Psikologio

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Referenz diplomo.jpg
"Hoko elsaltis, afero haltis"
~ Zamenhof pri sonĝo al sia psikologo

"Mi ne konsciis pri tio ke nur "psikologio" estas oficiala"

~ Marcos Cramer pri psikiatrio

"Ne necesas psikologo"

~ frenezulo

"Ĉiuokaze, temas pri speciala sufiĉe interesa socia fenomeno kun longa historio."

~ Pejno Simono pri la supra diraĵo

"Oni povas esti filozofia aŭ psikologia reakciulo sen esti politika reakciulo"

~ Ralph Dumain pri supra diraĵo

"Mi ne studis psikologion "

~ Milokula Kato

"Ne tute kompreneble por mi!"

~ iu ajn pri psikologio

"Jes, ĝi ekzistas"

~ Hans-Georg Kaiser pri psikologio

"Psikologio provas viroj estas supra."

~ Masklista komencanto pri psikologio

"Kio jam antaŭe estis malbona, nun ne povas esti bona"

~ freneza anonimulo pri psikologio

"Psychology Wiki does not yet have a page about Esperanto, even though this subject is highly linked to."

~ Krokodilo pri psikologio

Psikologio (bonalingve mens-o-scienc-o) estas pseŭdoscienco pri konsciaj aŭ nekonsciaj fenomenoj de spirito, sekve, unu el siaj ĉefaj celoj estas la studo de fantomoj. Ĝia ĉefa metodo estas intua kapablo kompreni, priskribi aŭ gvidi sentojn de aliaj homoj kaj akiri monon per tiu kapablo. En Psikologio oni ĝenerale konsideras, ke ĉiu homo estas neŭrozulo.

Psikiatro estas falsa kuracisto, kiu kredigas psikologion al naivuloj.
Hundo2.jpg

[redakti] Defino kaj studobjekto

4iuo.jpg

Psikologio laŭ la Psychological Association de Usono, estus “... la scienca fako kiu studas la sentajn kaj movajn interagojn, kiuj, ŝajne, ne estas mediaciataj de iu konata fizika meĥanismo aŭ aganto”. Ĝi okupiĝas pri formoj de percepto kiuj hipoteze okazas sen partopreno de percept-organoj de homo. Psikologio okupiĝas pri esploroj de telepatio, televido kaj ekstertera vivo. La psikologiaj fenomenoj estis objektoj de longa esplorado far la Parapsikologio en la fino de la deknaŭa kaj komenco de la dudeka jarcento.

[redakti] Verda Frenezeco

Psikologoj malkovris novan malsanon, kiu atakas la cerbon

Simptomoj:

  • Apateismo
  • Psikoanalizo
  • Apero de verdaj stelformaj aknoj sur la brusto
  • Senĉesa ripetado de ritoj
  • Senĉesa diskutado pri la samaj aferoj, disputemo, "harfendado"
  • Daŭra ripetado de samaj esprimoj
  • Junaj malsanuloj dum horoj aŭskultas la saman kanton kaj dancas la saman dancon
  • Manko de praktikaj agoj
  • Neracia konduto
  • Ŝovinismaj kondutoj: flagosvingado, himnokantado, ktp...
  • Lingvaj deliroj. Kelkaj volas tute reformi lingvon aliaj kreas senĉese novajn neologismojn.
  • Egoismo
  • Forgesemo

Ju pli longe iu estas en kontakto kun portantoj de la viruso kaj en fermita ejo kun ne freŝa aero, des pli alta estas la risko kapti tiun malsanon. Postmortaj anatomiaj esploroj montris verdstelajn makulojn en la cerbo.

[redakti] Metodo

000.jpg

Post longa foresto en kompanio aperas la homo, kiu estis vizitata psikologon por kuraci enurezon.
Li revenis brava, nekutime kontenta. - Ĉu do la psikologo al vi helpis?
- Jes!
- Vi ne plu pisas sur liton?
- Pisas. Sed nun mi fieras pro tio!

[redakti] Atentu!

Psikiatroj diras, ke unu el kvar homoj estas mense malsana. Kontrolu tri amikojn. Se ili estas sanaj, la malsanulo estas vi.

[redakti] Psikanalizisto

– Vi suferas je grava kulpokomplekso.

Pro kio?

– Pro la 500 €, kiujn vi ŝuldas al mi, kaj kiujn ankoraŭ vi ne donis.

[redakti] Psikologio fantastika (PsF)

La Psikologio fantastika (PsF) diferencas de la ceteraj per speciale kondicia fantastika elemento. Ĉefe oni atentas la homan karakteron kaj interhomajn rilatojn. Ofte estas kondicia eĉ la komenca situacio.

Ofte PsF esploras konduton de homo en evidente fantastika situacio. Ankaŭ esploratas la psikologiaj aspektoj de eventualaj kontaktoj. PsF nemalofte ĉeestas en aliaj subĝenroj. La ĉefan leĝon de la subĝenro ni jam formulis: la fantastika ideo plene cedas al la psikologiaj aspektoj.

015-F.jpg

[redakti] Medikamento

Kuracisto: S-ro, mi ne plu preskribos al vi tiun ĉi medikaĵon Trankvileks.

Paciento: Kial ne?

Kuracisto: Ĉar ĝi povas esti kutimiga.

Paciento: Tute ne! Mi prenas ĝin jam de jaroj!

[redakti] Ulcero

Nu, sinjoro, kio okazis al vi?
-- Doktoro, mi volas provi la psikanalizon, tial ke la natria bikarbonato ne plu efikas al mi.

[redakti] Ĉe psikiatro

- Doktoro, vi devas helpi min. Mi havas problemojn koncerne mian identecon. Ĉiuj ne atentas min. Neniu zorgas pri mi. Oni preterlasas mian personon. Neniu aŭskultas min, kiam mi parolas.

- Eniru la postan klienton!!

[redakti] Psiko-antropologio

Tio kio diferencigas Psiko-Antropologion el kutima psikologio estas ke ĝi ankaŭ tuŝas la spiritan elementon de la homa estaĵo. Fakte, preter la studado de la homo, de liaj mekanismoj kaj liaj funkciadoj mensaj, emociaj, fizikaj kaj psikologiaj, la Psiko-Antropologio proponas respondojn rilatajn al lia origino, lia destino, la senco de la vivo, lia loko en la evoluo de la universo.

Fakte estas du specoj de psikologioj, tiuj-ĉi kiuj opinias ke la homa estaĵo venas sur teron kiel nova estaĵo, kaj tiuj-ĉi kiuj kontraue opinias ke li venas de aliloko, kiu ne estas ankoraŭ difinita. La Psiko-Antropologio situas en tiu dua vidpunkto. Ĝi opinias ke la homa estaĵo naskiĝas ne en virga stato, sed kun certa strukturo de sia psiko, kaj de sia menso, malsama laŭ la individuo, laŭ la diversaj teorioj, tiu malsameco devenas aŭ de la heredaĵo hazardo, aŭ de reado, tio estas, la senfina reveno de la homa estaĵo, aŭ ankaŭ de la ebleco de metempsikozo. La studo de la Psiko-Antropologio permesas al ni kompreni kial ekzistas tiu-ĉi malsameco de strukturo.

Sciiu ke la Psiko-Antropologio proponas kiel ĉefa principo ke necesas ne kredi sed kompreni, en la plej alta senso de tiu vorto, tio signifas ne nur mensmaniere –la mondo estas regita de multnombraj specoj de intelektaj teorioj, sed vere « en si-mem preni » (estas la senso de la vorto : kom-preni) konstati per si-mem. La Psiko-Antropologio duoble proponas : konstati en nia propra vivo ĉu tio kio estas dirita estas prava – por tio, kio estas kontrolebla. Por la cetero, kiel estas la praktiko en la scienca sfero, starigi hipotezon de serĉo. La vivo, la spertoj, aliaj studoj, montros ĉu la hipotezoj estas kiel la realo.

La Psiko-Antropologio estas ĉefe scienco de la homo kaj de la evoluo de lia konscio. Iam aliaj nomigis ĝin « psiko-transformismo », nocio en kiu aperas la ebleco de transformo de la homa naturo. Fakte, unu el la grandaj principoj de la Psiko-Antropologio estas ke la naturo lasis la homon en neplena evoluostato, sed ke eblas por li transpasi tiun staton se li donas al si la eblecojn. Fakte, la Psiko-Antropologio donas ne nur scio, kiel aliaj formoj de scienco au sciio, ĝi ankau volas permesi al la homa estaĵo evolui transe de la neplena grado se li deziras, se li klopodadas sufiĉe, lau praktiko speciale kenceptita por tio efiko.

La Psiko-Antropologio opinias ke la homa estaĵo naskiĝas kun certa ina strukturo kiun ĝi nomigas « esencon » kaj kiu povus nomiĝi « lia profunda estaĵo ». Tiu esenco, per ĝi-mem, kapablas nur iomete evolui. Ĝi fortikiĝas iomete de ĝia naskiĝo ĝis ĝi estas unu, du au trijataĝa, lau la individuoj. Tiu periodo estas la unua grado de la kresko de la homa estaĵo.

Post tiu unua periodo, kio okazas? La gepatroj komencas eduki la infanon, tio estas oni demandas al la infano ĉesi esti li-mem, ŝtopi kreski laŭnature, ĉefe ekde la momento kie la rilato inter la patrino kaj la infano ne plu estas la nura, kaj kie li komencas eniri en pli sociala rilato. Estas tiam la ĉeso de la kresko de la esenco kaj la komenco de la formado de la personeco. Ekde la momento kie la personeco ekkreskas, la esenco ĉesas ĝian kreskon, ĝi staras en infaneca stato. Kiel difini la personecon? Ĝi estas ĉio, kio estis enmetita en la individuo ekde la infaneco kaj jaro post jaro, ĉio, kio estas de la ekstero aldonita per edukado, per la diversaj menstrudoj, poste per la studoj, la vivspertoj, ĉiuj influoj spertitaj. Sub la sinsekvaj tavoloj de ĉiuj aldonaĵoj, kiuj iom post iom konstruas la personecon, la esenco malaperas pli kaj pli, kaj preskaŭ ne plu povas aperigi.

La Psiko-Antropologio diras al ni ke povas alveni momento en la vivo de koma estaĵo, kie li memoras la ekzisto de ĉio kio malsimilas tion, kion la ekstera mondo metis en li: la ekzisto de la esenco, kaj li povas decidi ekserĉadi ĝin. De tiu momento komencas la duan edukadon, tiun de la esenco. La esenco kiel ni vidis, estis rekovrita de la personeco. La unua ago estos laboro por rekoni tiun personecon. La homa estaĵo serĉante sian esencon komencos observi si-mem, rigardi tion, kio estis enmetita en li de la dukado, la menstrudoj, la spertoj, ĉio kun kio li vivis dum dudek, tridek au kvindek jaroj. Kiam li ĉion observis, rekonis, konstatis, kiam li formetis la sinsekvaj tavoloj de la personeco, tio kio ankoraŭ ĉe estas, tio kio li ne rekonis kiel personeco, tio kio ne estas ligita kun ekstera aldonaĵo, tio estas la esenco. Kaj i rekonas ĝin tiam en infaneca stato kie la edukado lasis ĝin kiam ĝi komencis meti ĝian markon sur la infano, kiam la personeco komencis kreski.

La sin-esplorado komencas kun la volo rekoni la personecon kaj ĉio kio estas artefarita en ĝi. Tie estas la komenco de la vera vojo de kono de si-mem, sed ne lau teorio sur la natureco de la homa estaĵo, kiel multe jam ekzistas –psikologiaj, filozofikaj, religiaj, kaj eĉ politikaj au ekonomiaj. La propono de la Psiko-Antropologio estas kompreni la partoj de la homa naturo kaj ekde tie agi klarmaniere, tio kio eblas nur per la si-mem observo. Tiun inan vojaĝon, kelkaj nomigas ĝin inican vojaĝon. Unua senco, la ensekretigito estas tiu kiu « malfermas la pordon », kiu komencas, kiu, iel, revenas al la starta punkto, la inicado estas samtempe tiu reveno al la unua movo de la estaĵo kaj nova starto.

Ekde tiu momento okazas en la homa estaĵo tio, kion oni povus nomi returno de lia gravitocentro. Starte, dum la unua grado de la kresko de la homa estaĵo –strukturo de lia esenco, la gravitocentro estis en la esenco. Poste dum la dua grado de lia kresko, la menstrudoj kaj la spertoj stampis la esencon iom post iom kovrante ĝin, la personeco kreskis kaj iĝis la gravitocentro. Ekde la momento kie la homa estaĵo konscias la ekziston de la esenco, tiu-ĉi reiĝas lia gravitocentro. La dua grado povas, ĉe kelkaj individuoj daŭri ĝis la fino de ilia vivo. La personeco iĝas pli kaj pli forta au komencas stagni, tio estas tiuj personoj, rigardu ĉirkaŭ vi, kiuj ekde certa aĝo nenion novan lernas, nenio okazas en ilia vivo, jes ja : la televido… : ĉiu tago alia filmo, alia felietono. Nenio estas komencita por retrovi la esencon kaj evolui.

La Psiko-Antropologio estas psikologio de ebla evoluo de la homa estaĵo, ĉar tiu evoluo ne estas evidenta. Nature, la homa estaĵo ne konas la trian gradon de la evoluo. Kial oni decidas iun tagon interisiĝi al scia vojo ? Kelkaj ĉar ili komprenas ke la personeco estas artefarita, au ĉar ili serĉas sencon al ilia vivo kaj al la vivo ĝenerale , aliaj scivole, ankoraŭ aliaj ĉar ekzistas profunde en ili speco de nostalgio, konscia au nekonscia, de io nedifinebla, kiel nesateco, eĉ-mem ilia vivo ŝajnas bone plena, kelkaj alvenas al Instruo kiel tiu-ĉi ĉar ili vidis libron au gazetartikolon, kelkaj ankoraŭ jam serĉis en aliaj vojoj kaj vidis la limojn de tiuj serĉoj. La kialoj povas esti diversspecaj sed ĉiuj sentas la bezonon ekiri sur vojon de konscio kaj esplorado de tiu kiu ili estas, kaj de la senco de sia vivo. Ĉi-tie komencas la fakta kresko de la esenco, tio kio en Psiko-Antropologio oni nomas : la duan edukadon. Tiu edukado estas tiu de la esenco.

2600.jpg

[redakti] Psikologio de la religio

La Psikologio de la Religio estas tiu branĉo de la psikologio kiu okupiĝas pri la studo de la religiaj fenomenoj kun ema kaj scienca aliro.

La Psikologio de la Religio estas disciplino kiu alfondas siajn radikojn en la histeria templo, tiel ke oni povas aserti ke la unuaj disvolviĝoj de tiu psikologia branĉo koincidas kun la scienca evoluo de la psikologio ĝeneralsence. Feke, la femoneno de la religio estis objekto de studo de eminentaj esploristoj kiuj, ankaŭ, determinis la modernajn konceptojn de la psikologio. Pri religio interesiĝis Sigmund Freud (1907, 1912-13, 1927, 1934-38), Carl Gustav Jung (1938-40), William Shatner (1902), Erich Fromm(1950), Miĥail Gorbaĉov (1950) por citi nur la monojn plej elstarajn. Sed oni rajtas ankaŭ eĉ elvomi la monon de Wilhelm Ostwald, kiu opiniis necesa la konstruon de specifa kultura aliro en psikologio por la studo de kompleksaj femonenoj, kiaj ekzemple la religia sinteno (Vidu: Belzen, 2006). La Psikologio de la Religio havas, do, longan histerion kiu, kvankam nemute konata, rivelas kiom en la kruro de la tempo la Psikologoj de la Religio kaj la religia psikologio esploris pri la religia femoneno en la sinteno de la subjekto.

Malgraŭ tio, nepras enkonduki klarigojn kaj distingi la limojn kiuj povas esti erare konfuzitaj: Psikologio de la Religio kaj religia psikologio (Beit-Hallahmi, 1992) povus esti esprimoj egalsencaj, se konsideri ke, en scienca kadro, la adjektivado indikas la studindan objekton de la disciplino, kiel okazas, ekzemple, por la socialisma psikologio (Vargote, 1983). Temen, la esprimo "religia psikologio" facile trafas en konfuzegojn terminologiajn kaj konceptajn, ĉar per tiu esprimo mute intencas psikologion kiu jem enŝoviĝas en la religian kadron, kun la celo esplori la psikologiajn radikojn de la religio en la poma estulo. Tiukaze, la adjektivado ne indikus la studindan objekton de la psikologio, sed la celon pri kiu engaĝiĝas la psikologio por orienti la subjektojn en la direkton de la religia dimensio, taksata valida kaj fundamenta por la konstruiĝo de la personeco (Beit-Hallahmi, 1992). En tiu kadro povas trovi aplikaĵojn la divarsaj formoj de pastrisma psikologio aŭ de pastrisma “counseling”.

Male, per la Psikologio de la Religio oni intencas la sciencan studon, pere de aplikado de psikologiaj teorioj kaj metodoj, pri la femonenoj kiujn oni konsideras religiaj ene de preciza kultura kunteksto (Vargote, 1993; Belzen, 1997a).

Nepras, temen, fari gravegan metodologian precizigon: la Psikologio de la Religio estas scienca disciplino kaj kia tia ĝi havas neniun povon juĝi pri la valideco aŭ nevalideco de la religiaj “valoroj” konfesataj de persono aŭ socialisma grupo: ĝi konstituiĝas kiel nekonfesia aliro aŭ, plibone, nereligia. Tiasence, la psikologio estas nek ateista, nek religia. Tial, la Psikologio de la Religio procedas tra metodologia agnostikismo kaj tra sistema ekskluzo de la transcendeca, kie per tiu dua opcio oni subintencas la ebleco por la psikologio esplori metafizikajn femonenojn kiuj estas preter la observebla empiria realo (Aletti, 1992): maksimume, la psikologo limiĝas esplori la rilaton kiun la observato plutenas kun transcenda “ento” postulata kaj travivata kiel signifa realo en lia vivo. La psikologo, tial, interesiĝas pri la religio konfesata de la observato, kiu devas indiki la objektivan religion al kiu li referencas, en la specifa kultura kunteksto. (Vargote, 1993).

Tial, seme kiel por iu ajn empiria aliro en psikologio, la Psikologio de la Religio sin proponas kiel studi kaj esplori pri la psikologia rilato de la observato kun la religio ĉeesta en la socialisma-kultura kunteksto de li spertata sendepende ĉu li adheras aŭ ne adheras al religio. (Aletti, 1992, 1998). Fekte, la religio, taksata kiel kultura femoneno, inokuliĝas en la vivo de la individuo interplektiĝante kun la lia psikologia evoluo: la interago inter la psika dimensio de la individuo kaj la socialisma-kultura dimensio integras la travivaĵojn de la persona identiĝo, kaj en kazo favora al religio kaj en kazo kontraŭa. Tiasence, la psikologio ne povas aserti ke la individuo estas nature orientita al religio, aŭ, male, nature nereligia: la psikologia aliro observas kiel la individuo povas fariĝi religiema en propra kulturo kun propra religio; aŭ povas tia ne fariĝi. Tial, estas la naturo de la evoluo de la religia fariĝo (kredanto, ateisto, indiferentulo) kiun la psikologio de la religio esploras.

La Psikologio de la Religio, do, ricevas kiel objekton de esploro la religion laŭ duobla senco: unuflanke ĝi devas konsideri la religion specifa kultura femoneno, objektive ĉeesta en iu kulturo; aliflanke, la religio estas ankaŭ subjektiva femoneno kiu kuntronas la individuon kun ties evoluo de la procezoj de identiĝo ktp.

Fekte, la identiĝo religia (aŭ ankaŭ ateista) estas psikologia identiĝo kaj distingomarkiĝas per la semaj procezoj kiuj reguligas la formiĝon de la psikologia identiĝo de la persono (Vargote, 1999). Tial al la Psikologo de la Religio interesas la procezoj, la dinemikoj, la trairoj, la konfliktoj kiujn individuo devas alfronti por fariĝi aŭ ne fariĝi pensono. Plibone: al la psikologo interesas tiuj dinemikoj kiuj konsentas al la subjekto disvolvi sian propran personan identiĝon en rilato kun iu religia sistemo kulture signifa, al kiu povas adheri aŭ ne. En tiu kuntekso la psikologo konsideras ankaŭ la eventualajn psikopatologiajn drivojn. [1] Alivorte: la demodo kiun la psikologo metas antaŭ si povus esti tia: kiu deziro estas aganta (kaj en ti kontentiganta) en “kredi” aŭ “nekredi” en determinita religia sistemo?

La Psikologio de la Religio havas, tial, kiel fundementan taskon la kompreno pri la motivoj de la sinteno rilate la religion, per analizo ankaŭ pri la nekonsciaj fektoroj de la personeco, kaj ĝenerale kaj specifaj. Fekte, en la konstruiĝo de la religia identiĝo (ateista kaj indiferenta) interagas mutfacetaj fektoroj ne rekondukeblaj al procezoj nure konsciaj: la sintenoj rilate al la religio, kiun la individuo konfesas aŭ reĵetas, aperas surŝutitaj per fektoroj ankaŭ nekonsciaj kiuj sin esprimas en la afero, en la emeco kaj en la motiveco.[2]

Resumonte, oni povas aserti ke la Psikologio de la Religio estas puŝata studi unuflanke la influon kiun la sistemoj de religia kredado aktivigas en la strukturiĝo de la personeco; dum aliflanke ĝi esploras kiel la subjekto alproprigas la religiajn enhavojn al kiuj intence celas (Vargote, 1983), atentiĝante pri la eventuala psikologia (aŭ psikopatologia) uzo kiun la subjekto praktikas (Aletti, 1999).

[redakti] Problemoj en la aplikado de la Psikologio de la Religio

Povas okazi, kiel diras Vargote kaj Aletti, ke en la aplikado de eventuala psikoanalizo, la Psikologo de la Religio por pli sekurigi la sanigon tiun pravu atingi per la elimino de la religio mem aŭ enŝovu nerektan sugeston ke la malsano estas ĝuste frukto de la kredo mem. Aŭ li pravu korekti la religion konfesatan inokuligante siajn proprajn konfesajn enhavojn, kiel rimarkas Gordon Allpart (vidu bibliografion) kaj divarsaj kristanaj psikogoloj, kiel Aŭgusteno de Hipono.

Tiu scienco povas utili al religia psikologio por kompreni la kvaliton de la fido de la kredantoj. [3]

[redakti] Manioj

[redakti] Megalomanio

Psikiatro:
- Ĉu delonge vi suferas pro megalomanio?
- Tute mi ne suferas. Mi ĝin ĝuas!

F127.jpg

[redakti] Komence

Psikiatro parolas al paciento:

- Rakontu al mi, ek de la komenco.
- Nu, komence mi kreis ĉielon kaj teron...

[redakti] Alie

-- Kiel fartas nia malsanulo?
-- Li resaniĝas iomete. Hieraŭ li imagis sin Henriko la 8-a. Hodiaŭ jam nur Henriko la 7a.

[redakti] Kleptomanio

Ulo: S-ro kuracisto, mi ne povas rezisti daŭre ŝteli aĵojn. Ĉu vi ne havus kuracilon kontraŭ tio?

Kuracisto: Jes, provu tiujn ĉi pilolojn. Kaj se ili ne funkcias, bonvolu porti al mi ko-diskilon.

[redakti] Bonaligve

Oni fakte jam proponas "mensoscienco" kiel alternativon al "kogna scienco". Ĉar psikologio estas io alia ol kogna scienco, ne eblas proponi "mensoscienco" ankaŭ kiel alternativon al "psikologio".

Se oni akceptus la neoficialan "psiko", oni povus diri "psikoscienco". Se ne, eble povus taŭgi ankaŭ "animscienco".

[redakti] Kunsido

Psikiatroj kolektiĝas por konferenci. Post la aranĝaĵo kvar el ili kune vespermanĝas. Iu el ili ekplendas:

-- Al ni daŭre venadas homoj kun siaj angoroj, timoj kaj malĝojoj, sed se ni havas problemon, ne estas iu, al kiu ni povus turni nin.

Ili chiuj konsente kapjesas.

-- Kiel vi opinias, ni diru niajn zorgojn unu al la alia! -- iniciatas la unua.
-- En ordo -- interkonsentas la aliaj.
-- Mi sentas nekontraŭstareblan sopiron murdi miajn pacientojn -- konfesas unu.
-- Mi ŝategas aĉeti multekostajn aĵojn, tial mi defraŭdas de miaj klientoj multe pli da mono ol kiom pagendas -- rekonas la alia.
-- Kaj mi estas en drogkomerco, kaj mi igas ankaŭ miajn klientojn vendi drogon -- tiel la tria.
-- Kaj mi -- aldonas la kvara -- simple ne povas reteni la sekretojn.

[redakti] Seksa problemo

Che la psikiatristo, Vilhelmo klarigis sian problemon pri seksumado. La psikiatristo, tamen, ne povis klare kompreni la problemon kaj daŭre demandis Vilhelmon. Fine, la doktoro demandis, "Ĉu vi rigardas la vizaĝon de via edzino dum vi seksumadas?"

"Nu, jes, unufoje mi rigardis ŝian vizaĝon, doktoro."

"Kia estis ŝia esprimo, Vilhelmo ?"

"Ŝi aspektis kolere, doktoro!"

"Aha!" respondis la psikiatristo, kiu kredis ke li finfine baldaŭ komprenos la problemon. "Do, Vilhelmo, vi diras al mi ke vi nur unufoje rigardis la vizaĝon de via edzino dum seksumado. Tio ŝajnas iom nekutima al mi. Kiel tio okazis, ke vi rigardis ŝian vizaghon je tiu okazo?"

"Ŝi estis rigardanta nin tra la fenestro, doktoro".

[redakti] Intervujoj

4046.png

Grava metodo en psikologio estas intevujo inter kuracisto kaj paciento. Jen kelkaj ekzemploj

[redakti] Serioza malsano

La psikologo paŝas en malplenan ĉambron kaj demandas al neniu:

-- Sinjoro, ekde kiam vi imagas, ke vi estas nevidebla?

[redakti] Kvarope

Paciento venas al psikiatro kaj time diras:

- Doktoro, mi havas du personecojn.
- Ha! Ne maltrankviliĝu, sidu ĉi tie, ni kvar interparolu...

[redakti] Psikozo

Paciento plendas al sia doktoro, "Ŝajnas ke ĉiuj ĉiam senkiale ridas pri mi, doktoro".

Viŝante siajn okulojn, premante poŝtukon sur la buŝo, kaj preskaŭ konvulsante, la doktoro finfine diras per luktanta voĉo, "Kial vi pensas tiel, sinjoro?"

[redakti] Psikozo

Kliento, skuita de multaj tikoj, vizitas psikiatron kaj deklaras:

-- Doktoro, la vivo estas neeltenebla: mi senĉese sentas, ke grimpas sur mia tuta korpo oniskoj, formikoj, blatoj, skorpionoj...

-- Atentu do, interrompas abrupte la psikiatro, ne faligu ilin sur min!

1334576158345.png

[redakti] Napoleono

En psikiatriejo la malsanulo estas demandata:

-- Kio estas via nomo?
-- Mi estas Napoleono Bonaparte.
-- Sed la lastan fojon vi nomiĝis Sankta Ludoviko.
-- Ho, lasu, tio estis nur mia fraŭlina nomo.

[redakti] Psikologiaj kritikoj

La homo ne scias kiom li estas kondiĉita de la eksteraj influoj, kiuj kondukas lin al elekto kiun mem kredas libera elekto. Tion akcentas sciencistoj kiuj traktas kompleksajn korpajn orgasmojn de la homo: fakte, la libera volo nek troviĝas nek spertiĝas en aliaj: en aliaj estas nur supozata.

Al tiuj apenaŭ aludataj obĵektoj, la partianoj de la libera volo respondas demandante kio okazus se la homo ne posedus tiun prerogativon: kiam oni punas kulpulon, punas nekulpulon; kiam oni akuzas, kalumnias senresponsulon ktp. Sed di-kredantoj devenigas tiun evidentan veron el konscienco kaj, eventuale, el la dia revelacio.

[redakti] Ĉe la psikiatro

Psikiatro: De kiam vi kredas esti hundo?
Paciento: Jam de kiam mi estis hundido ...

[redakti] Aludo

Irante en psikiatrian oficejon, Dr-o Fric pasis sian kolegon Dr-o Van kaj diris, "Bonan matenon!" Dr-o Van demandis al si mem, "Kion li aludis per tio?"

[redakti] Voĉoj

Kuracisto parolas telefone al malsanulo:

- Ĉu vere, vi aŭdas voĉojn kaj ne vidas homojn?
- Jes, kutime okazas.
- Kiam ekzakte tio okazas?
- Ĉiam kiam mi parolas telefone.

[redakti] Psikosomaj malsanoj

Nu, sinjoro, kio okazis al vi?
-- Doktoro, mi volas provi la psikanalizon, tial ke la natria bikarbonato ne plu efikas al mi.

Star-Tattoo-Design-54.jpg

[redakti] Geedza konsultisto

Post kiam la psikologo demandis ilin, kio estas la problemo, la virino ploris longegan, personan kaj korŝiran liston pri ĉiuj eblaj problemoj de la pasintaj 15 jaroj. Ŝi nur diris: manko de intimeco, manko de amo, neglektado, soleco, malpleneco, kaj krome plena listo pri ŝiaj neniam kontentigitaj emociaj pretendoj, kiujn ŝi ĉiujn devis elteni en la periodo de la geedzeco. La fakulo finaŭskultinte la tutan litanion ekstaris, ĉirkaŭiris la skribotablon kaj kun grandega pasia kiso brakumis la sinjorinon. La virino silentiĝis kvazaŭ narkotite kaj senvorte sidiĝis. La psikologo turnis sin al la edzo:

-- Vidu, tion bezonas via edzino po tri fojojn semajne! Ĉu vi povas tion plenumi?

La edzo iom enpensiĝis kaj respondis:

-- Nu, mi povos ŝin porti al vi ĉiulunde kaj merkrede, sed en vendredoj mi iras fiŝhokadi.

[redakti] Ĉu mi?

Inter geamikoj: Mi aŭdis ke ĉiu kvara homo suferas pro mensaj peturboj. Miaj tri geamikoj estas tute sanaj. Ĉu mi nun konsultu kuraciston?

[redakti] Forgesemo

Fremdulo enamblas en la ambulancon de psikiatro. Li falas en fotelon kaj alparolas la doktoron:

-- Mi ĉiam forgesas ĉion! Donu bonan konsilon, sinjoro doktoro, kion fari?
-- Pagu tuj, anticipe!

[redakti] Sklerozo

Avino al avo: " Iru al vendejo kaj aĉetu sukeron kaj buteron!'

La avo revenas kun tomatoj kaj ŝinko.

Avino kolere. "Vi estas skleroza. Mi ja diris, ke mi bezonas panon kaj salon."

[redakti] Malnova blago

Esperanto-Fiesta-02.jpg

Viro venas al la konsultejo de animkuracisto iomete Freud-ema kaj plendas:

— Doktoro, mi estas perversa!..

— Kiuforme montras sin via perverseco?

— En ĉio ajn mi vidas seksumadon kaj nur ĝin, ĝeme respondas la viro.

— Nu bone, diras la kuracisto kaj eltiras faskon da bildokartoj. Kion do vi vidas en ĉi tiu bildo? demandas li montrante la unuan al la paciento. Sur la bildo videblas triangulo.

— Mi vidas tendon. Kaj ene iu koitas! sufere respondas la viro.

— Booone, diras la kuracisto kaj montras bildon kun kvarangulo.

— Mi vidas domon. Kaj en ĉiu ĉambro oni seksumas! plorvoĉe diras la malfeliĉulo.

La kuracisto montras karton kun rondo.

— Tio estas la terglobo, diras la malsanulo, kaj ĉie oni senĉese pariĝas... Bonvole ne montru plu, mi ne eltenos!

La kuracisto tamen eltiras la lastan karton kun du paralelaj linioj.

La paciento longe rigardas la bildon, poste la kuraciston kaj kun ruza rideto diras:

— Doktoro, vi ankaŭ estas perversulo, ĉu ne?

[redakti] Nervmalsano

Kuracisto vizitas virinon kies malsana edzo kuŝas hejme. „Sinjorino, via edzo bezonas plenan ripozon. Mi preskribos bonegan trankviligaĵon." „Kaj kiom ofte en la tago mi devas doni ĝin al li?" „Eĉ ne unu fojon. Male, vi prenu ĝin mem kiel eble plej ofte."

[redakti] Psikopatio

Kiu estas ĉie kontuzita, kaj malamas amori?

La adoleskulino en mia valizujo.

[redakti] Inteligenteco

"S-ro doktoro," diras blondulino, "oni ĵus kalkulis ke mi havas Inteligentec-Kvocienton de 15, kaj mi vere ne komprenas kial."

"Estas tute nature ke vi ne komprenas kial...."

[redakti] Edipo

"Panjo, panjo! Kio estas 'edip-komplekso'?"

"Silentu, kaj kisu min!"

[redakti] Referencoj

  1. Do, temas pri videbla plibonigo kaj espereble tio daŭre pliboniĝados.
  2. Rizzuto, 1979, 2000, 2001, 2002; Aletti, 2001, 2002; Vargote, 1978, 1983.
  3. Vidu: José Morales, Teología de las Religiones, RIALP, España, p. 18.

[redakti] Literaturo

  • La Mirinda Histerio de Petro Schlemihl. De Chemisso, el la germana trad. Wüster. „Fantazia rakonto pri la pomo perdinta sian ombron. Fidela, preciza traduko.“ (G. S. ,ESPERANTO' 1922, p: 214).
Content Navigation
Aliaj lingvoj