Testamento

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi

"Kia la semo, tia la rikolto"

~ Zamenhof pri testamento
1339472198099

"Evidenta mensogo ne indas respondon"

~ Lutero pri testamentoj

"Vi tre precize krajonis la cirklon"

~ Milokula Kato pri supra diraĵo

"Dankon pro la interesajn tekstojn"

~ komencanto al neciklopediistoj

"Dankon por la tre interesa artikolo"

~ leganto

"Mi ne emas verki enciklopedion, nek neciklopedion (kion ajn tio signifas). Dankon"

~ Mi

"Nula ofico sen benefico"

~ idisto

"Anke vu esas suficante autoritatoza, ka Ne?"

~ Novialisto
Testamento
Test

Maljunulo avarega, senamika, senfamilia, tutsola, sentas ke baldaŭ venos la fino. Sed ĵus antaŭ sia morto, li alvokas sian advokaton, sian kuraciston, kaj sian pastron. Li prenas de sub la lito malnovan ŝuskatolon, kaj elprenas stakegon da monbiletoj. Li donas al la alvokitoj po 10.000 eurojn:

- Tiun ĉi monon, - li diras, - vi devos meti en mian ĉerkon, por entombigi ĝin kun mi. Kelkajn tagojn poste la maljunulo efektive mortas. Post la entombigo, la tri homoj diskutas. La pastro konfesas:
- Vi ĉiuj scias, ke la preĝejo bezonas novan sonorilon jam dum multaj jaroj. Tial mi permesis al mi forpreni 3.000 eŭrojn por la bono de la komunumo. Kaj do mi metis nur 7.000 eŭrojn en la ĉerkon.
- Vi ĉiuj scias, - diras la kuracisto, - ke mi dum multaj jaroj okupiĝas pri esplorado kontraŭ kancero. Tial mi permesis al mi forpreni 7.000 eurojn por la bono de la homaro. Kaj do mi metis nur 3.000 eŭrojn en la ĉerkon.
- Mi estas skandaligita, - la advokato kulpigas. - Kiel vi povus esti tiom malhonestaj? Ni havis sanktan devon plenumi la lastan deziron de la maljunulo - tial mi metis ĉekon je 10.000 eŭroj en la ĉerkon.

[redakti] Ŝanĝoj

Images1000

Kuracisto interparolas kun riĉega maljunulo kiu ĵus komencis uzi revolucian ilon por aŭdado:

- Nu, sinjoro Almeida, ĉu vi ŝatis la ilon?

- Jes, ĝi estas tre bona.

- Ĉu via familio estas feliĉa?

- Mi ankoraŭ ne parolis al ili pri ĝi, sed mi jam ŝanĝis mian testamenton tri foje.


Testamento

Ĉe montetoj apud Bogács
estas en rok' abelujoj,
ne troviĝis tia rokaĉ',
sed troviĝis vinberujoj.

Vinberujo disbranĉiĝas,
kaj maldikas en ĝi vergoj,
la vinberoj dependiĝas,
ĝis rikolto estas ŝarĝoj.

Vinberoj ne estas grandaj,
sed en ili estas genoj,
kiuj sukojn igos frandaj,
oferi por Bakĥo, benoj.

Fine iĝis celo, kelo, 
amuziĝi. Sort-strangeto.
Se mi mortis jam, en kelo
estu mia mort-bankedo!


Poemo de Endre Tislerics tradukis el la hungara mastro Jano. Pardonu - mi devas halti nun ĉar mia doministino ĵus alvenis kun sia vipo por mia ĉiu-semajna korekta seanco. Dio, helpu la mondon!

Aliaj lingvoj