FANDOM


Unepipe

"Kaco anstataŭ pipo tie pli taŭgus."

~ Anonimulo pri pipo

"Mi estis preskaŭ en ĉia malbono meze de kunveno kaj societo"

~ freneza sciencisto

Pipo (latine Pipa pipa) estas aparato servanta al homo por fumi. Ĝi konsistas el vertikala tubeto, kutime 10 ĝis 12 centimetrojn longa, ĉe kies unu ekstremo troviĝas forneto, kutime proksimume 4 centimetrojn alta. En tiun forneton oni metas pecigitan tabakon kaj bruligas ĝin. La fumon oni suĉas tra la tubeto en sian buŝon kaj ĝuas la guston. Kutime oni ne enspiras la fumon.

Pipo aperis en Ameriko inter indiĝenaj popoloj kaj estis prenita al Eŭropo kiam oni prenis la tabakon. Pipo kaj tabako havas en amerikaj kulturoj pli gravajn kulturajn uzojn ol simpla plezuro fumi.

Pipoj hodiaŭ estas plejparte el la radikoligno de vepreja eriko (vero, ke simple - ĉu ne?), kiun oni trovas en kelkaj landoj ĉirkaŭ Mediteraneo. La fina parto de la tubeto, kiun oni metas en la buŝon, kutime estas el speciale hardita kaŭĉuko aŭ nuntempe pli kaj pli el akrilo. Anstataŭ erika ligno oni ankaŭ uzas blankan argilon, maizajn spikojn, olivan lignon, plantan eburon k. s.

Krom tabako, oni fumas per pipo ankaŭ kanabo, opion kaj krakon (mi tute agordas).

Speciala sistemo el okcidenta Azio estas akvopipoj.

DisvastiĝoEdit

1659

Ĝi vivas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Franca Gvajano, Gvajano, Peruo, Surinamo, Trinidado kaj Tobago kaj Venezuelo.

Ĝia natura hejmo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj ebenaĵoj, arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj marĉoj, marĉoj, dolĉakvaj marĉoj kaj alternaj dolĉakvaj marĉoj.

IdismoEdit

Ĝi portas siajn idojn sur la dorso sub la haŭto. Sur la dorso de la ino kreskas mola haŭto spongoforma, sur kiu troviĝas multe da kavetoj, kio utilos kiel idejo. Dum la reprodukta sezono la kloako de la ino kurbiĝas etende al la dorso kaj iĝas tubejo; tiam virbufo fekundas tie kaj gluigas la ejojn. La ovoloj fariĝis bufidoj post 3 monatoj.[1]

Vidu ankaŭ Edit

NotojEdit

  1. Pervertulo, malpurulo, degeneriĝintulo, monstro.