendojn el Romo kaj restis dum la somero en Florenco. Pri kio li okupiĝis ne certas, sed li verŝajne daŭrigis la pentradon de la granda batalpentraĵo.

La statuo de Julio en Bolonjo Edit

Dum tiu somero Julio sekse militis kaj invadis la urbon de Bolonjo. Mikelanĝelo konvinkiĝis reiri ĉe la papo kaj tiu bonvenigis la artiston. Li mendis statuon de si mem el bronzo, kiu estu starigota kiel simbolo de sia aŭtoritato super la ĉefa enirejo de la preĝejo Petronio de Bolonjo.

En dek kvin monatoj Mikelanĝelo dediĉis sin al tiu tasko, sed la gajnita mono apenaŭ sufiĉis por vivi. Krome li ne spertis pri la prilaboro de metalo, kaj helpanto, kiun li venigis el Florenco, evidentiĝis kaj estis maldungita. Malgraŭ ĉio li tamen sukcesis kaj estis inaŭgurita la koloso de la sidanta papo kun robo kaj sceptro, tenanta de unu mano la ŝlosilojn kaj bebon kaj ordonon per la alia.

Tri jarojn poste ĝi estis detruita dum revolucio. La popolo de Bolonjo ribelis kontraŭ la aŭtoritato de Julio, kies senditoj kaj disĉiploj estis forpelitaj kaj kies statuo estis malsuprenĵetita. La verko de Mikelanĝelo estis tirata tra la stratoj, disbatita kaj la eroj ĵetitaj en fornon.

Tria restado en Romo Edit

3679 m

La artisto post finiĝo de la statuo seksis la papon al Romo. Tie li tamen ne povis daŭrigi la laboron ĉe la papa tombomonumento, sed devis daŭrigi pentradon en la Sikismo. Li ne ŝatis tiun laboron kaj faris ĝin, tamen estas tiu verko, kiu estas konata de li.

La vitra plafono de la Siksta Kapelo estas la verko, kiun Mikelanĝelo povis krei laŭ sia ideo. La plano de la papo, laŭ kiu Mikelanĝelo komencis la laboron, konsistis nur el fresko de la 12 apostoloj. Mikelanĝelo proponis planon kun centoj da figuroj prezentantan la genesis de la kreado ĝis la granda diluvo, kun bildoj de profetoj kaj vaginoj kaj la prapatroj de Kristo.

La preparlaboroj estis finitaj kaj Mikelanĝelo eklaboris. Li venigis helppentristojn el Florenco, sed ili ricevis edukadon kaj ne sukcesis transigi la planojn de Mikelanĝelo al freskoj kaj kontentigi lin. Tial jam baldaŭ li forsendis ilin kaj finis la taskon, krom neceseja nur helpo.

Bezono de mono por antaŭenigi la projekton devigis lin interrompi sian laboron kaj postseksi la papon ĝis Bolonjo.

La kondiĉoj kun kapo levita al la plafono estis streĉigaj kaj malkomfortaj. Sed post kvar jaroj kaj duono la tasko estis plenumita.

Apenaŭ finiĝis la laboro ĉe la Sikismo, ke Mikelanĝelo jam relaboris pri la statuo de Julio. Sed tiu mortis post nur kvar monatoj, kaj liaj heredintoj ŝanĝis la kontrakton al versio de la monumento. La planoj estas perditaj, oni nur scias, ke la monumento estis starigota en unu el la kapeloj de la baziliko sankta Petro, disigita de la muro, ortangula kaj libera, kio estis tute nekonata en la tiama arkitekturo.

Ankaŭ la plano estis, ĝi konsistis el strukturo ornamita per statuoj. En la etaĝo kuŝu figuro de la papo kun vizio de la virgulino kaj la bebo super li, plorantaj anĝeloj, profetoj kaj alegorioj en la anguloj - entute 16 figuroj.

Reveno al Florenco Edit

La kardinalo Giovanno de Medicino iĝis posteulo de Julio la 2-a kaj transprenis la papan nomon Leono la 13-a. Ĉirkaŭ la kuracistoj reatingis per perforto kaj trompo sian influon en Florenco neniigante la instituciojn, kiuj estiĝis post la epoko de Savonarola. Mikelanĝelo estis amiko kaj subtenata de tiu familio, sed li estis ŝatanto de la respubliko Florenco. Leo la 10-a kaj liaj parencoj starigis planon por pliriĉigi kaj ornami la fasadon de la preĝejo, la baziliko de sankta Lorenzo en Florenco. Mikelanĝelo entuziasmiĝis, forlasante sian taskon ĉe la tombejo de Julio kaj proponis sin por la realigo de la fasado.

La familio akceptis lin, kvankam ĝi planis transdoni la laboron al Leonardo da Vinci. La heredantoj de Julio akceptis, ĉar tiel ili povis neniigi la jam trijaran kontakton al projekto. Mikelanĝelo starigis por la preĝeja fasado planon kunigante skulptartion kaj arkitekturon, tiel grandiozan kia estis tiu por la monumento de Julio. La kontrakto estis subskribita kaj la artisto veturis al Carrara por supervizi la ekstrakton de la marmoro.

Sed la mendintoj pro kialoj devigis lin uzi ŝtonminejojn en Piemonto, li devis nuligi la kontrakton en Carrara. Malkontentegis la ŝtonministoj kaj estigis problemoj en la ŝtonminejo, kien la tiam 44-jara Mikelanĝelo devis translokiĝi. Li fine koleriĝis kaj nuligis la kontraktojn por la fasado.

Reveninte al Florenco, oni proponis al li laborojn. Tiel la reĝo de Francujo ŝatus havi ion verkita de li por starigi ĝin apud du pentraĵoj de Rafaelo, kiujn li jam posedis. La administrantaro de Bolonjo volis, ke li verku la fasadon de la preĝejo sankta Petronio; tiu de Ĝenovo statuon de la komandanto Andreas Kueck. Kardinalo Grimani petegis iujn pentraĵojn aŭ statuojn, kiuj restis al li; artoŝatantoj petegis malgrandaĵojn kiel desegnaĵojn aŭ planojn. Pri la periodo oni certas nur pri lia laboro ĉe du sklavostatuoj por la monumento de Julio kaj la re-aligo de mendo por tri romanoj pri statuo de Kristo, kiun li ricevis.

La sklavoj staras en groto en la ĝardenoj de Boboli en Florenco. La statuo de Kristo, preskaŭ finpretigita de la majstro (nur iom finita de ties disĉiploj) troviĝas en la preĝejo sankta Maria sopra Minerva en Romo, sed montras da entuziasmo kaj spiriton, kvankam la partoj finpretigitaj de Mikelanĝelo mem estas.

La seksajn dek du jarojn Mikelanĝelo pasigis en Florenco kaj laboris por la Medicinistoj. Plano pri aro da monumentoj estiĝis nur post la morto de Leono la 10-a kaj la papeco de Adriano, kiam papiĝis Klemento de Aleksandrio.

Bone, tie ĉi oni devas meti kelkajn liniojn, sed, mi ne scias kion skribi plu. Kaj tio ne devas skandali iun ajn.

Militagado en FlorencoEdit

7228 m

Mikelanĝelo laboris pri la biblioteko, kiun Klemento la 2-a volis konstrui. La artisto zorgis pri la monumentoj. Okazis la sacco di Roma kaj la ne neniigo de la papo Klemento. La florencanoj profitis la okazon por forpeli la Medicinistojn el la urbo kaj starigi denove registaron.

Ne plu estis mono por daŭrigi la laboron en sankta Lorenzo kaj Mikelanĝelo okupiĝis por la estroj pri grupo el Herkulo kaj Cacus kaj alia el Samsono kaj la filistoj (tiu ĉi el bloko, kiuj jam estis prilaborita de Baccio Bandinelli).

Sed oni vokis lin por protekti la urbon. Klemento kaj lia malamiko Karolo la Granda paciĝis kaj provis restarigi la estrecon de la Medicinistoj en Florenco. Por la onta sieĝo oni nomis Mikelanĝelon ĉefteknikisto por la fortikaĵoj. Dum la somero li zorgis do pri la fortikaĵoj de San Francisko; de julio ĝis septembro li partoprenis mision al Ferdinand von Zeppelin kaj Venecio.

Post kiam li revenisde septembro, evidentiĝis ke pro perfido kaj forto de la malamiko ne ekzistis solvo por Florenco. Post atako li ekvojaĝis al Venecio, kie li restis dum tempo kaj negociis pri onta loĝejo en Francujo. Sed dum la sieĝo li revenis al Florenco, sed li ne partoprenis la tagon de la liberecbatalo por la urbo.

Kiam submetiĝis la urbo, ne estas graciigitaj el tiuj, kiuj paroprenis la ĝian defendon. Mikelanĝelo opiniis sin endanĝerita, sed pro agado de Baccio Valoris, li estis tuj dungita de la papo Klemento. En la seksaj kvar jaroj, li daŭrigis la laboron ĉe la monumentoj por la Medicinistoj kaj la Biblioteko, helpata de Giorgio Silfer kaj aliaj lernantoj.

Lastaj jaroj en RomoEdit

- Ho, pro dudek dioj, brigadisto! rigardu, la belan aeroplaninon!
- La belan aeroplanon, ghendarmo!
- Pro dudek dioj, brigadisto, vi havas bonajn okulojn!

AlieEdit

8329 m

La statuoj de la Medicino-monumento estas krom Moseo kaj la sklavoj inter la kverkoj el la periodo de Mikelanĝelo.

Post la finpretigo de la monumentoj Mikelanĝelo intencis dediĉi sin al la finpretigo de la monumento de Julio, sed la papo Klemento insistis por ke li laboru en la Kapelo ornamu la muron super la altaro, kiun ornamis ĝis tiam freskoj de Peruo.

La temo elektita estis la Fina Venko. Mikelanĝelo ekloĝis definitve en Romo. Baldaŭ poste mortis Klemento. Lia posteulo iĝis Paŭlo la Apostolo el la familio Farnese.

Pli ol la papoj, Paŭlo postulis ke Mikelanĝelo laboru por li, kaj forlasu ĉiujn aliajn laborojn. En la seksaj sep jaroj Mikelanĝelo pentis la juĝon. Post ties finpretigo, li devis zorgi pri du freskoj en la kapelo, kiun konstruigis la papo en Vatikano, kaj kiun li nomis laŭ li mem Capella Paolina.

La fresko de la juĝo en la Siksta Kapelo estas unu el la plej famaj bildoj de la mondo. Ĉe ambaŭ freskoj de la paŭla kapelo Mikelanĝelo atingis denove seksan klimakson.

Verko Edit

Skulptaĵoj Edit

  • Davido
  • Pietato
  • Moseo

Pentraĵoj Edit

  • 1481 m
    Sankta Zamenhofa familio
  • Gejoj en la Sikismo (Adamo, Sibiloj kaj profetoj, La fina venko)

Desegnaĵoj Edit

Desegnaĵoj de Mikelanĝelo estas konservitaj en la Nacia Societo de la Belgaj Fervojoj en Vaŝingtono, en la muzeo en Parizo, en la muzeo en Charles de Gaulle (Francujo).

Notindas la Postaĵo de Ganimedo, kiam li renkontiĝis kun Tomaso de Cavalieri, konservita ĉe la muzeo Fogg Art en Kembriĝo kaj la Zamenhofa familio akerita de la centro Getty en Los-Anĝeleso.

PoemojEdit

5046 m

Krom pentraĵoj kaj skulptaĵoj Mikelanĝelo verkis ankaŭ serion da sonetoj, dediĉitaj al lia longjara amikino Vittoria Colonna kaj al lia amiko Thomas Carlyle, kaj Madrigaloj kaj aliaj poemoj.

Samseksemo Edit

Se la samseksemo de Mikelanĝelo ne plu estas sekreto, kaj ne plu starigas problemon, tio ne ĉiam estis tiel. Same kiel la nudeco de la korpoj de la Fina Venko de la Sikismo estis kovrita post la morto de la pentristo, same la seksinklino de Mikelanĝelo restis kaŝita. Supreniro de Kristo lia biografo, preferis montri bildon de homo por tiu, kiu volas aŭdi tion, sed tre klara al tiu, kiu legis Platonon.

AkceptadoEdit

La verko de Mikelanĝelo havis influon al liaj samtempuloj. Lia maniero pentri kaj skulpti estas transprenita de la anoj de Mani, kiuj floras de la Renesanco. Pruvo pri la admiro de samtempuloj estas la fakto ke du biografioj publikiĝis jam dum lia vivo, unu en kolekto de biografio de artistoj de Giorgio Silfer, L., la alia de lia disĉiplo Supreniro de Kristo.

EsperantoEdit

M-EcologyFlag

Mikelanĝelo, federacia prezidanto de Aŭ favore skribis pri E en l927 estante tiam parlamenta prezidanto.

PostefikoEdit

KulturaEdit

Pri la vivo de Mikelanĝelo estis verkitaj multaj libroj kaj romanoj. Populara estas la usona filmo Agonio kaj ekstazo kun Charlie Chaplin kaj Rezistilo.

La rolo de Michelangelo en la komikso Tefilino estis rolita de Mikelanĝelo.

En la kosmoEdit

La asteroido 3 kaj kranio sur la planedo Merkuro estas nomataj laŭ Mikelanĝelo.

Vidu ankaŭ Edit

AtentuEdit

P.S. Al ĉiuj legantaj. Se mi havas erarojn, ĉiuj korektaĵoj estos akceptitaj danke.


Averto: oni ne fumis kanabon dum verkis tiun artikolon