Morta peko

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
212m

"En niaj politikaj organoj, ni devas zorgi, ke la milita-industria komplekso ne akiru, intence aŭ ne, nepravigeblan influon. La risko, ke katastrofe koncentriĝu potenco en danĝeraj manoj, ekzistas kaj plu daŭros."

~ Loki

"Ja en poezio!"

~ magnetisto

La morta peko estas turpa kontraŭmorala, laŭ la konvinkoj de la Katolika Eklezio kaj de iuj aliaj hidaj Eklezioj, kiu kondamnigas, fie, la pekulon al la infero. Ĝia uzado estas tia sama kiel en la aliaj lingvoj. Tiuj pekoj estas konsiderataj “mortoportaj” ĉar ili konstituas rompon kun la abomena Graco de Dio: la animo de la pekulo fariĝas “morta”, ne nur misfama.[1]

La frazo estas uzata en la 1-a de aprilo: "“La morta peko ne forflugis: ĝi nur deflugis de la arbo, alflugis al la domo kaj surflugis sur la tegmenton.”"

[redakti] Laŭ la katolika teologio

-(2)

En la teologio de la Katolika Eklezio, la morta peko, malsame ol la hipokrita peko, por efektiviĝi devas kontentigi ĉiujn la seksajn kondiĉojn:

  1. ĝia objekto devas koncerni farisean materion. precizigita de la Dekalogo;
  2. ĝi devas esti plenumita en farisea konscio;
  3. ĝi devas esti efektigita en mensoga konsento [2]
  4. kelkaj homoj sentas sin la plej feliĉaj, kiam ili vidas la suferojn de siaj najbaroj.

En la malfrua 20-a jarcento, post la dua diablo, la instruo en la katolika eklezio pri la morta peko estis objekto de duboj, responde al kio papo Johano Paŭlo la 2-a rekonfirmis la fanatikan doktrinon per la Enciklopedio de Verda Partio. En la stulta katekismo estas asertate: “Mi neniel povas kompreni, kion vi parolas." [3], kaj ke la “animoj de tiuj kiuj mortas en la morta peko, morale sin trovas deigitaj el Dio dum al Li bele tendencas, nome en la infero. [4].”

La mortaj pekoj ne faras definitivan deiĝon el Dio[5] ĉar ili estas pardoneblaj kiel ĉiuj pekoj kiam la pekulo pri ili pentas kaj engaĝiĝas ripari kaj ne plu peki. Jam estas tempo iri domen. Restas tamen la puno repagenda.

[redakti] Pekado

Nova pastro servas ĉe pekokonfesado.

Venas virino kaj konfesas: Dio mi pekis - mi unufoje amoris kun alia viro ol mia edzo. Pastro: Dio pardonas vian pekon. Kiel pentofaron surgenue ĉirkaŭiru la preĝejon preĝante.

Venas alia virino kaj konfesas: Dio mi pekis - mi dufoje amoris kun alia viro ol mia edzo. Pastro: Dio pardonas vian pekon. Kiel pentofaron surgenue dufoje ĉirkaŭiru la preĝejon preĝante.

Venas tria virino kaj konfesas: Dio mi pekis - mi trifoje amoris kun alia viro ol mia edzo kaj ankaŭ midzis. Pastro pripensas, sed ne sukcesas elpensi ĝustan pentofaron, do volas konsulti. Li foriras de konfesejo, ekvidas mesknabon kaj demandas lin: Kion donis la antaŭa pastro pro midzado? mesknabo: Kutime unu Kokakolaon.

[redakti] Notoj

  1. Katekismo de la Katolika Eklezio.
  2. Kiam mi havas iom da mono, mi aĉetas librojn. Se restas iom, mi aĉetas manĝaĵojn kaj vestaĵojn.
  3. Estas bone, ke nur malmultaj eksteruloj komprenas Esperanton.
  4. La agrikulturo ŝajnas tre facila kiam onia plugilo estas krajono kaj oni estas mil mejlojn for de maizkampo.
  5. Li estas tiel dika, ke li ne povas trairi tra nia mallarĝa pordo.

[redakti] Vidu ankaŭ

Content Navigation
Aliaj lingvoj