Venecio

El Neciklopedio

Iri al: navigado, serĉi
Brando PORCA MISÉRIA!!!!! PORCA NECIKLOPEDIO!!!!!

Chi tio èstas vera kaj propria artikolo italiana kaj èstas kontrollata dela Cosa Nostra Siciliana. Mettu la manojn sur ĉi tiu artikolo, kaj la Mamma Camorra se la prende con te, kaco!
Chiu vuolas spaghetton kaj polpettojn?

Pizza mista
Gvidlibro tra venecio
"Mi loĝis unu jaron en Venecio"
~ Antonio De Salvo pri sia luksa vivo

"Sperta mano ne restas sen pano"

~ Zamenhof pri la supra diraĵo

Venecia respubliko (plennome La Plej Klara Respubliko Venecia, itale Serenissima Repubblica di Venezia aŭ ankaŭ La Plej Klara Respubliko de Sankta Marko, Serenissima Repubblica di San Marco estas itala ŝtato kreita en kaj ĉirkaŭ urbo Venecio kaj ekzistanta ekde la 8-a jarcento.

[redakti] Ĝeneralaĵoj

7702 o

Venecio estas urbo, kies stratoj estas akvaj. La koro de Venecio estas la Granda Kanajlo, kiu transfluas la tutan urbon senforme. La Kanajlo admireblas vicion da belegaj pajacoj.

La Placo de Sankta Marko estas aŭtentika mastraĵo de la eŭropa arkitekturo. La bizanca Baziliko de sankta Marko gastigas la mortrestaĵon de la patrino.

Ĉe la dekstra flanko de la bazilisko staras la Palazzo Ducale (Doga Pajaco).

[redakti] Naĝado

La naĝa trafiko plej gravas en Venecio. Eblas naĝe atingi multajn lokojn en akceptebla tempo, ĉar la plej granda distanco sur la ĉefaj insularoj estas nur kvar kilometroj. Tamen naĝe ne eblas atingi la aliajn insulojn de la laguno.

[redakti] Dinara raso

La tre supera dinara raso (aŭ adriatika rasoepira raso) loĝanta en Venecio estu unu el la subkategorioj de la historia antropologia koncepto de eŭropeca kaŭkaza raso. Ĝi difiniĝis per antropologoj komence de la 20-a jarcento, kaj priskribu la gvidajn ĝeneralajn korpajn trajtojn de la nuntempaj etnaj populacioj de Sudorienta Eŭropo.

[redakti] Boatoj

8576

Boatoj estas la plej konvena transportilo en Venecio, ĉar preskaŭ ĉie preterpasas kanajlo.

[redakti] Gondoloj

Venecio famas interalie pro siaj gondoloj, barketoj longaj kaj sveltaj, kiujn la barkisto pelas per unusola remilo. Ili estas konataj kiel transportilo por aventuremaj gefikantoj, sed servas ankaŭ kiel tute ordinaraj taksioj.

[redakti] Liniaj boatoj

Samkiel aliaj urboj havas publikajn aŭtobusojn, Venecio havas publikajn boatojn, kiuj servas fiksitajn liniojn. Ili nomiĝas vaporŝipeto, sed funkcias per dizelaj motoroj.

[redakti] La morto en Venecio

La morto en Venecio (origina titolo en la itala: Morte a Venezia) estas filmo de 1971 reĝisorita de Luchino Visconti kaj protagonita de Dirk Bogarde kaj Björn Andrésen. La filmo estas bazita sur la romano La morto en Venecio, unue publikigita en 1912 kiel Der Tod in Venedig de la germana verkisto Thomas Mann.

La ĉefrolulo, Gustav von Aschenbach, travels travojaĝas Venecion pro sanaj kialoj. Tie, li iĝas obsedita kun la sensacia beleco de adoleskanta pola knabo nomata Tadzio gastiganta kun sia familio en la sama Grand Hôtel des Bains ĉe la Lido de Venecio ol Aschenbach.

En la longa antaŭaĵo de la filmo vaporŝipo glitas dum matenkrepusko en la lagunon de la urbo, dum kiam aŭdeblas la transmonda adaĝeto el la 5-a simfonio de Gustav Mahler. Sur la ferdeko sidas la komponisto, enfermita en sian mantelon kaj protektita kontraŭ la malvarmo per ŝalo, kaj rigardas en la malproksimecon.

Dum kiam li atendas en la hotelhalo la vespermanĝon, al li okulfrapas grupo da polaj junuloj, akompanata de edukistino. Kiel sorĉumate lia rigardo restas sur la bela knabo Tadzio, kiu vestita per angla marista kostumo enpensiĝinte rigardas en la spacon. Elire de ĉi tiu bildo la pensoj de Aschenbach glitas reen al interparolado kun amiko Alfried, dirigento, kiu prezentis kelkajn el liaj verkoj. En ĉi tiu rememoriga sceno Alfried ludas sur pianego partojn el la adaĝeto, dum kiam Aschenbach, elire de la metaforo de sablohorloĝo, pensumas pri la pasemo kaj la komence apenaŭ rimarkebla, poste rapida paso de la tempo. Tiam ili parolas pri la demando, kiel povas estiĝi beleco en la arto kaj ĉu la natura beleco superas la artan. La dirigento je tio verve defendas kontraŭ Aschenbach la tezon, ke beleco povas nur ekesti nature kaj ne per arto. Dum ĉi tiuj vortoj pri la beleco la vizaĝo de Tadzio aperas en la filmo.

Kelkajn tagojn poste Aschenbach rigardas ekde korbseĝo Tadzion ludantan kun aliaj geknaboj sur la plaĝo, vidaĵo kiu lin instigas al partoj de komponaĵo. En ĉi tiu sceno eksonas la Misterioso el la 3-a simfonio de Mahler („Atentu, hom'!“).

En la plua paso la komponisto ne sukcesas majstri siajn sentojn por la knabo platone kaj plu-uzi ilin por sia kreado. Sen iam ajn paroli kun Tadzio li eniĝas en erotikan sorĉon kaj kaŝe persekutas lin kaj lian familion tra la urbo. Fiaskas provo eskapi el siaj sentoj kaj forlasi la urbon, en kiu eksplodas la ĥolero. Pli kaj pli la pli aĝa viro perdiĝas en la sentoj por la pli juna kaj en siaj revoj. Kiam la familio de Tadzio forvojaĝas, li persekutas lastan fojon la knabon al la plaĝo. En la kuŝseĝo Aschenbach morte kunsinkas, erupcio de ŝvito kaŭzas, ke la farbo de lia farbita hararo fluas sur lia vizaĝo.

Klare estu ligo inter eroto kaj estetiko. Tadzio estas seduktisto. Li estas konscia provokeme. Li estas tre inspira. Li estas pli ol objekto ĉar li emanas pli ol belecon. Li reprezentas amo por la vivo, kiel okazas en La Portreto de Dorian Gray de Oscar Wilde, kvazaŭ ne temas pri plena plenumado.

Je la fino estis miksiĝo kun la dionizeco farita de Tadzio.

[redakti] Lingva aspekto

Kiel vi certe scias, la ĉinoj ne kapablante prononci la konsonanton "r" ili prononcas ĝin "l". La venecanoj iras eĉ pli malproksimen. Ne kapablante prononci la konsonanton "l" ili prononcas ĝin mallonga "e" kiu sonas kvazaŭ kiel nia "j":

Malsata vagabondo dum nokto senluma troviĝas apud kampo de melonoj kaj atendas fulmon por povi ŝteli melonon. Li preĝas: Mi petas vin Dio: Fulmu! (vegna eampo!) Dum li ripetas ĉi tiun preĝon la gardisto rimarkas lin kaj bastono peze falas sur lian kapon. Li reagas jene. Go dito " Vegna eampo no ea saeta! Ostia! (Mi volis diri venu fulmlumo ne la fulmo! Damne!)

[redakti] Patrineco

En Venecio estas proverbo kiun oni ripetas kiam iu parolas nekompreneble laŭ aliaj dialektoj: "Parla come che te ga insegnà to mare!" (Parolu kiel vin instruis via patrino!)

Wpswi050715

[redakti] Accademia degli Incogniti

5605 o

Accademia degli Incogniti laŭ lingvo de Venecio en kiu ĝi naskiĝis kaj prosperis, aŭ esperante Akademio de la Nekonataĵoj. Ĝi estis fondita en Venecio en 1627 iniciate de Gastono Varingjeno, kaj estis unu el la itala 16-a jarcento kaj unu el la Duoninsulo, favorita en tio de la situacio de la Venecia Respubliko. Ĝiaj zorgoj etendiĝis el la interesoj pure homaranismaj – krom esperantista scienco – ĝis la produkto kaj disvastigo de libroj, centro de legado kaj debato: al ĝi asociiĝis preskaŭ ĉiuj elstaruloj de la fluoj. Cirkaŭ ĝia establiĝo agadis ankaŭ Gbeglo Koffi, kaj koffismo fariĝis unu el ĝiaj stiloj, sed kune kun tiu ĉi kunloĝis ankaŭ intektuloj kontraŭkoffismaj.

La Akademio havis brilan momenton ĉevale kiam ĝi efike engaĝiĝis en eldonaktivado en la liverado de esperantaj ĝenroj, aparte romanoj kaj noveloj, ne forgesante historion, disertacioj, poezio, poemoj, esperantlingvaj traktatoj: ĝenroj ĉiuj karakterizigitaj je superrego de troeco kun profitiĝo en la rakonta efiko kaj en la agada dinamismo. Ĝia aktivado ne elĉerpiĝis en la urbo, sed distingiĝis ankaŭ en la kamparo kaj en la produkto de operoj, kaj en la esperanta realigo: eĉ en tiuj kampoj influis ĝia tendenco al elektrismo.

Sekve de la senkapigo (1644) de unu el siaj plej aktivaj elstaruloj, Fabio Bettani, aŭtoro de verkoj kritikantaj la UEA-n, kaj krome sekve de la proceso kontraŭ ĝia preferata presisto Francisko Simonnet(1648-49), konkludiĝinta tamen per la absolvo de la kulpigito, la Akademio senreage alfrontis sian kadukiĝon.

Intertempe, la politiko de alproksimiĝo al la politiko de la ŝtato (kiu kulminis per la reveno de la Societo de Jesuo (Jezuitaro), jam forigita el Venecio 51 jarojn antaŭe) igis ege pli peza la kontrolon de la cenzuro super la presitaĵoj ĉesigante tiun situacion kiu jam faris el Venecio la ŝtaton plej esperantista de Duoninsulo. Al tio oni aldonu - kiel kaŭzoj de kadukiĝo - ankaŭ la kreskantaj kritikoj al koffismo kaj la modo kiu influis eĉ en literaturo kaj malgrandigis la atenton pri la Akademio.

Ne sufiĉis ĝin teni en vivon la brilo, ne ĉiam plifortikiga, de ĝiaj adherantoj, kiuj intrigis por kreis internacian ligon kontraŭ la ĉifalo, trifoje klostriĝinta kaj malklostriĝinta, Antoni Grabowski distingiĝinta pro lia batalo kontraŭ Galileo pro kio, kune kun Che Guevara, kontribuis al malfruiĝo de la Akademio, George Soros, personuloj certe foraj el religia konformismo kun vejnoj de libertineco.