Sanktulo

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Al ĉiu sanktulo apartan kandelon"

~ Zamenhof pri sanktulo
E5 oa

"Brave kaj prave!"

~ Jorge Camacho pri ĉi tiu artikolo

"La sanktulo «liveras la favoron»."

~ Oni nepropre pri sanktulo

"Ĉu mi blasfemis kontraŭ la Sanktulo?"

~ Milokula Kato pri Zamenhof

"Revelar lia homeosexualeso es un ek la moyeni embarasar li"

~ idisto pri sanktulo

"Frekventi preĝejon ne igos vin sanktulo, samkiel iri al garaĝo ne igos vin mekanikisto"

~ Rikardo Cash

"Patronon havis eĉ Hitlero. La lia estis Lucifero."

~ El la libro "Rimoj Teologiaj"
Sanktulo (קדש/ה) estas persono kiu meritas respektegon kaj admiron, sanktulo estas persono, kiu vivas la vivon de pureco, sed ne ĉiu ĝibulo estas sanktulo. Ĉiuj esperantistoj deziru esti sanktulo, pro tio, ili fariĝas martiroj de la fido.
Maroun04

Preĝado al mirataj mortintoj estas malnova kaj disvasta populara kutimo. Por kontroli, kiuj estas la veraj sanktuloj, UEA havas specialan komitaton de advokatoj kaj diabloj.

Ne ĉio en rakontoj pri sanktuloj estas vera, ĉar neniu sanktulo estas sen makulo. Sanktfigurojn ornamas kaj homojn malamas. Ĉiu angulo kun sia sanktulo.

[redakti] Helpefiko

8269

Unu malgrandrulo veturis sur veturilo. Subite la veturilo kliniĝis : ĝi trafis en kavon. La malgrandrulo desaltis kaj provis levi la veturilon, sed ne povis. Tiam li kolektas siajn fortojn kaj vokas pro helpo la sanktan Nikolaon. Sed ankaŭ tio ĉi ne helpis. Tiam en malespero li krias : — Ĉiuj sanktuloj helpu! kaj puŝas la veturilon kun tia forto, ke ĝi renversiĝas sur alian flankon. — Jen vi havas! li ekkriis kolere : vi ne devis puŝi ĉiuj kune! [M. Solovjev.]

[redakti] Kiel sanktigi

Iu ajn katoliko rajtas private kulti iun ajn mortinton, kiun li ŝi opinias mortinta "en odoro de sankteco". Se tia kulto disvastiĝas en episkopejo, la episkopo enketas. Se la enketo rezultas malbone, la episkopo malpermesas la kultadon. Se la enketo rezultas necerta, la episkopo avertas la kultantojn pri tio kaj konsilas ne plu kulti ĝis malkovro de favora informo. Se la enketo rezultas tute favora, la episkopo aprobas la privatan kaj eĉ duonpublikan kultadon kaj instigas la starigon de komitato por antaŭenigi la espereble agnoskotan mortinton, ĉar estas fieriga kaj fervoriga afero por episkopejo montri novan sanktulon.

Laŭ la oficialaj reguloj devas esti du ĉefaj aferoj :

1. Heroa plenumo de virtoj, ekzemple ĝismartiriĝe.

2. Da mirakloj nul por la "kultindaj" ("venerabiles"), unu por la "beatoj" ("ĝufeliĉaj"), du por la "sanktaj" ("sancti").

Por ĉiu el la tri niveloj estas proceso en eklezia kortumo, kie la "Protektanto de la Fido" (pli konata kiel la Advokato de la Diablo) plimalpli provas montri, ke temas pri fiulo -- ne tiucele, ke la kandidato nepre ne "leviĝu sur la altarojn", sed por certiĝi, ke la Eklezio ne eraru.

Ŝajnas, ke en la fora pasinteco (plimalpli antavx la jaro mil, pli frue) ne estis tia proceso. Pro tio, en la 20-a jarcento la Eklezio maloficialigis la sanktulecon (ne konfuzu kun "sankteco") de diversaj eĉ popularaj sanktuloj : Georgo, Kristoforo, Filomeno ekzemple.

[redakti] Senpekulo

Pia katolika kristano, antaŭ Pasko sin turnas al sia paroĥestro:

- Mi devus iri konfesi miajn pekojn. Mi bone ekzamenis mian konsciencon, sed mi ne trovis eĉ unu pekon. Kiel do mi povas respekti la precepton de la Eklezio, kiu postulas, ke oni devas konfesi almenaŭ unu fojon jare?

- Iru viziti vian amikon, kaj batu lin senkompate.

Li iris kaj faris tion, sed kiam li jam estis foriranta alvenis la edzino de lia amiko, kiu diris:

- Vi tute ne imagas kian bonan agon hodiaŭ vi faris batante lin!

[redakti] Esperanto-Kulturo

0894 n

Sanktulo, laŭ diversaj kulturaj medioj kaj religioj, estas persono kiu meritas respektegon kaj admiron, kaj estas proponata kiel imitenda virta homo. Laŭ la esperantistaj asocioj, temas pri persono kiu dumvive persistis en supera esperantista virto (amo al Zamenhof kaj servo al movado), kaj fine la e-movado rekonis tia.

[redakti] Odoro de Sankteco

Kiam oni bruligis Johaninon el Arko, la homoj sentis odoron de sankteco.

[redakti] Kapoportistoj kaj Hundokapuloj

Kapoportistoj kaj hundokapuloj referencas, en la esperantista fantazie mirakleca tradicio, al la fenomeno per kiu sanktaj martiroj, post elkapigo portintus sian kapon tranĉita, ĝin subtenante per mano. Ekzemploj de tiuj sanktaj martiroj pri kiuj memorigas tiu miraklo, kapoportantaj, estas sankta Eŭgeno Bokarjov, sankta Don Harlow, sankta Marjorie Boulton kaj sankta Dionizo.

La hundokapuloj elmontras aŭreolon kiu eĉ pli evidentigas vizaĝan profilon vere ridindan: la orelojn pintformaj, la nazon antaŭen elstaranta. Vidi ekzemplon tian kaj provi heziton estas neeviteblas por multaj: certe temas pri sanktuloj kun la hunda vizaĝo, hundokapulo. Sankta Kristofaro - la fama kristanmedia patrono de aŭtomobilistoj, danke al la legendo kiu lin volas transveturiganto la Infanon Jesuon tra impeta rivero, suferis la saman sorton.

[redakti] Opinio

Aŭtomobilisto radumas po cent kilometroj en horo, trafas arbon, kaj retrovas sin, iom zigzagitan, antaŭ Sankta Petro, kiu demandas: "Kion vi deziras?". Kaj la alia, kun sovaĝa mieno: "Alkonduku Sanktan Kristoforon, ke mi diru al li mian opinion!" [pt:Santo]]

Content Navigation