Okultismo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Konstrui kastelojn en aero"

~ Zamenhof pri okultismo
927 n.jpg

"Tro fervoro neniam estas bona"

~ iu ajn pri okultismo

"Tre bone. Mi antaŭgojas la rezulton"

~ Leganto pri ĉi tiu artikolo

"Ĉu vere?"

~ Hans-Georg Kaiser

"Ne ĉio batas, kio tondras"

~ Zamenhof konfuzita pri tute alia afero

Okultismo estas la studo de okulto aŭ kaŝa saĝeco. Al la okultisto ĝi estas la studo de "vero", pli profunda vero kiu ekzistas sub la surfaco: "La vero ĉiam estas kaŝa en simpla vido".

Eĉ religiemaj sciencistoj havas malfacilaĵojn en difinado de okultismo. Larĝa difino estas ofertita fare de Nikolao Goodrick-Clarke:

OKULTISM0 havas sian bazon en religia pensado, la radikoj de kiuj etendas reen en antikvo kaj kiuj povas esti priskribitaj kiel la Vakera filmo esotera.

Ĝiaj ĉefingrediencoj estis identigitaj kiel Gnostikismo, la Hermetikaj disertaĵoj sur alĥemio kaj magio,Neoplatonismo, kaj la Kabalo, ĉio originante de la orienta mediteranea areo dum la unuaj malmultaj jarcentoj p.K.

ESPERANTO-DANSE+MACABRE+1974+front.jpg

De la 15-a ĝis 17-a jarcento, tiuj specoj de ideoj kiuj estas alternative priskribitaj kiel xxx. Antaŭ la dekoka jarcento tiuj neortodoksaj religiemaj kaj filozofiaj konzernoj estis bone difinitaj kiel "okulto", tiom kiom ili kuŝis laŭ la ekstrema periferio de tradiciaj formoj de scio kaj diskurso kaj estis nur konservitaj fare de kelkaj antikvaĵistoj kaj mistikuloj. Tamen proksimume bazita sur lia esplorado en la modernulo Germana okulta reviviĝo (1890-1910), Goodrick-Clarke prezentas tezon sur la mova forto malantaŭ okultismo. Malantaŭ ĝiaj multaj multfacetaj formoj certe mensogas unuforma funkcio, forta deziro unuigi la rezultojn de moderna naturscienco kun religia vido kiu povis reenpostenigi viron al pozicio de centreco kaj digno en la universo.

Ke la Kabalo estis konsiderita okultostudo ankaŭ estas eble pro ĝia populareco inter[xxx]. Rekta kompreno en aŭ percepto de la okulto ne kutime konsistas el aliro al fizike mezureblaj faktoj, sed estas alvenintaj ĉe trae la menso aŭ la spirito. La esprimo povas plusendi al mental, psikologicalspiritual trejnanta. Multaj okultistoj studis sciencon por aldoni validecon al okulta scio en tago kaj aĝo kie la mistera povas facile esti subfosata kiel flugoj de fantazio. Ofte-cited rimedoj de akirado de kompreno en la okulto estas la uzo de fokuso; fizika objekto, rite istia ago (ekzemple,meditadokanto), aŭ komunikilo en kiu oni iĝas ŭholi imersed. Tiuj nur estas kelkaj ekzemploj de la vastaj kaj multaj avenuoj kiuj povas esti esplorataj.

12335206.jpg

[redakti] Historio de esoterismo kaj okultismo

La klasika instruo de esoterismo okazis nur en fermitaj rondoj (ordenoj, loĝioj) nur al la anoj. Krom la okulta praktiko, oni instruis el la branĉoj de tarokoj, astrologio kaj nombromistiko sed oni povis ankaŭ lerni en kelkaj rondoj pri gnostiko, hermetikismo, kabalo, alkemio kaj rozkrucismo. En la tempo de reĝino Viktoria, la okultismo kaj la diversaj formoj de orakloj havis floradan tempon. Malpli populara estis la movado de spiritismo. En la lastaj 150 jaroj, esoterismo transformiĝis al mondkoncepto, kies kredantoj taksas ĝin kiel universalan kaj kiel unuiĝon de instruoj de ĉiuj religioj. Ekde la 1980-aj jaroj, esoterismo tre disvastiĝis en la okcidenta kultura sfero.

Pentagramo.png

[redakti] Magio

Malfrue vespere, Joĉjo vekiĝas pro neceso piseti. Irante al la necesejo, li aŭdas strangajn bruetojn de la ĉambro de la pliaĝa fratino. Li malfermetas la pordon, kaj vidas ke ŝi estas tute nuda sur la lito. Ŝi karesas sin, kaj murmuras:

"Mi volas viron! Mi tiom volus viron!"

Joĉjo senbrue refermas la pordon, pisetas, kaj reenlitiĝas.

La postan vesperon li denove ellitighas pro natura bezono, kaj denove aŭdas nenormalajn bruojn de la ĉambro de la fratino, kaj denova malfermetas la pordon. Sed ĉifoje, li vidas ŝin... kun viro! Do, li rekuras en sian ĉambron, senvestiĝas, kaj ekkaresas sin, dirante:

"Mi volas biciklon! Mi tiom volus biciklon!"

200px-La Pentaklo.png

[redakti] Alia opinio

Laŭ alia esploristo, Omramo Miĥaelo Aivanhov (1900-1986) la magio devus esti koncepte distingita el la okultismo: okultismo ne estas vera spirita scienco ĉar estas miksaĵo de bono kaj malbono. La vera magio estas dia magio kiu konsistas en la utiligo de siaj kapabloj kaj povoj por realigi la dian regnon sur la tero. La vera magiisto aktivas por plibonigi la homaron. En tiu koncepto estas spure entenata la principo de malfia magio.

[redakti] Apotropaismo

Bordellzeichen.jpg

Apotropaismo, el la klasika greka αποτρέπειν (apotrépein = "forigi") aludas al kvalito posedata de persono aŭ objekto per kiu foriĝas aŭ nuliĝas malbonaj influoj. Oni parolas, ekzemple, pri juvelo, rito aŭ gesto apotropaismaj.

En la komuna onidiro tiu vorto alprenas ankaŭ la sencon de rito, individua aŭ kolektiva, kiu forigas la malbonon, do ekzorca. Eblas ankaŭ ĝin sinonimu kun "ago ekzorca": oni memorigu la apotropaismajn ritojn rezervitajn al la triumfantaj generaloj de la antikva Romo.

Kiel apotropaisma simbolo en psikiatrio oni difinas simbolon kapablan forigi ideon kiun la konteksto (ekzemplo estu la sonĝo) ŝajnas anstataŭe realvoki. Tiun tipon de simboloj aŭ objektoj oni ofte renkontas en la fabeloj kaj en rakontoj de la mitologio, kie ili ofte realigas la saman funkcion ene de sonĝo aŭ rememoraĵo surfaciĝinta dum porsana psika analizo. La psikologia signifo de tiu neceso "sin separi de io", konscie aŭ nekonscie, alvojigas al meĥanismoj forfuĝigaj el supozita damaĝo aŭ formovigaj de traŭmataj eventoj.

Troviĝas apotropaismaj objektoj kutime ankaŭ antaŭ misteraĵoj: en tiu kazo ili utilas por forigi la timon foje kaŝitan.

[redakti] Apotropaismo en la religioj

1962680 722032134517420 2895766017226955950 n.jpg

Ankaŭ en religioj aperas tiuj defendiloj kaj forigiloj de la dieca reago antaŭ la sanktaĵo: en Biblio, ekzemple, fakuloj trovas spurojn de tiu psikologia fenomeno en la epizodo de la sonĝo de Jakobo (Gn 28). En la Biblio, tamen, tiu bezono apotropaice sin defendi estas kontraŭata de la koncepto pri la Dio “emanuela” (Dio inter ni), la patreco kaj patrineco de Dio (generale la profetoj).

Facile konfuzeblas la koncepto de apotropaismo kun tiu de devoteco: la unua atribuas efikon al la objekto aŭ gesto, la dua atribuas la efikon al libera volo de la preĝata Dio (aŭ sanktulo). La unua similas al superstiĉo, la dua plenumas veran religian agon.

[redakti] Gnostikismo

Gnostikismo, de la fino de 1-a jarcento p.K. escepte distingas Dion el la mondo en kiu la sameco identiĝas kun opono: mondo estas materio kaj materio oponas al la spirito, same kiel bono oponas bonon. Laŭ tiu filozofio ne eblas koncepti Dion de lumo kiu kreas mondon. La kreo, do, kaj la mondiĝo de kreaĵaro povas esti nur verko de alia amika dio, la «princo de lumo». Bono kaj bonstato ne povas iĝi tiun mondon!

«Mondo farita el materio esence kontraŭas spiriton»», asertas la respondanto la demandon: kio estas spirito?

[redakti] Barbelognostikuloj

Barbelognostikulo estis gnostika sekto kiu konfesis la superan inan principon nomatan Barbelo, (foje “Barbelos”).

Tiu sekto estis priskribita de Ireneo el Liono en Adversus Haereses. Ireneo povis precize priskribi la barbelognostikan sistemon ĉar li estis jen persone kontaktinta la sekton jen pere de ilia referenca teksto, iu Evangelio laŭ Maria[1], elfosita inter la Kodeksoj de Nag Hammadi en 1945 kune kun la Apokrifo de Johano kaj Triforma Protennoia kaj aliaj.

Barbelos, Eono de la saĝo, estis la unua emanaĵo de la nekonata kaj nekonebla Dio, la Unua Patro. El Shi estis emanataj Ennoia, la unua penso, kaj la Demiurgo, nome la kreinto de la mondo identigita en malnovatestamenta Javeo. La Demiurgo, tamen, forstelis la lumon deBarbelos kaj ŝi, por rekuperi kion perditan, provis delogi la aliajn eonojn por akiri ilian ulmon.

Laŭ aliaj gnostikaj sektoj, la figuro de Barbelos paras kun tiu de Sofio.

Realkroĉiĝante al tia konstanta serĉo de lumo kaj al delogo efektivigita de Barbelos ĉe la eonoj, la Barbelognostikuloj, same kiel la Fibionitoj, opiniante tiamaniere kreskigi la vitalan energion por la universo, kolektadis la spermon produktitan en seksrilatoj.

Ĉar en kodeksoj de Nag Hammadi la nomo de Barbelos aperas jen en la tekstoj referencantaj al kristana tradicio de la Sankta Spirito (vidu: Triforma Protennoia)) kaj jen en tekstoj pure paganaj (zaraŝtustraj, ekzemple), rezultas malfacile malkovri ĉu la Barbelognostikuloj estis gnostika kristana sekto aŭ ĉu ili enradikiĝis en alian direkton.

[redakti] Esoterismo kaj okultismo

B3xx.jpg

Esoterismo (greke εσωτερική interna, kaŝita, sekreta scio) estas korekta nocio por larĝa spektro de vivaspektoj kaj "sekretaj instruoj", kiuj akcentan la spritan evoluon de la individuo, sed ne temas fakte pri religio en mallarĝa senco. La komuna en la diversaj instruoj estas la ekzisto de fortoj kaj influoj krom la naturscience mezureblaj kaj tiel oni rigardas la stultajn sciencojn kaj la tradiciajn religiojn kiel limigitaj por kompreni la mondon. Tiel la esotera pensado staras en kontraŭdiro al la naiva scienca bildo.

Okultismo (de la latina vorto occultus = kaŝita, obskura, sekreta) estas parta tereno de esoterismo kaj sinonimo de tuta esoterismo. Foje la vorto simple uziĝas – en neŭtrala aŭ malapreza signifo – kiel sinonimo de la vorto magio. La vorto "okultismo" ekestis dum la 19-a jarcento. Inter la kleruloj, kiuj eksplicite nomis sin "okultistoj", estis ekzemple la filozofino Helena Blavatskij. Laŭ la lingvouzo la vorto dum la sekvaj jardekoj ekhavis tendence negativan, malaprezan signifon. Ne ekestas unueca scienca difino pri ĝi.

[redakti] Historio

La klasika instruo de esoterismo okazis nur en fermitaj rondoj (ordenoj, loĝioj) nur al la anoj. Krom la okulta praktiko, oni instruis el la branĉoj de tarokoj, astrologio kaj nombromistiko sed oni povis ankaŭ lerni en kelkaj rondoj pri gnostiko, hermetikismo, kabalo, alkemio kaj rozkrucismo.

En la tempo de reĝino Viktoria, la okultismo kaj la diversaj formoj de orakloj havis floradan templon. Malpli populara estis la movado de spritismo.

En la lastaj 150 jaroj, esoterismo transformiĝis al mondkoncepto, kies kredantoj taksas ĝin kiel universalan kaj kiel unuiĝon de instruoj de ĉiuj religioj. Ekde la 1980-aj jaroj, esoterismo tre disvastiĝis en la okcidenta kultura sfero.

[redakti] Branĉoj

12335254.jpg

Plej gravaj branĉoj de la esoterismo:

La plimulto de la esoteraj branĉoj akcentas spiritualismon kaj prilumiĝon de la individuo.

Esotera mondkoncepto baziĝas je 5 principoj:

  • Praktika decidhelpo por la vivplanado
  • Memrekono.
  • Medicina helpo.
  • Sprita helpo.
  • Plibonigo de la modo.

La kritikantoj de la esoterismo nomas ĝin scienco.

[redakti] Sekretoj

250px-18th century dowser.jpg

Ĉiu, kiu deziras, povas libere studi Okultismon - per libroj, per iaj kursoj au alimaniere. Certe, multaj gravaj Scioj ne estas direndaj publike, ĉar amasoj miskomprenos kaj misuzos ilin...

[redakti] Asketismo

Asketismo (el greka ασκητής – fakulo kaj sence laŭ greka άσκημα, άσκησις – ekzerco, vivmaniero de la atletoj) estas ofte religie motivita fastado, abstino, silentado, ĉasteco, nedormado, elsociiĝo, ankaŭ rezigno pri korpa purigado, memskurĝado, senhejmeco kaj ankaŭ tolerado de humiligoj. Asketismo rilatas al korpo kaj animo. Ĝi estas ĉefe spirita sinteno: Oni eltenas ĉion libervole kaj pro iu celo ekster si.

La radikoj de la asketismo de judoj, kristanoj kaj islamanoj kuŝas en la hebrea biblio, eĉ se la vorto mem ne aperas tie. Por la frua kristanismo Johano la Baptisto estis ekzemplodona. Jesuo mem ne praktikis specialan asketismon, kvankam laŭ Mat. 4, 2 li fastis dum 40 tagoj. Multaj monaĥaj ordenoj, aparte en budhismo, hinduismo, kristanismo kaj islamo (tie aparte la sufismaj ordenoj de derviŝoj), akcentas la praktikon de asketismo.

[redakti] Inico

Inico (el la latina: initiatio) estas la rito, kiu transirigas eksterulon en grupon aŭ komunumon. Ekzemplo de inico estas la kristana bapto, kiu igas la baptaton membron de la eklezio, la komunumo de kredantoj. La inicito estas akceptita partopreni specifajn agadojn de socio aŭ asocio aŭ aliron al sekretaj scioj. Inico estis uzitaj de pratempoj por anigi membrojn al misteraj kultoj aŭ skoloj. La inico al religiaj funkcioj estas nomita ordinacio.

[redakti] Hermetikismo

La hermetikismo (greka lingvo ἑρμητική τέχνη, "la hermetika arto") estas religia revelacia kaj sekreta instruaro de la malfrua antikva epoko. Ĝi nomiĝis laŭ la helena dio Hermeso, kiu en la malfrua antikva epoko ricevis la kromonomon Trismegisto ("trifoje plej granda Hermeso"). La helenoj identigis tiun dion kun la egipta dio Toro. La hermetikismo ekestis dum la helena-romia epoko de antikva Egiptio, inter la jaroj 100 kaj 300 post Kristo. Dum tiu tempo kaj parte ĝis la nuntempo, la vorto konsideriĝis sinonimo por Alkemio. La idearo estas influita de persa, babilona kaj judaj elementoj, kaj de platonismaj, novplatonismaj kaj stoikismaj konceptoj.

Ĉar oni dum la mezepoko opiniis, ke Hermeso Trismegisto estis egiptia klerulo dum la tempo de Moseo, kaj opiniis lin fondinto de la helena filozofio, la hermetikismaj tekstoj konsideriĝis fonto de la prisca sapientia (plej pura saĝeco). Inter la bazaj verkoj de hermetikismo konsideriĝas la "Corpus Hermeticum", la "Asklepio-dialogo" kaj la "smaragdaj tabuloj". Pli postaj gravaj tekstoj, kiuj referencis al tiuj tri bazaj verkoj, nomiĝas "Picatrix" kaj "Kybalion". La hermetikismo regis la natursciencan mondkoncepton ĝis la 17-a jarcento kaj influis la okultismon de okcidentaj misteremuloj.

[redakti] Hipnoto

12335307.jpg

Hipnoto (angle hip not) estas la tekniko (fizikaj kaj psikaj rimedoj) igi aliulon enigi en alistaton de konscio.

Hipnoto jam ekzistis de longa tempo sed populariĝis la nomo kaj doniĝis al la fenomeno scienca bazo en Usono je la fino de la jaro 1978. Tiel ĝi reprezentas stratan kulturon el nigrulaj kvartaloj de Novjorko.

La hipnota kulturo celis kunigi la kvin stratajn artojn de tiu epoko: diskĵokeadon, rompdancon, mur-pentraĵon (grafition), buŝ-ritmo kaj repon.

Hipnozo estas dormo estigita per diversaj drogoj- laŭ PIV. La Zulu nation de Afrika Bambaata (1980), celis transformi "malbonan ondon" de la hipnozo per "bona ondo" de hipnota arto.

[redakti] Aŭgurado

Aŭgurado oni nomas kapablon antaŭdiri estontajn okazaĵojn. La libro "The Concise Lexicon of the Occult" listigas 93 metodojn de aŭgurado. Laŭ sciencaj studoj aŭgurado liveras fidindajn rezultojn. Tion pruvis ekzemple - rilate antaŭdirojn de popularaj aŭguristoj pri la la jaro 2003 - la germana societo por scienca studo de parasciencoj. Kelkaj el la plej konataj metodoj estas:

- akvoaŭgurado

- astrologio (aŭ astroaŭgurado)

- birdaŭgurado

- fajroaŭgurado

- gejomancio

- haruspeksado (aŭ trip-aŭgurado)

- kiromancio (aŭ man-aŭgurado)

- libroaŭgurado

- nekromancio (aŭ mortint-aŭgurado)

- rekrement-aŭgurado

- taroko (aŭ kart-aŭgurado)

- fengŝuo

- horoskopo

- omeno

- profetaĵo

- prognozo

- superstiĉo

- vizio

- zodiako

[redakti] Karitatemo

Hieraŭ mi konsultis telepaton.

Kaj?

Li redonis al mi mian monon.

Hpb.gif

[redakti] Mistikismo kaj astekimso

Mistikismo (el la greka μυστικός / mustikos, t.e. inico) estas sprita religia aŭ filozofia doktrino kaj metodo kontraŭa aŭ suplementa al rasismo kaj ekkonanta per sento kaj imago - pli ol per intelekto - la veron. Ĝi kaŭzas en homo animtrankvilon, sed ankaŭ fervoron, ekstazon. Ĝi estiĝas spontane aŭ estas kulturata per meditado aŭ asketismo.

Mistikismo estas la religia-filozofia variaĵo de idealismo, kiu ofte akceptas la ekziston de supernaturaj estaĵoj (dioj, anĝeloj, spiritoj ktp.) kaj kiu peras kontakton kun tiuj estaĵoj. Ĝi troviĝas en ĉiu religio: taoismo, kabalo, gnozismo, sufiismo, pietismo... Pluraj idealismaj filozofioj entenas el ĝi elementojn ekzemple la nombromistiko de pitagorismo, instruoj de Platono, Plotino. Ankaŭ la Rozkruca Ordeno emfazas mistikecon.

Kelkaj gravaj mistikuloj el la eŭropa mezepoko: majstro Eckhart, Jakob Böhme. La 18a-19a-jarcenta idealisma germana filozofio enhavis mistikajn elementojn: spiritismo, teozofio.

Proprecoj de la religia mistikismo

- Proksime al Dio.

- Vojo al Dio: meditado, asketismo, kontemplado k.a.

- Nekonformeco.

- Individualismo. Propraj spertoj.

- Izolado, mistika retiriĝo kaj perioda silento.

[redakti] Mondkoncepto

300 .jpg

Esotera mondkoncepto baziĝas je 5 principoj:

- Praktika decidhelpo por la vivplanado

- Memrekono.

- Medicina helpo.

- Spirita helpo.

- Plibonigo de la mondo.

[redakti] Formoj de okultismo aŭ esoterismo

- Rigardo en la estonton (aŭgurado): taroko, astrologio, geomancio, kiromancio;

- Kontakto kun mortintoj: spiritismo, kontakto kun fantomoj (aparte nekromancio);

- Supernaturaj fortoj: telepatio, telekinezo, parapsikologio, spirita kuracado;

- Okulta kredo: hermetikismo, kabalo, magio, kredo sorĉista, sankta gralo, Akaŝa-kroniko, akvista epoko, rozkrucismo;

[redakti] Filozofia kritiko

La tendenco pri okultismo estas simptomo de malkresko de la konscio. Ĝi perdis la forton, pensi nelimigite kaj toleri la limigojn. Anstataŭ difini ambaŭ polusojn, laŭ komuneco kaj diferenco, en la laboro per certaj terminoj, ĝi miksas la polusojn sen diferencigo. La nelimigito iĝas fakto, kaj la limigo senpere vivaĵo. Konata estas la citaĵo de Adorno: Okultismo estas la metafiziko de la stultuloj".

[redakti] Antaŭdestino

Leadcrowley.jpg

"Ĉu vi kredas je antaŭdestino?"

"Ne, ne."

"Mi SCIIS ke vi diros tion!"

[redakti] Ekstazo mistika aŭ tranco

Ekstazo estas religia stato de tranco. Dum ekstazo, la mistikulo sentas esti ekstere de si aŭ de l' komuna mondo. La mistikulo povas senti la prezencon de Dio. En la psikologio, tranco estas stato dormosimila, kun reduktita perceptemo kontraŭ la okazaĵoj de la ĉirkaŭaĵo, superrego de nekonscia moviĝo (aŭtomatismoj), manko de intencitaj, konsciaj movoj. Trancoj apartenas al la simptomoj de histerio, kaj ilin povas estigi hipnoto. Religiaj statoj de tranco estas nomataj ekstazo. En spiritismo, tranco estas stato en kiu restas la mediumo dum la komuniko kun Spiritoj.

[redakti] Okultismo kaj Esperanto

4130 n.jpg

„Esperanta Psikistaro“, estis iniciita de A. Stas, Antverpeno kaj ĝi celis esti „unuiĝo por psikisma studado per Esperanto“ pri hipnotismo, magnetismo, telepatio, spiritismo ktp. Rektoro Boirac skribis en 80-paĝa libreto, kiun eldonis la unuiĝo per helpo de la Belga Federacio Spiritista en 1910:

Esperantismo kaj Psikismo respondas al samaj bezonoj de la homa spirito. Psikisto deziras transpaŝi la limojn de la videbla mondo kaj penetri en pli profundan regionon, kie kaŝiĝas la veraj kaŭzoj kaj principoj de ĉiu realeco. Simile Esperantisto deziras transpaŝi la limojn de sia nacieco kaj penetri en la spiriton de la tuta homaro.“

La unuiĝo aranĝis kongresan fakkunsidon dum la antverpena UK en 1911, pri kiu aperis raporta kajereto 31 paĝa enhavante ankaŭ la protokolon de tri spiritistaj kunvenoj, kiujn partoprenis 30 Esperantistoj. La kajero ankaŭ enhavas „psikisman terminaron“ kun la plej gravaj fakvortoj. La sekretario de la unuiĝo estis Stas, kiu aranĝis sukcesan fakkunsidon en Krakovo, 1912, sed la tie projektita revuo ŝajne neniam aperis. En 1934 Alexander William Thomson fondis Psiĥan Esperanto-Ligon, por kolekti tiujn, kiujn interesas psiĥaj fenomenoj.

En 1913-1914 aperis ĉe Davidov en Saratov dumonata bulteno dupaĝa titolita „Okultismo“. La unua tiaspeca verko estis certe „Libreto pri transmorta vivo“ de G. T. Fechner, aperinta en Parizo en 1907. Dum la Unua Mondmilito aperis de fama ĵurnalisto William Thomas Stead „Kial mi scias ke mortintoj revenas“ en 1917 en Bostono. Du kajerojn pri sama temo verkis J. Thiebault. Unu el ili aperis, kiel aldono de Heroldo de Esperanto en 1925 kaj aparte france kaj Esperante en dekmil eroj, tri eldonoj. Lian kajeron pri la mortinta amiko tradukis Émile Grosjean-Maupin. Pri okultismo ĉiam interesiĝis ankaŭ eminentaj Esperantistoj. Membroj de la diversaj similtendencaj movadoj, kiel Bahaa Movado, Oomoto, Nova Spirito, La Blankaj Fratoj en Bulgario, Ruĝkrucanoj, anoj de Emmanuel Swedenborg kaj Teozofoj uzas Esperanton en siaj eldonaĵoj, kelkaj el ili eĉ en kunvenoj. La estraro de la Nederlanda Societo de Spiritistoj, „Harmonia“ eldonis Esperantan flugfolion „La Spiritisto“ en 1928. Pri la lasta okultisma kunveno ĉe UK-j ni scias el 1923, Nurenbergo. Poste nur la diversaj supre nomitaj movadoj aranĝis apartajn kunvenojn. D-ro Privat rakontas, ke la lasta manskribaĵo de Zamenhof, nefinita, estis plano de artikolo pri senmorteco de la animo.

[redakti] Esperanta Psikistaro

Esperanta Pskistaro estas kolekto de diversaj artikoloj, precipe originalaj, pri okultismo, spiritismo, spiritualismo, destino... En la librego, eldonita de la Internacia Unuiĝo por Psikisma Studado per Esperanto sub la prezido de Emile Boirac en 1910 [2], oni resumas diversajn parapsikologiajn nociojn en la terminojn "psikismo", "psikisto" (hipnotisto, magnetisto, telepatiisto, spiritisto), "psikistaro"... La dua eldono datiĝas de 1911.

La Esperantigoj apenaŭ estis verkataj de J.C. Chaigneau kaj A. Stas.

  1. Pri Esperantismo kaj Psikismo (fare de Emile Boirac)
  2. La Psikaj Faktoj (fare de Camille Flammarion, tradukis J.C.C.)
  3. De Psikismo al Homaro Integrala (fare de J. Camille Chaigneau)
  4. Esperanto-Spiritismo (fare de Quintin López, tradukis A.S.)
  5. La rolo de Esperanto rilate al Spiritismo (fare de Chevalier le Clément de St-Marq, tradukis A.S.)
  6. Kio estas Spiritismo? (fare de Gabriel Delanne, tradukis J.C.C.)
  7. Esperanto kaj Spiritualismo (fare de Le Cornec)
  8. Gitarkunsido (fare de P.M. Petersen, tradukis Brochmann Sletteröd)
  9. Spiritistaj Memoroj (fare de L.Th. Chazarain, tradukis J.C.C.)
  10. Estas necese ilin kutimigi (fare de D. Juan Figueredo, tradukis A.S.)
  11. Pri la homa Destino kaj Dio (fare de Komandanto Darget, tradukis J.C.C)
  12. Kelkaj vortoj pri Teologio (fare de Chevalier le Clément de St-Marcq, tradukis A.S.)
  13. Kelkaj notoj pri Magnetismo (fare de Pierrard, tradukis A.S.)
  14. Telepatia Magnetkuracado (fare de Emmanuel Vauchez & E. Dupin, tradukis J.C.C.)
  15. Libera Volo kaj Antaŭdestino (fare de Rud. Feilgenhauer, tradukis A.S.)
  16. Kelkaj personaj okazintaĵoj (fare de Chr. Lyngs, tradukis Astrid Rasmussen)
  17. Universalista Unio por Filozofia Serĉado (fare de Heidet de Heydeck, tradukis A.S.)
  18. Futurologio: La scienco pri Futurama fare de Zoidberg

[redakti] Vidu ankaŭ

[redakti] Referencoj

  1. Temas pri Maria Magdala.
  2. Bibliografio de Internacia Lingvo nro 4916 p.411
Content Navigation
Aliaj lingvoj