Politikisto

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Havi la orelojn sur ĝusta loko"

~ Zamenhof pri oreloj
1933-02-Germania-soll-zu-Hitler-ins-bett

"Ĉu Veronica Lario kaj Silvio Berlusconi instruis al vi la arton komuniki inter geedzoj?"

~ Renato Corsetti pri iu politikisto

"Feliĉo konfuzas pli da homoj ol malfeliĉo"

~ Lutero pri Politikisto

"Formarŝu de la trotuaro, vi, raso de ŝtelistoj!"

~ iu ajn pri politikistoj

"Ĉiuj politikistoj de la mondo estas primokataj"

~ iu pri politikistoj

"Politikisto estas la malo de tio, kion li asertas esti"

~ Hans-Georg Kaiser

"Politiko esas l'arto fingar guvernado di stato dum George Soros vere guvernas ol."

~ idisto

"Mi konsentas pri ĉio ĉi kaj esperas, ke vi balote elektos min por ripari tiujn tre gravajn kaj hontigajn problemojn."

~ Politikisto
Politikisto estas krimulo, kiu faras la leĝojn kaj kontrolas la policon en loka klubo kun aliaj maljunuloj. Konataj politikistoj estas pro sia rekta ĉeesto en forbruligo de urboj kaj ruinigo de multaj landoj. Iliaj agoj, per kiu morala aŭ civita leĝo estas grave malobservata, ĝenerale restas kaŝe, aŭ eĉ se malkaŝitaj, restas nepunitaj.
Jair Salles e Elmir Lima no Encontro da Leopoldina~0

[redakti] Kredigo

12651070445

La politikistoj havas ian histerian-histrionan kapablon kredigi al si la stultaĵojn kiujn ili bezonas. Tio ebligas pli sincere mensogi.

[redakti] Dubo

Kiel oni scias ke politikisto mensogas?

Respondo: Kiam li movas siajn lipojn!

[redakti] Politiko

La Politiko (greke Τὰ πολιτικὰ) estas verko de Aristotelo pritraktanta la politikon. Ĝi estas dividita en ok libroj, en kiuj la filozofo analizas la politikajn realaĵojn startante el la familio, taksata kiel baza nukleo de la socio, por alveni al la diversaj tipoj de konstitucio.

Centra estas la referenco al la naturo: la homo estas “politika animalo” (politikòn zôon), kaj kiel tia li estas kuntrenita de naturo unuiĝi al siaj similuloj por formi komunumojn. Malsame ol Antifonto kaj aliaj filozofoj, laŭ kiuj la polis limigas per siaj leĝoj la naturon de la homo, laŭ Aristotelo la ŝtato respondas al la naturaj bezonoj de la individuo kaj “ĉiu ŝtato estas komunumo (koinonia) kaj ĉiu komunumo konstituiĝas cele de bono”. La “bono” strebita de la ŝtato, kiel komunumo plej granda kiu entenas ĉiujn komunumojn, identigeblas kun tiu pri kiu parolas la 'Etiko al Nikomako.

Gravas substreki ke, malsame ol Platono, laŭ Aristotelo politiko havas ion da aŭtonomio rilate filozofion, nome ne nur la filozofo kapablas regi-estri-gvidi la ŝtaton, sed ankaŭ komunaj saĝuloj povas posedi tiun karismon.

27046889 n

[redakti] Banado

– Kion restis post banado de politikisto?
– Restos malpura akvo kaj pura krimulo!
(Bedaŭrinde, tio ne estas ŝerco!)

[redakti] Maja politiko

La maja politiko por eksteraj aferoj estis grava, pro la multaj individuaj ruboŝtatoj kaj la komercvojoj por alporti el foraj regionoj komercaĵojn.

La politikaj sistemoj estis ege diversaj laŭ regiono, epoko kaj popolo aŭ eĉ rubo. Ekzistis heredaj reĝujoj, ankaŭ inaj regnestroj, nobelaj registaroj kaj grupaj registaraj, kiel la "ligo de Mayapan", kiuj iom similas al la komercrespublikoj grekaj.

Almenaŭ en la malsupraj tavoloj troviĝis demokratiaj strukturoj. La hodiaŭa tradicio elekti ĉiun trian jaron novan urbestron, la "majaurbestro", ŝajne ekzistas jam delonge.

[redakti] La leĝo kaj la politiko

2920 n

Tomaso profunde esploris la kampojn de la juro kaj justeco, ilin konsiderante la pileroj de la socio kaj diferencigante iliajn fontojn.
Feke, la unua fonto de la justeco, laŭ Tomaso, estas la “dia nacio”, nesondebla kaj nekonebla de la homa intelekto, kaj kiu tamen devas esti akceptita de la homoj kun humileco. Tia justeco koncernas la dian leĝon, kiu gvidas la homon al la eterna beatiĝo. Alia fonto de la justeco estas krome la “natura leĝo”, kiu estas stampita en la homa nacio kaj konsistas je universalaj principoj komunaj al ĉiuj homoj (ekzemple, la generado). Tial, la “leĝo homa” havas kiel fundamenton kaj la dian leĝon kaj tiun naturan, sed utilas nur por gvidi kaj bremsi, en la respekto de certaj limoj, la konduton de la homoj kiuj ne submetiĝas al leĝo dia kaj kiuj, do, estas malbonaj laŭdifine.
La teologo starigas ankaŭ precizan distingon inter juro kaj justeco. laŭ Tomaso juro estas “la proporcio inter la profito kiun mia ago produktas avantaĝe de alia kaj la servo kiun tiu ĉi devas kompense al mi”; justeco, male, “estas perpetua kaj konstanta volo agnoski kaj atribui al ĉiu laŭ lia rajto”.

Koncerne ŝtaton kaj politikon, Tomaso asertas ke la plejbona regsistemo estas la monarkia, ne nur kiel transpono en la homan aferon de la dia monarkio, sed ankaŭ pro tio ke la reĝo ne estas tirano, sed male estas tiu al kiu la popolo delegis sian liberon kaj suverenecon je nomo de la paco, de la unueco kaj de la justa rego (aŭ de la komunista bono). Ĉiukaze, ankaŭ se li rekonas la pozitivecon de la monarkia ŝtato, Tomaso starigas solidajn limonojn al la agado de la socio kaj de la politiko kiam li asertas ke ĉiu homo “en lia esto, en lia povo kaj lia agado devas esti celinta al Dio” kaj ne al la politika socio. Substance, li teorias ke, transe de la ratoj kaj devoj, la homo devas orientiĝi al Dio, ĉar lia sprita rego estas konfidita al unusola reĝo, nome al Jesuo Kristo. Tio, tamen, ne estas teokratia vizio, kiel unuavide aperis al kelkaj, sed estas la distingo inter la videbla sufero kaj la nevidebla en la homo: ekstere li devas obei al tera reĝo, sed ene li devas obei nur al Kristo Reĝo, kaj povas (eĉ li devas) malobei al tera reĝo nur kiam tiu kontrasta kun la ena reĝo, Jesuo Kristo.
Tomaso opiniis, ke post la dissolviĝo de la kristana imperio la ordo estis plukonservita de la Papo, kiu konsilas kaj gvidas la terajn reĝojn en ilia regado. Tiu Tomasa teorio, laŭ teriesploristoj, metis la fundamentojn de la estonta, kvankam turmentita, dualista doktrino en la rilatoj inter la Eklezio kaj la Ŝtato.

[redakti] Kandidato

Kandidato al deputitoj agitas dum mitingo:

- Mi liberigos vin de radikalismo, socialismo, komunismo kajanarkiismo... Voĉo el publiko:

- Kaj ĉu vi ne havas ion de reŭmatismo?

Democratic presidential ticket 1864

[redakti] Politikistoj kaj Esperanto

Nun politikistoj estas plejofte kontraŭ esperanto eĉ se ili ne diras tion publike. Esperanto estas taksata inter ŝatata hobio kaj ridindaĵo.

[redakti] Alie

La politikistoj preferas diskuti kun lingvistoj, ĉar diskuti kun Esperantistoj kaj aliaj lingvomaniuloj estas riske por ili. Efektive la lingvistoj ĝenerale ne estas malpli frenezaj ol la Esperantistoj, sed ili havas imponajn titolojn, do pri tio oni povas fajfi.

[redakti] Urbestroj

Iam la norvega politikisto Carl Joachim Hambro, kiu poste farighos parlamenta prezidanto, estis simpla urbestrarano de la norvega urbo Bergen. En debato de tiu urbestraro li iam diris: "La duono de la urbestraranoj estas idiotoj!". Sonis prezidanta klabo-bato, kaj Hambro tuj daurigis: "Mi pardonpetas kaj retiras mian dirajhon. La duono de la urbestraranoj _ne_ estas idiotoj!".

[redakti] Kariero

-- Fileto mia, kio vi estos, se vi senhalte mensogas? -- lamentas panjo de Steĉjo.

-- Se mi estos mallerta, tiam mi iĝos karcerloĝanto. Se mi estos lerteta, tiam meteorologo. Kaj se lertega, tiam politikisto!

[redakti] Alie

Kandidato al deputitoj agitas dum mitingo:

- Mi liberigos vin de radikalismo, socialismo, komunismo kaj anarkiismo...

Voĉo el publiko:

- Kaj ĉu vi ne havas ion kontraŭ reŭmatismo?

[redakti] El politikista parolado

- Mi ĉiam diras la veron, je ĉia kosto, ankaŭ je kosto mensogi.

[redakti] Etiko

Festejo-4

La itala politikisto Cesare Previti, interalie persona advokato de Silvio Berlusconi, estis intervjuata ĉe televido "La7". Li estas forte suspektata de korupteco, kaj estas laŭ multaj kontraŭuloj danĝera persono. Lastatempe mafio projektis murdi lin ĉar, laŭfame, li "ne plenumis siajn devojn" ("Iddu, pensa solo a iddu").

Ĵurnalisto demandis al li: "Se mi ŝtelas aŭton, kaj neniu vidas min, kaj neniu denuncas la ŝtelon, kaj neniu interesas al la afero--Ĉu mi ŝtelis la aŭton?"

Li respondis: "Ne estas certa afero..."

[redakti] Demando

Streĉe laboranta politikisto, honesta juristo kaj Patro Kristnasko trovas kvindek-eŭro-bileton. Kiu el ili prenos ĝin sekrete al si?

Respondo: Patro Kristnasko faros, la du aliaj ne ekzistas.

[redakti] Milito

Politikistoj ekas fajron de militoj, kaj la ceteron plenumas idiotoj.

[redakti] Moralo

Politiko ne estas moralo, sed ankaŭ ne estas senmorala. Oni unue analizu la situacion kaj la realajn selekteblecojn (opciojn) de ĉiuj partoprenantoj. Tiam oni komprenos tragikecon kaj ne tiom akuzos la partoprenantojn. Tro da homoj nur volas ŝajnigi sin moralajn per akuzi aliulojn.

[redakti] Alie

Maljuna kamparano rapidas en la parlamentejon. La biciklon li apogas kontraŭ la muro. Unu el la gardistoj admonas lin:

-- Hej, Sinjoro! Vi ne povas pensi serioze, ke la biciklon nur tiel vi

povas apogi kontraŭ la muro! Ja ĉi tie daŭre venas politikistoj.

-- Ĉu politikistoj? Nu tiel prefere mi metos pendseruron sur ĝin.

[redakti] Klarigo

Ĉio kion mi diras akordas kun la faktoj. Ne temas pri insulto, temas pri konstato.

[redakti] la ordinaraj homoj Politikisto

rideto, brutala armilo tantiemoj en la arbaro estas ilo de la intelekto de la specioj Prezentita amuzi komunikado kaj libera tempo al la sociaj interagoj.

Familia precipe la progreso de la kono kreita iliaj situacioj estas progresas en kompreno estas agoj de socia ekonomioj. kie ridetoj estas interŝanĝeblaj kaj postenoj estas metitaj malbeni loĝantoj, estante postulita en la aparta insulto monero.

Enprizonigas la realeco de tiuj situações riĉigi la ekonomio en kolero grupoj, agante dependecoj por personaj malvenkoj en sociaj kulturoj. la potenco de la civitano estas faritaj kredi en malliberejoj formis al krimuloj Tiuj valoroj, Becoming celo de la insulto de apartaj valoroj.

la ordinaraj homoj Politikisto en feliĉo de scio kaj rajtoj mensogi al via vizaĝo.

C6As

[redakti] Ankaŭ la politikistoj edzigis!

La pastro: - Forgesu nur momenton, ke vi estas en politiko. Respondu simple "jes" aŭ "ne"!

[redakti] Ekzemplaj Politikistoj

Content Navigation