Pugbatado
El Neciklopedio
"Batu malbonulon, li vin flatos, -- kisu, li vin batos"
~ Zamenhof
"Mia pugo estas nun aktive punata de profesoroj :("
Pugbatado aŭ pugfrapado estas tre grava uzado de la postaĵo, precipe por lingva instruado al la gejunuloj. Per pugbatado la instruisto povas puni gramatikajn erarojn kun taŭga severeco.
Oni faru kiel sekvas...
Enhavo |
[redakti] Antaŭ la punado
- Oni bezonas kanon, kopion de la Sankta Biblio, kaj plenan ujon da trankviliga smiraĵo.
- La studento maldiligenta devas plene malkovri la pugon, kaj kovri la vizaĝon.
[redakti] La punado
La punado --
- La instruisto forte frapas per la nuda mano la ambaŭ molajn vangojn de la petolulo.
- Per kano la instruisto pli forte frapas (plurfoje, se la gramatika eraro estis grava).
- Per la plena Sankta Biblio la instruisto frapas, nur unufoje, sed tre forte.
[redakti] Tuj poste
Tuj post la punado --
- Trankviligan smiraĵon la instruisto (aŭ helpisto) milde metas sur la junan pugon ruĝigitan.
- La studento nun rajtas kovri la pugon, kaj malkovri la vizaĝon.
- La studento diras "dankon, sinjoro" aŭ "dankon, sinjorino" (ne forgesu la n-finaĵon!)
- Se la studento havas larmojn sur la vizaĝo, la instruisto (aŭ helpisto) tiujn forviŝas (aŭ forkisas).
Kaj rekomencas la leciono.
[redakti] Grava noto
Se la instruisto estas viro, kaj la petola studento estas ino, devas ke instruistino (aŭ helpistino) ankaŭ ĉeestu dum la punado, por kunhavi la amuzon. Palavro de kadavro!
[redakti] Pli nova metodo
La malnova metodo de pugbatado povas tamen tre lacigi la brakon de la instruisto. Moderna solvo estas la pugbatmaŝino, kiu funkcias kiel biciklo.
Por fieta knabino, la pugbatmaŝino.
