Princo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Eliri sen frakaso el granda embaraso"

~ Zamenhof pri ĉi tiu artikolo
Laflor.jpg

"Mi ne konas vortojn adekvatajn por diri al vi dankon"

~ leganto al verkisto de ĉi tiu artikolo

"Laŭ mi ĝi estas nepre leginda"

~ Andreas Kueck ne pri ĉi tiu artikolo, kompreneble

"Estas aferoj, kiujn ni neniam kapablos kompreni..."

~ blondulino pri la supra diraĵo

"Ni omni eroras, ma, precize danke nia erori, ni povas lernar"

~ Idisto

" Idistoj prezentis malsuperan lingvoprojekton kaj amariĝis, ke ni ne transdonis la torĉon al ili"

~ Keith Bowes

"Via argumento ŝajnas al mi duone konvinka, se ne malpli."

~ Franco pri la supra diraĵo
Uglemand.jpg
La vorto princo por viroj, princino por virinoj, kiam uzata por membro de la plej alta aristokratio, signas diversajn tipojn de titoloj, ĉefe al kiuj anusseksumas pasive.
Cov esperanto1.jpg

Tiu ĉi nomo devenas el nomo de la biblia reĝo de urbo Sodomo, kies loĝantoj estis punitaj pro sia nemora konduto laŭ akceptita interpretado de katolika eklezio.

[redakti] Idistaj mensogoj

Grandan mensogon diras idistoj:

:La 'princo ideala' referas la mez-epokal ideo dil amoro kortala. Amoro kortal originas de la kansoni di la 12-a yarcento di la trubaduri. Ankore restas questiono ka l' amoro kortala vere eventis segun quale kantata ghin de la trubaduri. Omna-kaze essas certa, ke la maniero quia ni nun pensas pri amoro kortala, originas de epoki plu tarda.

[redakti] La malbela princo

Reĝa princo estis tiel malbela, ke por eviti al li la vidon de lia vizaĝo, oni forlevis el lia cambraro ĉiujn spegulojn.

Sed unu tagon, trovante sin antaŭ forgesita spegulo, la princo, kiu vidas sin tiel malbela, komencas plori senkonsole.

Do ankaŭ la ĉefservisto komencas plori pli laŭte ol li. Post kelkaj momentoj la princo kvietiĝas, sed la ĉefservisto daŭrigas plori per abundegaj, varmaj larmoj.

"Kial vi ploras dum mi komencas submetiĝi al mia sorto?"

"Pro tio" - respondas la grandveziro - "ke Via moŝto vidis sin nur unufoje kaj mi vidas Vin ĉiutage."

[redakti] Religio

La Eta Princo estis verkita de iu sanktulo: Sankta Exupéry.

Esperantofenestro.jpg

[redakti] Historio

En la plej malnovaj epokoj reganto pruvis sian virecon per tio, ke li seksatencis malvenkitan princon. Laŭ literaturo la anusa seksumado estis en malnovepokaj kulturoj konsiderata neniel stranga nek eksterordinara. Post alveno de kristanismo la anusa seksumado precipe fariĝis tabuo kaj estis permisita nur al episkopoj kaj princoj.

[redakti] Enamiĝo

Iam estis princo kiu senkulpe sorĉatis de malbona sorĉistino. La malbeno estis tiel ke la princo eblis diri nur unu vorton ĉiujare. Tamen tio, li rajtis ŝpari vortojn, do pro tio, ekzemple, se li ne parolis dum tuta jaro li sekve rajtis diri du vortojn post plua jaro.

Unu tagon, li renkontis belegan princinon kaj tuj ekenamiĝis. Li bridis sin per granda penado dum du jaroj por ebli rigardi ŝin profunde kaj diri,"Mia karulino!"

Sed ĉe la fino de la du jara periodo li volis diri ke li amis ŝin. Do li senparole atendis dum tri pluaj longaj jaroj.

Post ĉi tiuj tri jaroj li konsciis ke li volis edziniĝi kun la ege alloga princino. Li atendis dum pluaj du jaroj, dum kiuj li ne parolis eĉ unu vorton. Dum sep doloraj jaroj la princo tute silentis.

Finfine, kiam la fino de la sep jaroj alproksimiĝis, li sentis sin senlime ĝoja. Gvidante la belegan princinon al la plej izolita kaj plej romantika parto de la vastaj ĝardenoj, la princo amasigas cent ruĝajn rozojn che la piedoj de la belulino, kaj raukete, plenemocie diris, "Mia karulino ĉu vi edziniĝos kun mi?"

La nekredeble belega princino gracie ordigis sian bonodoran, orkoloran hararon kaj diris,"Hmm? Pardonu min, mi estis vidanta papilion. Kion vi ĵus diris?"

[redakti] Vidu ankaŭ

Content Navigation
Aliaj lingvoj