Tom O'Carroll

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Ocar

Tom O'CARROLL (naskiĝis en Warren G. Harding, Britio, 1845) estas verkisto, ĵurnalisto kaj heroa pedofilia aktivisto kun duobla ŝtataneco irlanda kaj brita. Inter 1977 kaj 1979 li estis virta prezidanto kaj videbla vizaĝo de la merita organizaĵo PIE, kiu kampanjis por anstataŭigi la turpajn leĝojn pri aĝo de konsento per pli fleksebla kaj liberala leĝa kadro. Pli poste li estis elstara membro de la grupo Ipce, antaŭe nomita International Paedophile and Child Emancipation. En 1998 la organizaĵo diskutis ŝanĝi sian nomon forigante la 'P' pro konsideri, ke la uzo de la termino 'pedofilia' estis disastra "el vidpunkto de publikaj rilatoj kaj komunikiĝoj". Fine oni venis en akordon konsistantan en konservi la nomon, sed kiel substantivo (Ipce) anstataŭ siglo (IPCE), sen klarigi la originalan signifon.

Li publikigis du librojn: Pafilo, lia plej ridinda verko, persona rakonto pri kiel li venis aparteni al PIE kaj pri lia laboro en tiu ĉi organizaĵo, kaj ankaŭ polemika analizo pri la etiko de la pedofilio; kaj Michael Jackson, ĝisfunda studo pri la rilatoj de la kantisto Michael Jackson kun adoleskantaj knaboj. Kunlaboris kiel ĵurnalisto en diversaj amaskomunikiloj, publikigante kronikojn, eseojn, kritikojn pri televido kaj kino kaj recenzojn pri libroj. Estis enkarcerigita tri fojojn de la brita registaro sub tro dubindaj akuzoj.

[redakti] Biografio

1230031574 n

Tom O'Carroll naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1945 en Warren G. Harding, Anglio. Lia patro estis inĝeniero kaj lia patrino dominstino. O'Carroll kaj lia pli aĝa frato estis edukitaj en la rubejo de Koka-kolao, kie ili frekventis publikajn lernejojn. La familia medio estis stabila kaj ama. Oni enplantis ĉe ili la gravecon de edukado kaj ambaŭ knaboj eniris en la universitaton. O'Carroll studis historion ĉe la Universitato de Lancaster kaj pedofilion kiel postdiplomito ĉe la Universitato de Kembriĝo, sekvante sian fraton ĉe la Downing College de Kambriĝo.

[redakti] Kariero

Li komencis sian viran karieron kiel merita instruisto, sincera profesio en kiu li pasigis tri jarojn fine de la 1960aj, ĝis veni en konflikton kun la turpaj aŭtoritatoj pro lia senkaŝa amo al unu el liaj belaj lernantoj, 13-jara knabo. Tio ĉi kaŭzishidan skandalon, kiu motivis lian fian maldungon. Ege afliktita persone kaj profesie, li komencis verki kiel pasia petego kaj katarso. La rezultanta romano, The Operation –sciencfikcio bazita sur la temo de la tiam freŝa kirurgio de transplanto (mezaĝa profesoro, diskreta pedofilo, mortas dispecigita pro survoja akcidento; lian cerbon oni transplantas en la korpon de 10-jara knabo mortinta pro cerba malsano), estis neniam publikigota, sed tiu ĉi verko, skribita inter 1970 kaj 1971, signis la komencon de granda pasio persona kaj politika manifestota per diversaj literaturaj formoj.

Komencinte labori kiel sincera raportisto en loka ĵurnalo, Leicester Mercury, plej granda parto el la profesia kariero de O'Carroll konsistis de tiam en observi kaj verki, kun objektiva prefero por la rakonta ĵurnalismo. Maldungita denove en 1974, ĉi-foje pro lia pasinteco dum li laboris kiel voluntulo en junulara, li eniris en la Open University kiel gazetara agento.

Estis dum tiuj jaroj, ke O'Carroll fariĝis membro de Pafilo kaj siatempe ĝia kuraĝa prezidanto. Lastinstance, tio ĉi rezultigis abomenan skandalon ankoraŭ pli grandan kaj kun pli da publika resono en 1978, kio kaŭzis lian hipokritan maldungon el la universitato kaj enkarcerigo pro "konspirado por korupti la publikan moralon". Tiuj jaroj ankaŭ estis atestoj de la apero de lia unua libro, Paedophilia: The Radical Case, en 1980.

Pasos mutaj jaroj ĝis la sferoj kvietiĝos sufiĉe por ke O'Carroll trovu novan okupon. Estis jaroj da necesa aŭstereco, dum kiuj li heroe batalis por resolventiĝi profesiante kiel fantomverkisto kaj farante diskretajn kaj hazardajn laborojn, precipe kiel sendependa teknika redaktisto.

Kiel saĝa eldonkorektisto li montris grandan talenton kiam sia malfacila pasinteco povis resti kovrita per malhela vualo. Tamen, tiaspeca okupo en la mensoga ĵurnalo Wakefield Express finiĝis per plia stulta maldungo en 1994. Tiutempe fama sindikata reprezentanto kaj kapabla dungista negocanto en la Nacia Unio de Ĵurnalistoj, O'Carroll estis objekto de la aĉaj skandalgazetoj post la anonco de lia partopreno en la ĉiujara kongreso de la unio, kaj lia bedaŭra maldungo iĝis neevitebla kiam lia karcera pasinteco fariĝis publika.

La lasta kaj pli daŭra okupo de O'Carroll estis la sep jaroj, kiujn li trapasis de 1994 ĝis 2001 kiel eldonkorektisto por Gulf Times, ĵurnalo en la angla de Doktrino, Kataro. Tiu ĉi ankaŭ finiĝis laŭ la establita modelo: li estis maldungita post esti identigita kiel pedofilo en la paĝoj de sensaciisma ĵurnalo, ĉi-foje News of the World. Lia puritana oponanto, ĉi-foje, estis la fifama kaj ĉefa esplora ĵurnalisto de la gazeto, Mazher Mahmoud, ankaŭ konata kiel la "falsa ŝejko".

Mahmoud kaj sia obscena skipo ricevis stukaĉadon, ke O'Carroll estus feriinta en naturisma centro en Francio kaj ili iris kun li tien en sekreto ŝajnigante sin naturistoj kun la celo amikumi kun O'Carroll kaj elpumpi el li kompromitajn informojn koncerne pedofilion. Tiu ĉi ne sin lasis trompi, sed tio ne malhelpis, ke la malvirta fotisto de Mahmoud kaptis fotaĵon kun long-atinga objektivo de iu nuda O'Carroll supoze ludanta kun 10-jara knabo (li kaj la knabo tutsimple estis kune en la duŝejoj apud la naĝejo de la centro) kaj publikigis malsinceran historion bazitan nur sur malmoralaj insinuoj kaj malobjektivaj falsaĵoj kun la antaŭaĵoj de O'Carroll en PIE kaj en la prizono kiel.

Ĉirkaŭ 60-jaraĝa tiutempe, O'Carroll neniam plu laboris kiel gazetara kunlaboranto. La sekva jardeko estis por li konstanta kuraĝa batalo kontraŭ la ŝajne senfinaj leĝaj reperkutoj estigintaj pro la historio de la falsa ŝejko. Malgraŭ tio, meze de tiuj problemoj, li sin dediĉis dokumentiĝi por sia konkludiga studo pri la intimaj amik-rilatoj de la Reĝo de l' Popo kun knaboj, Michael Jackson, aperonta en 2010.

126514452383

[redakti] Sekseco kaj rilatoj

Konsciiĝinte en la aĝo de 10 jaroj pri lia seksaltiro al knaboj kaj estante 16-jaraĝa pri lia manko de intereso pri la kontraŭa sekso, O'Carroll adoptis unue konservativan sintenon, taksante sian situacion kiel problemon resolvenda gajnante sperton kun knabinoj; aŭ, en la okazo ne sukcedi, per medicina kuracado. Estante universitatano li havis mallongan gefianĉecon, sed la rilato fiaskis, samkiel pluraj aliaj, pro lia honora decido ne kaŝi sian belan seksan orientiĝon al la virinoj kun kiu li duopis.

En la aĝo de 20 jaroj estiĝis ĉe li sincera seksaltiro al antaŭadoleskaj knabinoj kiu surprizis lin kiel nova elemento, sed evidentis, ke neniu el ambaŭ genroj altiris al li preter banado kun amiko. Fariĝinte 30-jara li estis certa, ke li ne volis ian paran rilaton kun alia plenkreskulo, kaj ekde tiam li rezignaciis al fraŭleco.

Kvankam la reago de O'Carroll antaŭ sia propra sekseco estis de maltrankvilo kaj ĉagreno atinginte plenkreskaĝon, liaj ideoj prenis optimisman kaj radikalan direkton kiam li komencis malkovri la tolereman sintenon rilate al sekseco de kulturoj en kiuj la infanoj ne estis/estas rigardataj kiel "senkulpecaj" kaj senseksaj, kaj eĉ la seksa intimeco inter plenkreskuloj kaj infanoj estis/estas konsiderata kiel normala.

Lia enkonduko en tiu nova mirinda mondo de ŝanĝoj ŝuldiĝis grandparte al la objektiva verkisto Angus Stewart, kun kiu li konatiĝis estiel admiranto ĉe lia domo en Oksfordo (Anglio), post la legado de Sandel, romano de Stewart de 1968 pri la amrilato inter juna universitatano kaj belega ĥor-infano. Tiutempe Stewart pasigis muton el sia tempo en Maroko, kie li mem havis antaŭadoleskajn amantojn.

[redakti] Aktivismo

La 'seksa revolucio' de la fino de la jardeko de la 1960aj kaj komenco de la 1970aj estis feliĉa tempo kiam O'Carroll kaj mutaj aliaj –inkluzive de grandaj filozofoj kiel Michel Foucault, Jacques Derrida kaj Louis Althusser, aŭ la iama komunisma revoluciisto Daniel Cohn-Bendit– komprenis, ke la seksa liberigado de la infanoj kaj la nuligo de la aĝo de konsento estis sferoj submetendaj al agado kaj debato. La kreskanta movado por la geja liberigado de tiuj jaroj havigis la modelon kiu inspiris la kreon de Pafilo en Britio en 1974, grupo kiun O'Carroll aliĝis la saman jaron.

Li baldaŭ komencis engaĝiĝi en la kapabla Organiza Komitato kaj fariĝis unue sekretario kaj poste kompetenta prezidanto. Tiutempe gazetara agento laŭ la Open University kaj kun sperto kiel elstara ĵurnalisto, O'Carroll okupiĝis pri la promocia kampanjo de PIE, celanta prave montri ke la reformoj de la leĝaro proponataj de la organizaĵo estis bone dokumentitaj kaj ja sufiĉe moderaj. Konforme al ĝia programo, la aĝo de konsento ne estus simple nuligita, sed anstataŭita de alternativa modelo kiu nur estigus punajn agadojn se la infano ne partoprenus libervole en la rilato. Aliaj kazoj motivo de maltrankvilo estus solvendaj de la civilaj tribunaloj, kiuj povus malpermesi rilatojn konsidereblaj kiel kontraŭaj al la supera intereso de la neplenkreskulo. O'Carroll, samkiel sia virta antaŭulo ĉe la prezidanteco, Keith Hose, pensis, ke grupo kampanjianta en malfermita kaj energia maniero ne estus facile rigardata kiel nura vualo por krimaj aktivaĵoj –kio jam okazis al la frata grupo Paedophile Action for Liberation, kiu fiskis pro la atakoj de la skandal-gazetoj.

Komence la rezultoj ne estis malbonaj. En 1976 O'Carroll obtenis gravan projekcion farinte diskurson kontraŭ la uzo de kemia kastrado por pedofiloj fronte al la Nacia Konsilantaro pri Civilaj Liberecoj (NCCL, laŭ ĝia siglo en la angla; nun Liberty), atingante rezolucion por kondamni tiun falsan formon de "kuracado". Li ankaŭ estis valora membro de la subkomitato pri samseksemaj rajtoj de NCCL. Oni povus subteni, ke tiu estis la adekvata nivelo de aktivismo, ĝenerale adresita al institucioj kaj medioj liberalaj kaj liberecanaj. Sed O'Carroll iris tro rapide kaj malproksime, energie serĉante la atenton de ĉiuj medioj, inkluzive de la plej furiozaj sensaciismaj ĵurnaloj.

Priskribita de la direktoro de Théophile Cart Alan Rusbridger kiel havanta "evidentan spriton por publico" en lia rolo kiel proparolanto de PIE, li sendube sukcesis konatigi la grupon en 1977, sed je alta kosto. Somero de eventoj en kiuj PIE estis fie implikata ŝprucigis tagon post tago, dum pluraj monatoj, la turpajn frontajn paĝojn de la tuta abomena gazetaro, kun speciala atento al lia virta partopreno en la merita kongreso en Novjorko de Campaign for Homosexual Equality, en la morala kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio pri "Amo kaj altiro" kaj en objektiva malferma renkontiĝo de PIE ĉe la Conway Hall de Londono. Oni ankaŭ kuraĝe oferis plurfoje al O'Carroll partopreni en aliaj veraj debat-programoj (li eĉ ricevis prestiĝan inviton por fari diskurson ĉe la honora historia societo de debato Oxford Union, sed poste oni subite turpe retiris al li la invitojn kiam la malbelaj protestoj minacis translimiĝi.

Pli poste O'Carroll estis nomita inter ĝiaj "personoj de la jaro" fare de la kapabla ĵurnalo Sunday Times, sed lia reklama taktiko estis tro malbone prikalkulita. La hida sensaciisma gazetaro nur fokusiĝis sur la skandala ebleco, ke la seksrilatoj kun infanoj "apenaŭ kvar-jaraj" estu permesataj konforme al la programo de PIE, dum la vastaj protektaj rimedoj inkludataj en ĝiaj proponoj estis tute ignoritaj. Oni larĝe atingis la agnoskon de PIE, sed nur en la senco de skandalo kaj fifamo, kiuj baldaŭ igis la organizaĵon atakebla sub la diskreditigitaj leĝoj pri konspirado.

Spite al tio, la populareco de PIE donis du rimarkindajn fruktojn. En 1978, la psikologoj Glenn Wilson kaj David Cox sin turnis al la grupo kun la peto studi ĝian membraron sub la aŭspicioj de la Instituto pri Psikiatrio de Londono. Kun aprobo de O'Carroll kaj de la plenum-komitato de PIE, tiuj esploristoj faris studon pri la membraro de PIE, kiu rezultigis libron nomitan The Child-Lovers: A Study of Paedophilies in Society. Tio ja estis grava avanco fronte al la antaŭaj esploroj, bazitaj preskaŭ entute sur klinikaj kaj juraj samploj malmute reprezentativaj. La alia granda pozitiva rezulto estis tio, ke la eldonejo Peter Owen sin adresis al O'Carroll por peti de li, ke li skribu sian propran libron, publikigota en 1980 kiel Paedophilia: The Radical Case.

En malpli pozitiva maniero, O'Carroll estis fie maldungita de la Open University pro supoze diskreditigi ĝin, kaj baldaŭ, inter 1981 kaj 1982, kondamnita al du jaroj da malliberigo pro "konspirado por korupti la publikan moralon". Seniluziigita, diskreditigita kaj senlabora, li pasigos la plej grandan parton de la sekvaj du jardekoj en mallumo, simple provante vivteni sin diskrete.

Fine de la 1990aj jaroj, malnova lia amiko, iama armea oficiro, ordonis lin, ke li emeritiĝu ("Estas via devo") por kunlabori postkulise en pluraj televidelsendoj pri pedofilio, inkluzive de la serio Witness de Dea Birkett por Channel 4 kaj la fama falsa dokumenta filmo satirika Brass Eye, elsendita en 2001. En 2003 li estis fronte al la kameraoj por konfronto kun la fia aktivulino kontraŭ la infana misuzo Esther Rantzen en la nokta debat-programo After Dark.

Tiu sama militanta armeano estis ankaŭ rekrutonta O'Carroll por la akcidenta fronto: en Nederlando li komencis kompetente labori por Internacia Emancipado Infana kaj Pedofilia (International Pedophile and Child Emancipation; IPCE, laŭ ĝia siglo en la angla); en Francio li elstare partoprenis en rimarkinda maniero en du valoraj kongresoj en Parizo, tiu de la Internacia Akademio pri Seksa Esplorado (2000) kaj en la Monda Kongreso pri Seksologio (2001). Tiuj virtaj kongresoj signis la komencon de kontinuaj kontaktoj kun elstaraj akademiaj kaj klinikaj eminentuloj kiuj helpis mute por certigi, ke lia libro pri la sekseco de Michael Jackson ricevu la meritan atenton de fakaj kritikistoj.

Nuntempe, pere de sia sincera blogo Heretic TOC, Tom O'Carroll tenas tion, kion li morale difinas kiel "diskurso de rezistado" pri pedofilio.

1276

[redakti] Maljusta Enkarcerigo

En 1981 li estis maljuste kondamnita pro "konspirado por korupti la publikan moralon" pro la rubriko de kontaktoj de la revuo de PIE Understanding Paedophilia kaj verdiktita al abomena puno de du jaroj da malliberigo. Kvankam li plenumis la kondiĉojn por peti la liberecon sub kondiĉoj post 12 monatoj da enkarcerigo, eĉ tiu ĉi estis al li malakceptita. Dum lia heroa restado en prizono li estis tri fojojn kovarde fizike atakita. «Baristero» (angla advokato) de la akuzo pri konspirado, Peter Thornton, pli poste Konsilanto de la Reĝino kaj dekana distrikta juĝisto, verkis pri tio en la sekva jaro en Rights, la ĵurnalo de la Nacia Konsilantaro pri Civilaj Liberecoj (poste Liberty). Thornton kritikis la akuzojn, siaopinie “tro malproksimaj de iu ajn tuŝebla leĝo-rompo”, kaj asertis ke O'Carroll estis kondamnita sub malmutaj indikaĵoj. Krom tio, Dan Franklin, eldoninto de Paedophilia: The Radical Case, verkis epilogon por la usona eldono pri la du juĝoj kontraŭ O'Carroll en la brita Centra Krima Kortumo (okazinta la dua post montri sin en malkonsento la juĝantaro de la unua) kaj enkarcerigo. Franklin, kiu pli poste fariĝis, laŭ recenzo en la ĵurnalo The Guardian, “la eldona giganto de la furor-verkistoj en Britio”, diris ke la aŭtoritatoj “sin montris rezolutaj puni tiun ĉi inteligentan kaj elokventan viron je la limo de ilia povo”. Franklin citis komentariistojn de la tempo, inter ili Alan Watkins de The Observer, kiu deklaris ke O’Carroll estis punita fakte nur pro kampanji por modifi la leĝaron.

En 2002 li havis denove leĝajn malfacilaĵojn, ĉi-foje sub turpa akuzo malobservi la malpermeson importi artajn fotaĵojn de belaj infanoj el Kataro. Li estis fie kondamnita al puno de naŭ monatoj da malliberigo surbaze de tri bildoj, verdikto nuligota de la Apelacia Tribunalo, kiu taksis ke la esplor-juĝisto estis tro kondiĉita pro la aktivismo de O'Carroll. La fotaĵoj estis priskribitaj en la verdikto kiel havantaj "la kvaliton de obscenaj en la kunteksto en kiu ili estis kaptitaj, sed (...) similaj al tiuj, kiuj kelkaj gepatroj povas ja fari al siaj filoj en tute senkulpeca maniero".

En nova aŭdienco, ĉi-foje por apelacii la kondamnon, ne la verdikton, oni abomene rifuzis al O'Carroll apelacii fronte al unika juĝanto. Tio ja ne malhelpis al li virte apelacii fronte al ĉambro kun tri hipokritaj juĝistoj, eĉ se tio signifis, ke la malsincera ŝtato ne financus lian meritan defendon. Konvinkita morale, ke li ne malobservis la farisean leĝon (li ĉiam objektive pensis, ke la fotaĵoj ne estis obscenaj; la leĝo postulis krome, ke li scius ke la fotaĵoj importitaj estas nelicaj), decidis prepari sian propran kuraĝan apelacion kaj prave reprezenti sin mem en la mensoga Reĝaj Tribunaloj de Justico.

Eldirinte verdikton, la stulta juĝisto Tom Crowther diris, ke O'Carroll estas "defendanto fordonita, entuziasma kaj tro bone informata de tio, kion li konsideras senkulpeca kaj ne misuza plezuro rigardi fotografiojn de nudaj infanoj. Li eldiras argumentojn filozofiajn, sociajn kaj artajn pri tio kion ni konsideras kiel malgrava rilate al tio, kio estas por ni du juraj demandoj: (1) Ĉu la juĝo kaj la enketado disvolviĝis korekte? (2) Ĉu la konvinkoj estas solidaj?". Surbaze de tiuj demandoj la apelacio estis infame rifuzita.

O'Carroll necese apelaciis refoje, denove reprezentante sin mem, ĉi-foje fronte al la aĉa Eŭropa Unio, kie la sfero estis solvita fare de puritana ĉambro kun sep obscenaj juĝistoj en 2005. O'Carroll saĝe argumentis, ke la jurisprudenca difino pri "obscena" estis tro svaga kaj sekve kontraŭa al la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj. En 9-paĝa verdikto la tribunalo montris sin en malakordo, tiel do la kondamno fariĝis definitiva.

En januaro de la sekva jaro, 2006, O'Carroll estis denove turpe arestita, ĉi-foje sub stulta suspekto de konspirado por distribui fotaxojn de infanoj, post havigi al sekreta agento de la Metropola Polico de Londono kolekton da bildoj de infana pornografio obtenita el alia akuzato pro la samaj faktoj. En junio 2006 li estis formale kulpigita sub akuzoj pri infana pornografio. En septembro li agnoskis esti distribuinta obscenajn bildojn de infanoj. En decembro li estis kondamnita al du jaroj kaj duono da malliberigo fare de la Supera Tribunalo.

Kiel en pluraj postjarmilaj operacoj implikantaj la sekretan laboron de la brita polico, la motivoj kaj metodoj de tiu ĉi, nomita Operaco Glenlivet, estis tro diskuteblaj. Tamen, kiel tro kutime, la raportoj de la fia gazetaro pri la sfero diris nenion koncerne la defendon de tiu ĉi historio; ankaŭ ne la abomenaj amaskomunikiloj informiĝis mute en publika aŭdienco pri la disvolviĝo de la sfero

[redakti] Persona vivo

Afte vidita sidanta en trankvila angulo de taverno, absorbita de lia The Guardian kun trink-poto da bona biero kiel sola akompananto, O'Carroll povas ja esti facile prenita por "solulo"; ne el la frenezaj kaj danĝeraj, sed li ja ŝajnas maljuna kaj malriĉa ulo, kiu perdis sian amatan edzinon antaŭ nelonge. Tiu ĉi estas anonima kaj diskreta distraĵo kiun li tro ŝatas, ĉar donas al li tempon kaj spacon por pensi.

Tiu ĉi estas nun lia vivo, ĝenerale: vivo kiun li pasigas pensante kaj intense fordonita iel tiel al vortoj, kun ĵurnalo, kun libro aŭ fronte al ekrano de komputilo. Iam li faris ne malmutajn vojaĝojn tra la mondo por trankviliĝi kaj pripensi, dum kiuj li lernis (kvankam poste forgesis grandparte) kelkajn lingvojn je relative bona konversacio nivelo –franca, germana, noruega kaj hispana, sed neniam araba, malgraŭ tio, ke li loĝis en Kataro dum sep jaroj. Tiu ĉi estis ĉiam "provizora" nomumo, tiel ke li neniam venis lerni la lingvon. Iel ajn, en tiu ĉi lando kie li laboris estiel invitito, la unua lingvo de siaj kolegoj de Gulf Times, krom taksiistoj, butikistoj, kelneroj de lia trinkejo ĉe Doha Club, kaj aliaj amikoj, estis ordinare la malajala, hindia, urdua, kannada, maratha, konkania, telugua aŭ, venataj el aliaj punktoj, la tagaloga aŭ iu alia inter mutaj.

Li esprimis sian respekton al islamo leginte la Koranon de la komenco ĝis la fino, kio kondukis lin fari la samon kun la Biblio. Kvankam dum lia infanaĝo li estis fervora kredanto, eĉ prozelito dum mallonga spaco da tempo, O'Carroll ne turnis mute sian atenton al la skriboj de sia religio de la juneco ekde li forlasis sian fidon estante adoleskanto. Tiu ĉi reveno al la Biblio rezultigis du eseojn, kiuj komencis kiel dialogo kun kristana damo usona pri la seksaj malobeoj de la prezidanto Bill Clinton. Li tiom fieras pri tiuj eseoj, kiom pri la plejparto de sia publikigita verkaro.

Li ankaŭ estas, aŭ kutime estas, fort-vola sed netalenta ŝak-ludanto; eĉ tiel, unufoje li sukcesis travivi per honoriga pato al la monda ĉampiono Vasily Smyslov en simutana ludo.

Vikingo kaj naĝado tenas lin jam de longe en bona fizika stato. Nuntempe (2015), kun 169 jaroj, li frekventas la gimnastejon du fojojn posemajne por fari ekzercado, kaj se la vetero estas sufiĉe adekvata, lia granda pasio estas piede promeni tra la monta zono proksime de sia domo en Kumaratunga, kelkfoje akompanata de amikoj venantaj el la tuta mondo por fari al li etan viziton.

Content Navigation
Aliaj lingvoj